Éche o que hai

Unha ollada crítica (e asocial) ao tenderete alimentario.

Non decaigas

Posted by etxeoquehai o Febreiro 17, 2013

eoqBoas, e benvid@s de novo, escasos, sufridos e fieis lectores que seguides a pasar por este blog/guadiana.

Por se a alguén lle interesa, a miña seca escribidora non é síntoma de falla de interese, de desidia nin moito menos de depresión -de depresión persoal, ollo, a outra Depresión vai con maiúsculas e está sempre presente, en modo Big Brother-. Trátase, sinxelamente, dunha absoluta falla de tempo para dedicar a min mesmo. Nunca pensei que pechar o tinglado que antes foi unha empresa custara case máis que botalo a andar. Iso pásame por non pedir asesoramento a Díaz Ferrán. Aproveito para cagharme na putacalavera de quen pariu a expresión “rematar uns flecos”.

Como este pérfido ex empresario que vos escribe xa non ten sufridos empregados para torturar, aínda que fose pagando en negro -se tivese negro, branco ou multicolor estaría nas seychelles coa miña vasca- e non dá vendida a oficina -aproveito para anunciar que se alguén de vós pertence ao sector inmobiliario, subsector chollo’s hunter, son o seu home/vítima- a cuestión “ir a la oficina” fica descartada: só de ver a tonelada de papel que teño que tirar ao contedor, o frío que fai e o montón de postos de traballo baleiros e desanxelados entranme unhas tremendas gañas de coller un kalashnikov. E non teño. Kalashnikov, digo, que gañas de collelo hai como para montar un outlet.

Total, que tras DSCN4071as acaídas consultas coa miña sufrida almofada -o que en termos técnicos poderíamos chamar unha análise DAFO de palleiro- decidín trasladar uns poucos pero pesadisimos trebellos -un módulo de andeis, un PC cargado con toda a información do servidor da empresa, la madre de todos los escáneres documentais, la no menos madre de todas las impresoras, unha cadeira de rodas e lápices de cores; pensaba traer tamén la madre de todos los plóteres, pero a cuestión era sinxela: ou metía o plóter ou metíame eu, de modo que ficou descartado- e adaptar o cuarto dos fillos ausentes en plan txiringo/bunker/sede social. O que agora se chama teletraballo, pero en plan etxeoquehai: no canto dun estético Mac, un tower montado en plan Frankenstein, petado de discos duros variados, todos os módulos de memoria que puden arramplar e que encaixaban na placa, unha tarxeta SCSI para o escáner, unha de rede para a impresora e unha considerábel cantidade de portos USB onde pendurar discos externos e pintxos como para unha boda gastroemocional. E todo iso sen baleirar o cuarto de maquetas de dragóns e libros de mortadelo. A cousa ten o aspecto que vedes na foto, e polo de agora aínda non houbo tempo de que actuase o meu mr. hyde particular. En canto apareza supoño que haberá que entrar con zancos para non andar a pisar expedientes e papeis, pero xa saben: éche o que hai.

Non pensen que foi unha decisión doada. Fronte as evidentes vantaxes -que deixasen de dar polo cú con chamadas de teléfono e perder o medo á chegada do carteiro con acuses de recibo demoledores- pesaban algúns inconvenientes. O principal? A neveira, of course. Xa me entenden.

O que finalmente decantou a balanza foi o que vedes na foto 2. Con esa vista á ría da Coruña, concordaredes comigo en que as cousas vense doutra cor. Polo menos mentres a cabrona da árbore que teño diante non empece a botar follas (non descarto botar man do axente laranxa e vía). Aproveito para avisar de que, se vedes este post todo revolto, as queixaDSCN4068s a wordpress ou ao voso fornecedor de servizos. A mín sáeme a mar de colocadiño, pero a vós seica non. Será cousa do demo, do aifón ou do feisbus, calquera sabe.

Levo así uns días, rematando “flecos”. Para que vos fagades unha idea, eses flecos equivalen ao traballo dunha equipa técnica de tres ou catro persoas durante tres ou catro meses. A min tocame facelo só e contra reloxo: mentres non remate non me poderei prantexar iniciar unha nova xeira. E, como sabedes, os pérfidos empresarios non temos paro. Compensámolo coas contas suízas.

