Éche o que hai

Unha ollada crítica (e asocial) ao tenderete alimentario.

MÚSICAS EN GALEGO

Á NOSA MANEIRA

Á nosa maneira é unha versión do tema Á minha maneira, da banda portuguesa  Xutos & Pontapés, coa letra lixeiramente modificada por min, produto dun deses días nos que un está sigularmente mosqueado. Xusto nos días (marzo de 2009) nos que o defunto Goberno bipartito estaba en funcións, determinada Direción Xeral da Consellería do Medio Rural -demostrando de novo e definitivamente  ser o paradigma de aplicación do trinomio prepotencia/ignorancia/estupidez que tanto dano fixo aos seus propios intereses- levou a cabo unha decisión, ao meu modo de ver completamente inxusta, que apontaba directamente contra a liña de flotación da miña empresa. Aqueles foron días duros, meus,  non só pola preocupación profesional, senón -sobre todo- pola sensación de ter perdido moitos anos da miña vida apoiando a xentes que non é que non o merecesen, senón que ocupaban un lugar equivocado no mundo; o seu lugar natural sería na zafra cubana, cortando caña de azucre, que seica fan falla brazos fortes e cerebros con pouca rega.  Deses días xurdiu esta canción, toda a raiba do mundo concentrada en tres minutos e pico.

Pero como os humanos somos como somos, ao cabo de pouco tempo xurdiu o de Galicia Bilingüe, a raiba foiseme por outro sitio e aproveitei o tema para facerlles un tube agrimoso aproveitando a mesma peza. Xa dicía a miña nai que eu era un pouco veleta…..

PARA ESCOITAR:


PARA DESCARGAR:  Preme co botón dereito aquí e “Gardar como”

 

A BANDA:

Xutos & Pontapés, nados a finais dos anos 70, son a banda máis veterana do rock portugués. Comezaron como unha banda punk, pero pronto derivaron cara un rock poderoso e persoal, cun sonido absolutamente característico. Teñen no mercado un sin fin de discos e ata son posuidores da maior condecoración da República portuguesa (como os Beatles). Absolutamente incombustíbeis.

Para coñecer máis:

Ligazón á web oficial.

Un tube da canción orixinal

.

.

.


.

A MIÑA PARTICIPACIÓN.

Voz, guitarra rítmica, coros.

A LETRA.

GALEGO
En calquer día, a calquer hora
vou estoupar para sempre
Máis entre tanto, en tanto que eu dure
Rebelde, e de frente
Xa sei que hei de arder na vosa fogueira
máis será sempre, sempre á nosa maneira
e as forzas que nos turran
e os murros que empurran
só nos farán loitar
á nosa maneira.
Por esa estrada, por ese camiño
a noite de sempre
De pedra en pedra, e paso a paso
vou andando cara o frente
Xa sei…..
.
ESPAÑOL
Cualquier día, a cualquier hora
voy a reventar para siempre
Pero entretanto y mientras dure
Rebelde, y de frente
Ya sé que voy a arder en vuestra hoguera
pero será siempre, siempre a nuestra manera
y las fuerzas que tiran de nosotros
y las hostias que nos lanzan
sólo nos harán luchar
a nuestra manera.
Por esa carretera, por ese camino
la noche de siempre
De piedra en piedra, y paso a paso
voy andando hacia el frente
Ya sé…..
 
 

NOCTURNO

PARA ESCOITAR:


PARA DESCARGAR:

(Preme co botón dereito aquí e “gardar como” ou similar)

O TEMA:

Nocturno (ou Nouturnio no poema orixinal) forma parte dunha gravación mítica na cultura galega: o Aí ven o maio, de Luis Emilio Batallán, de 1975, que soubo mesturar o labor típico do cantautor daqueles anos -a musicación de poetas actuales ou clásicos- cunha compoñente musical con raigañas no folk-rock contemporáneo. O resultado foi na miña opinión redondo, e o disco é unha xoia que resiste perfectamente o paso do tempo. Neste caso a canción ten como letra o poema do mesmo título de Curros Enríquez.

[Nota para hispanoparlantes y/o desconocedores de la cultura gallega] Manuel Curros Enríquez es uno de los grandes poetas gallegos del siglo XIX.

LUIS EMILIO BATALLÁN:

Ligazón ao myspace do autor.

Para descargar o disco completo orixinal

.

.

A MIÑA PARTICIPACIÓN.

Voz

A LETRA.

Galego

Da aldea lexana fumegan as tellas
detrás dos petoutos vai póndose o sol
retornan pr’os eidos, coa noite, as ovellas
triscando nas beiras o céspedo mol.
Un vello arrimado nun pau de sanguiño
O monte atraversa de cara ao pinal
vai canso; unha pedra topou no camiño
e nela sentouse pra folgos tomar.
 
Ai -dixo- que triste. Que triste eu estou
e o sapo que oía repuxo: cro, cro….
 
As Ánemas tocan. Tal noite como esta
queimóuseme a casa, morreume a muller
ardeume a xugada na corte, i a besta
na terra a semete botouse a perder.
Vendín prós trabucos bacelos e hortas
e vou polo mundo d’entón a pedir
máis cando non topo pechada-las portas
os cans saenme a elas e fanme fuxir.
 
Canta, sapo, canta, ti e eu somos dous.
E o sapo, choroso, cantaba cro, cro….
 
Soliños estamos entrambos na Terra
máis nela un buraco ti alcontras, eu non.
A ti non te morden os ventos da serra
a min as entranas e os ósos me roen.
Ti, nado nos monte, nos montes esperas
decote cantando teu térmeno ver
En, nado entre os homes, durmindo entre as feras
a morte non acho se quero morrer.
 
Xa tocan, recemos, que dicen que hai Dios
El reza, e o sapo cantaba cro, cro…..
 
A noite pechaba e o raio da lúa
nas lívidas cumes comeza a brilar
curisco que tolle, nas árbores brúa
Escóitase ao lexos o lobo ouvear.
O probe do vello, cos anos cangado,
ergueuse da pedra, no pau recadou
virou cara os ceos o pucho pechado
e cara os touzales rosmando marchou.
 
Cos ollos seguíndoo na escura extensión
o sapo quedouse cantando cro, cro…..
-

Euskera

Urruneko herrixkatik teilak ketan  daude,
muinoen ondoren  eguzkia  erortzen doa ,
gauarekin, ardiak  etxera  itzultzen dira,
bide ertzean usika belarra biguna.
 
Makalaren makilari zahar batek, bermatua
pinudirantz mendia zeharkatzen du
Nekatuta dago,harri bat bidean aurkitu zuen
ta hartan arnas hartzeko jesarri zen.
 
Ay ze triste! Esan zuen. Ze triste nagoen!
ta apoak entzunez kro,kro…  erantzun zuen.
 
Jadanik, arimena  jotzen dute honelako gau batean
etxea erre zitzaidan, neure emaztea hil zen,
Ikuiluan,  idi parea erre zitzaidan  ta zaldia ere.
Lurran, hazia lur jota.
Zergak ordaintzeko mahastiak ta hortuak saldu nituen
ordutik ,mundutik noa limosna eske,
baina ateak itxiak aurkitzen ez ditudanean
txakurrak hurbiltzen zaizkit ta ihes egitera behartzen naute
 
Kanta ezak! apo, kanta ezak! Z u ta biok, bi gara
ta apoa, negartsu, kro, kro, abesten zuen.
 
Lurran, gu biok bakarrik gaude
baina hartan, zuk zulo bat aurkitzen duzu ta nik ez.
Mendietako haizeak ez dizute hozkarik egiten
niri, hezurrak ta barnealdeak kitzikatzen naute, ordea.
Zu, mendietan jaiota, mentietan itxaroten duzu
,zure azkena ikusi nahian beti abesten.
Ni, gizakien artean jaiota basapiztien artean lo egiten,
ez dut heriotza aurkitzen hil nahi ba dut.
 
Jadanik jotzen dute, otoi dezagun, jaungoikoa dagoela diote.
Berak otoitzen du ta apoak kro, kro abesten zuen.
 
Gaua iluntzen zihoan ta ilargiaren izpiak
disdiratzen hasten da tontor ubeletan.
Mina  egiten duen zaparradak, zuhaitzetan jotzen du,
urrunetik, otsoa uluka entzuten da.
Zahar gizajoa, urtez gainezka
harritik altzatu zen, makila hartu zuen,
zeruetara itzuli zen, ukabila itxita,
ta otadietarantz marmarka joan zen.
 
Begiekin jarraituz iluneko basoaren luze zabalean,
ahapoa kro kro abesten  geratu zen.
-

Español

De la aldea lejana humean las tejas
detrás de los cerros se va poniendo el sol
regresan a la casa con la noche, las ovejas
mordisqueando a la orilla del camino el blando césped.
 
Un viejo apoyado a un palo de chopo
el monte atraviesa hacia el pinar
Está cansado: una piedra encontró en el camino
y en ella se sentó para tomar aliento.
 
Ay, dijo, que triste, que triste estoy
y el sapo que oía repuso: cro cro….
 
Ya tocan a ánimas: una noche como esta
se me quemó la casa, murió mi mujer
ardió la pareja de bueyes  en el establo, y el caballo.
En la tierra la semilla se echó a perder.
Vendí para pagar los impuestos viñas y huertos
y voy por el mundo desde entonces pidiendo limosna,
pero cuando no encuentro cerradas las puertas
los perros salen y me hacen huir.
 
Canta, sapo, canta, tú y yo somos dos
y el sapo, lloroso, cantaba cro cro…..
 
Solos estamos los dos en la tierra,
pero en ella un agujero tu encuentras y yo no.
A ti no te muerden los vientos de la sierra
a mí las entrañas y los huesos me roen.
Tú, nacido en los montes, en los montes esperas,
siempre cantando,  ver tu final
Yo, nacido entre hombres, durmiendo entre fieras,
la muerte no encuentro si quiero morir
 
Ya tocan, recemos, que dicen que hay dios
El reza y el sapo cantaba cro cro….
 
La noche cerraba y el rayo de luna
en las lívidas cumbres comienza a brillar.
El aguacero que hace daño en los arboles sopla (hace ruido)
se escucha a lo lejos el lobo aullar.
 
El pobre viejo cargado con los años
Se levantó de la piedra, echó mano del palo
volvió hacia los cielos el puño cerrado
y hacia los tojales murmurando marchó.
 
Siguiéndolo con los ojos en la oscura extensión
el sapo se quedó cantando cro cro

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

 
Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

%d bloggers like this: