MÚSICAS EN GALEGO
Á NOSA MANEIRA
Á nosa maneira é unha versión do tema Á minha maneira, da banda portuguesa Xutos & Pontapés, coa letra lixeiramente modificada por min, produto dun deses días nos que un está sigularmente mosqueado. Xusto nos días (marzo de 2009) nos que o defunto Goberno bipartito estaba en funcións, determinada Direción Xeral da Consellería do Medio Rural -demostrando de novo e definitivamente ser o paradigma de aplicación do trinomio prepotencia/ignorancia/estupidez que tanto dano fixo aos seus propios intereses- levou a cabo unha decisión, ao meu modo de ver completamente inxusta, que apontaba directamente contra a liña de flotación da miña empresa. Aqueles foron días duros, meus, non só pola preocupación profesional, senón -sobre todo- pola sensación de ter perdido moitos anos da miña vida apoiando a xentes que non é que non o merecesen, senón que ocupaban un lugar equivocado no mundo; o seu lugar natural sería na zafra cubana, cortando caña de azucre, que seica fan falla brazos fortes e cerebros con pouca rega. Deses días xurdiu esta canción, toda a raiba do mundo concentrada en tres minutos e pico.
Pero como os humanos somos como somos, ao cabo de pouco tempo xurdiu o de Galicia Bilingüe, a raiba foiseme por outro sitio e aproveitei o tema para facerlles un tube agrimoso aproveitando a mesma peza. Xa dicía a miña nai que eu era un pouco veleta…..
PARA ESCOITAR:
PARA DESCARGAR: Preme co botón dereito aquí e “Gardar como”
A BANDA:
Xutos & Pontapés, nados a finais dos anos 70, son a banda máis veterana do rock portugués. Comezaron como unha banda punk, pero pronto derivaron cara un rock poderoso e persoal, cun sonido absolutamente característico. Teñen no mercado un sin fin de discos e ata son posuidores da maior condecoración da República portuguesa (como os Beatles). Absolutamente incombustíbeis.
Para coñecer máis:
.
.
.
.
A MIÑA PARTICIPACIÓN.
Voz, guitarra rítmica, coros.
A LETRA.
GALEGO En calquer día, a calquer hora vou estoupar para sempre Máis entre tanto, en tanto que eu dure Rebelde, e de frente Xa sei que hei de arder na vosa fogueira máis será sempre, sempre á nosa maneira e as forzas que nos turran e os murros que empurran só nos farán loitar á nosa maneira. Por esa estrada, por ese camiño a noite de sempre De pedra en pedra, e paso a paso vou andando cara o frente Xa sei….. . ESPAÑOL Cualquier día, a cualquier hora voy a reventar para siempre Pero entretanto y mientras dure Rebelde, y de frente Ya sé que voy a arder en vuestra hoguera pero será siempre, siempre a nuestra manera y las fuerzas que tiran de nosotros y las hostias que nos lanzan sólo nos harán luchar a nuestra manera. Por esa carretera, por ese camino la noche de siempre De piedra en piedra, y paso a paso voy andando hacia el frente Ya sé…..NOCTURNO
PARA ESCOITAR:
PARA DESCARGAR:
(Preme co botón dereito aquí e “gardar como” ou similar)
O TEMA:
Nocturno (ou Nouturnio no poema orixinal) forma parte dunha gravación mítica na cultura galega: o Aí ven o maio, de Luis Emilio Batallán, de 1975, que soubo mesturar o labor típico do cantautor daqueles anos -a musicación de poetas actuales ou clásicos- cunha compoñente musical con raigañas no folk-rock contemporáneo. O resultado foi na miña opinión redondo, e o disco é unha xoia que resiste perfectamente o paso do tempo. Neste caso a canción ten como letra o poema do mesmo título de Curros Enríquez.
[Nota para hispanoparlantes y/o desconocedores de la cultura gallega] Manuel Curros Enríquez es uno de los grandes poetas gallegos del siglo XIX.
LUIS EMILIO BATALLÁN:
Ligazón ao myspace do autor.
Para descargar o disco completo orixinal
.
.
A MIÑA PARTICIPACIÓN.
Voz
A LETRA.
Galego
Da aldea lexana fumegan as tellas detrás dos petoutos vai póndose o sol retornan pr’os eidos, coa noite, as ovellas triscando nas beiras o céspedo mol. Un vello arrimado nun pau de sanguiño O monte atraversa de cara ao pinal vai canso; unha pedra topou no camiño e nela sentouse pra folgos tomar. Ai -dixo- que triste. Que triste eu estou e o sapo que oía repuxo: cro, cro…. As Ánemas tocan. Tal noite como esta queimóuseme a casa, morreume a muller ardeume a xugada na corte, i a besta na terra a semete botouse a perder. Vendín prós trabucos bacelos e hortas e vou polo mundo d’entón a pedir máis cando non topo pechada-las portas os cans saenme a elas e fanme fuxir. Canta, sapo, canta, ti e eu somos dous. E o sapo, choroso, cantaba cro, cro…. Soliños estamos entrambos na Terra máis nela un buraco ti alcontras, eu non. A ti non te morden os ventos da serra a min as entranas e os ósos me roen. Ti, nado nos monte, nos montes esperas decote cantando teu térmeno ver En, nado entre os homes, durmindo entre as feras a morte non acho se quero morrer. Xa tocan, recemos, que dicen que hai Dios El reza, e o sapo cantaba cro, cro….. A noite pechaba e o raio da lúa nas lívidas cumes comeza a brilar curisco que tolle, nas árbores brúa Escóitase ao lexos o lobo ouvear. O probe do vello, cos anos cangado, ergueuse da pedra, no pau recadou virou cara os ceos o pucho pechado e cara os touzales rosmando marchou. Cos ollos seguíndoo na escura extensión o sapo quedouse cantando cro, cro….. -Euskera
Urruneko herrixkatik teilak ketan daude, muinoen ondoren eguzkia erortzen doa , gauarekin, ardiak etxera itzultzen dira, bide ertzean usika belarra biguna. Makalaren makilari zahar batek, bermatua pinudirantz mendia zeharkatzen duNekatuta dago,harri bat bidean aurkitu zuen ta hartan arnas hartzeko jesarri zen. Ay ze triste! Esan zuen. Ze triste nagoen! ta apoak entzunez kro,kro… erantzun zuen. Jadanik, arimena jotzen dute honelako gau batean etxea erre zitzaidan, neure emaztea hil zen, Ikuiluan, idi parea erre zitzaidan ta zaldia ere. Lurran, hazia lur jota. Zergak ordaintzeko mahastiak ta hortuak saldu nituen ordutik ,mundutik noa limosna eske, baina ateak itxiak aurkitzen ez ditudanean txakurrak hurbiltzen zaizkit ta ihes egitera behartzen naute Kanta ezak! apo, kanta ezak! Z u ta biok, bi gara ta apoa, negartsu, kro, kro, abesten zuen. Lurran, gu biok bakarrik gaude baina hartan, zuk zulo bat aurkitzen duzu ta nik ez. Mendietako haizeak ez dizute hozkarik egiten niri, hezurrak ta barnealdeak kitzikatzen naute, ordea. Zu, mendietan jaiota, mentietan itxaroten duzu ,zure azkena ikusi nahian beti abesten. Ni, gizakien artean jaiota basapiztien artean lo egiten, ez dut heriotza aurkitzen hil nahi ba dut. Jadanik jotzen dute, otoi dezagun, jaungoikoa dagoela diote. Berak otoitzen du ta apoak kro, kro abesten zuen. Gaua iluntzen zihoan ta ilargiaren izpiak disdiratzen hasten da tontor ubeletan. Mina egiten duen zaparradak, zuhaitzetan jotzen du, urrunetik, otsoa uluka entzuten da. Zahar gizajoa, urtez gainezka harritik altzatu zen, makila hartu zuen, zeruetara itzuli zen, ukabila itxita, ta otadietarantz marmarka joan zen. Begiekin jarraituz iluneko basoaren luze zabalean, ahapoa kro kro abesten geratu zen. -
Español
De la aldea lejana humean las tejas detrás de los cerros se va poniendo el sol regresan a la casa con la noche, las ovejas mordisqueando a la orilla del camino el blando césped. Un viejo apoyado a un palo de chopo el monte atraviesa hacia el pinar Está cansado: una piedra encontró en el camino y en ella se sentó para tomar aliento. Ay, dijo, que triste, que triste estoy y el sapo que oía repuso: cro cro…. Ya tocan a ánimas: una noche como esta se me quemó la casa, murió mi mujer ardió la pareja de bueyes en el establo, y el caballo. En la tierra la semilla se echó a perder. Vendí para pagar los impuestos viñas y huertos y voy por el mundo desde entonces pidiendo limosna, pero cuando no encuentro cerradas las puertas los perros salen y me hacen huir. Canta, sapo, canta, tú y yo somos dos y el sapo, lloroso, cantaba cro cro….. Solos estamos los dos en la tierra, pero en ella un agujero tu encuentras y yo no. A ti no te muerden los vientos de la sierra a mí las entrañas y los huesos me roen. Tú, nacido en los montes, en los montes esperas, siempre cantando, ver tu final Yo, nacido entre hombres, durmiendo entre fieras, la muerte no encuentro si quiero morir Ya tocan, recemos, que dicen que hay dios El reza y el sapo cantaba cro cro…. La noche cerraba y el rayo de luna en las lívidas cumbres comienza a brillar. El aguacero que hace daño en los arboles sopla (hace ruido) se escucha a lo lejos el lobo aullar. El pobre viejo cargado con los años Se levantó de la piedra, echó mano del palo volvió hacia los cielos el puño cerrado y hacia los tojales murmurando marchó. Siguiéndolo con los ojos en la oscura extensión el sapo se quedó cantando cro cro