O ritmo é feroz, pero é precisamente iso o que me dá folgos. Decatarme de que teño forzas e capacidade de concentración é o mellor regalo que a vida me pode dar. Polo menos mentres non rebente, que a cousa vai de 15 horas ao día sete días á semana. E a neveira sen tocala, entre outras cousas porque só hai pepinillos.

Pero non é disto do que quería hoxe escribir. Todo este introito é para definir o marco espazotemporal. Coño, que bonito.

Verán: hai un par de semanas o derradeiro dos meus compañeiros/traballadores/sufridos escravos marchou ao paro. Previamente dedicaramos a semana anterior á tarefa de levar ao lixo a maioría dos traballos técnicos antigos, que enchían a oficina de papeis. Cada volume dun proxecto que pasaba pola destructora era como meter na picadora de carne un anaco de vida. Cantos deses planos foran debuxados por nós a man -aínda non existía o CAD-, cantos dos orzamentos supuxeron días e ate noites de traballo…. Foi duro, meus, moi duro.

Cando chegou o aciago e inevitábel día, aínda non sei moi ben por que, decidimos coller ás sufridas santas -a estas alturas até os ovarios de aturar as nosas neuras- e ir cear en plan autoaxuda: é un final de ciclo, non pasa nada, as cousas volverán a ser como eran, xa sabedes. O meu compañeiro escolleu -eu é que non entendo desas cousas- unha pulpería tradicional coruñesa que sofrera un proceso de aggiornamento -a pulpeira de Melide- situada nunha praza coruñesa no lindeiro coa cidade vella que, casualmente, sofrera tamén un proceso de aggiornamento: a antiga praza da leña, no franquismo e no postfranquismo vazquista denominada praza de españa -quero dicir, de Essssssspaññññña- e agora volta a denominar praza da leña.

Se isto fose un blog gastronómico, poderíalles dicir que -será pola falla de costume- saín francamente impresionado. Favorabelmente, quero dicir. Un polbo á feira comme il faut -lóxico, en tratando dunha pulpería con décadas de sona- pero completado cunha carta curtiña, supoño que moderna -repito que diso non entendo- pero moi acaída. Unha impresionante lura da ría -unha lura para catro, e abondou- no seu punto e uns anaquiños de croca foi o que eu probei. O resto da mesa pedíu uns ourizos con ovo -o ovo forneado dentro da cuncha do ourizo e a carne do ourizo crú por riba-. Eu non, obviamente: ao mellor se reencarno media ducia de veces máis probarei semellante cousa. Polo de agora non: téñolle demasiado respecto ás boas patacas que producen os ourizos, empregados como abono. De sobremesa, unhas cañas carballiño style, recheas de crema. Manifestamente mellorábeis, neste caso. Pero teñan en conta que son de familia doceira e repunante de máis.

Se este fose un blog gastronómico habería fotiños. Pero non hai.

O caso é que, cando levabamos un anaquiño ceando, achegouse a nós un home como da nosa quinta. Eu pensei que era alguén do restaurante para ver como ía a cousa. Pero non. O home ficou un anaco fitando para min, e dixo: Éche o que hai? Eu xúrolles que primeiro non sabía do que falaba, despois puxen cara de parvo e finalmente balbordei, coa boca seca: Éche o que hai.

O home extendeu a man, deume un apretón, e díxome: Non decaigas.

Estabamos nun lugar público, e eu son da vella escola, de maneira que as dúas bágoas que me xurdiron da ialma tiveron que correr por dentro.

Esas dúas palabras -obviamente unidas ao cariño dos meus e as forzas que me dá a miña compañeira- fixeron que hoxe estea escribindo e traballando a eito, para min e para os demais.

Non vou decaer.

E como hai tempo que non hai cancionciña, déixovos esta, cantada nunha escura noite de outonal invernía. Outra versión da marabillosa Mafalda Veiga. Xa sei que é escura, e triste, pero é que é moi bonita. E agora xa estou con ánimos para poder compartila. Nas vindeiras haberá máis ledicia, xúroo.

Apertas e ata que teña un ratiño para voltar.

ACTUALIZACIÓN: Como no txiringo teño posta a radio todo o día, estou escoitando agora mesmo ao Santo Adriá na SER,  en plan promocional do seu novo tenderete. Observo que a) O tipo debeu aproveitar estes meses para ir a un logopeda; agora se lle entende algo mellor, por desgraza, b) Acabo de escoitar un feixe tal de cenutradas e obviedades falando de botánica agrícola que medo me dá caer nas vellas adiccións e retomar o alfanxe, e c) Para colmo fala, o moi……, da “pasión de los becarios”.  Menos mal que non teño tempo. Mellor cambio de emisora.

About these ads

8 Respostas to “Non decaigas”

  1. Nomedalagana said

    Penita as galiñas… alegrábannos a frega… O gato ladrón xa non se atreverá a roubar o asado, e o sagutxu salsero, igual, mírate pola ventá con cara de poker :-)

    A ver quen pode máis, o teu mr hyde particular ou a sarxento de úsares -:)

    Estes días dáballe voltas eu ao momento “non decaigas”… Que diferente me soou e o sentín ao “Eutsi gogor” que tantas veces e por diferentes razóns saíra da miña boca, oírao, visto, escrito, ou dito a min mesma. Certo é, que o momento era especial e tomaron un significado máis profundo que quizais co que se quixeron dicir, chegaban máis lonxe que a “Eche ou que hai”. Iso sabémolo os que estabamos alí, pero sobre todo ti.

    Non decaigas!

    Eutsi gogor!

    PD: Os fallos de escritura ao mestre armeiro.

  2. etxeoquehai said

    Tes sorte: Eu só sei dicir maite zaitut. Eta urte berri on :-)

    Uffff….

    así non hai quen traballe.

  3. starbase said

    Joder, ahora no puedo extenderme pero me acabas de alegrar el dia. Joder.

  4. etxeoquehai said

    Trankil. Yo aprovecho el momento de descongelar la sopa para echar un vistazo. Estamos igual.

  5. Fajanjasto said

    O egoísmo etxe o motor da vida. Decaer sería deixarnos sen recreo. Faga vostede o favor…
    Suscribo completamente as valoracións da pulpeira: luras e polbo. E a miña tamén debece polos ourizos…
    E como vexo que estamos de volta, non vou repetir o de non decaigas.

  6. etxeoquehai said

    Teño/temos pendiente un café, xa sabes. O que non teño é tempo. Pero tí non desesperes.

    E agora vou ver se baixo e merco algo de leite, que non se pode vivir só de pepinillos.

  7. F. Míguez said

    Boas, xefe.
    Desta estou no colexio (de enxeñeiros) nunha charla que sigo con facilidade (ainda que considero que é bastante desconsiderado pola miña parte andar a xogar co móvil mentras alguén fala).
    Apuntes, tendo en conta que lin o atrasado en plan FILO e non lembro a orde.
    1.- No 78 eu andaba nacendo. Paréceme incrible unha descripción tan exacta da democracia parlamentaria feita por xente que non a vivira.
    2.- Iso de que as terras que… pasan a ser propiedade do estado sona tan comunista que a algún afín ós redactores se iba a poñer… colorado.
    3.- Eu non che vou dicir non decaias. Vouche dicir acaba pronto co repliegue, para voltar canto antes á ofensiva. Benvido ó clube dos que ímos conquistar o mundo desde unha oficina na casa (un consello, para traballar cambia as zapatillas por un calzado de rúa, atenuará a sensación de non profesionalidade).
    Unha aperta!

  8. etxeoquehai said

    Seguramenrte o mellor que se pode facer dende unha institución colexial é fedellar no móbil. Dígoo eu que estiven sete anos nunha xunta de goberno e saín por patas.

    No tocante ao calzado, hoxe estiven todo o día con botas de monte, de goretex. saín un momento e esquecín cambiarme despois :-)

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

 
Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

%d bloggers like this: