Éche o que hai

Unha ollada crítica (e asocial) ao tenderete alimentario.

EU TAMÉN FUN (AO FORUM COMPOSTELA). SAINETE EN CATRO ACTOS.

Publicado por etxeoquehai o Marzo 2, 2012

[Versión en español en la International Version]

Boas. Pois  si, meus: éche o que hai estivo alí. Xa sei que lles parecerá raro que un outsider coma servidor –ao que nunca lle envían un sms de pásalo, non ten moi claro que carallo é o wachap e que conta cunha rede social poñamos dun par de ducias de lectores e outra media de amigos  mal contados- dea conta dun sarao tan glamuroso, pero un amigo dos de verdade tivo o detalle de enviarme un par de invitacións desas fullequiped para entrar pola patilla ao recinto e ás diferentes paparotas –perdón, estoume a referir ás aulas sensoriais ou como carallo se diga agora-.  E el, como xa me coñece abondo, fíxome prometer que alí nos veriamos para botar un grolo.

Total, que tras convencer á miña vasca que as entradas eran de verdade –aínda que viñan en pdf- e non pilladas no cupón de La Farola, que eran de balde –o noso orzamento para investimentos en cousas de lecer leva esgotado dende o infausto 2008- e que se podía ir de trapillo –un fórum non é unha noite no Palau de la Música, por máis que a algún lle pareza imperdoábel-  velaí que nos puxemos mans á obra co duro labor de planificación e loxística.

ACTO PRIMEIRO. OS PREPARATIVOS

O primeiro, consultar a web. Primeira na fronte, e dura tarefa, vivediós. Debe ser que servidor non anda ultimamente nada posto nas novidades TIC, pero botei unha hora abrindo e pechando subseccións para tentar coordinar axendas: a tal hora  tal día había nunha sección unha paparota na aula picadillo, pero que parcialmente coincidía –despois de abrir e pechar un par de seccións máis- cunha presentación de nonseiqué técnica exótica na aula nonseicomo. Para colmo tiña a programación –por outra vía- dos eventos –que bonita palabra- da consellería do medio rural (e do mar rural), no que tamén, coa escusa da promoción do noso Acervo Organoléptico Consuetudinario (AOC), daban papeo, así mesmo incluído na miña flamante txartela fullequiped. Ao final tiven que facer un croquis. E aínda menos mal: se tivese daquela información sobre o resto dos saraos organizados polo resto dos tenderetes institucionais presentes o croquis tería que ser en 3-D. E non teño gafas.

Ben. Solventado o primeiro atranco, tratábase de escoller día. Teñan en conta que un non anda en disposición de tempo libre como para andar estragando, non está para facer viaxes a Compostela a esgalla –sumando a peaxe e o gasóleo a cousa ponse a prezo de recorte educativo estándar- e tampouco é que o nomearan xurado no concurso de pulpeiras e pulpeiros (como lle denominaban non sei se nun blog). Aproveito para expresar a miña máis rotunda protesta: será todo o politicamente incorrecto que vostedes queiran, pero para min unha pulpeira é unha pulpeira, sexa varón ou femia. Que conste.

De que falaba? Ah, si. Do día da visita. Atendendo á información da web, o domingo era low cost, a cinco euros a entrada e aberto “para público en general”. O luns e martes era “para profesionales” e a 15 euros. Ou sexa: o domingo era para chusma, e eu tiña unha txartela fullequiped del copón. Home, profesional non son, pero coñecendo a dimensión do recinto e a querencia dos meus compatriotas polo polbo consumido en olor de multitudes decidimos que, para unha vez que eramos VIP, pois a tope.

Fomos logo o martes, último día do tinglado, supondo que estaría a cousa máis baleira, dado que era día de labor, e aproveitando que eu tiña que facer unhas xestións na xunta en plan qué hay de lo mío ou  xa sei que Galicia non ten débedas cos fornecedores, pero o caso é que as miñas facturas deben andar extraviadas, busque por aí, faga o favor. E feita a xestión co resultado habitual –rotundo fracaso-, alá que fomos a iso da una e media, dispostos a converternos en gourmands por un día.

ACTO SEGUNDO. A ENTRADA TRUNFAL

O primeiro: o marco. Incomparábel. E pequeno de carallo. Eu téñolle cariño ao Pazo de Exposicións de Compostela, que para algo asistín de preto á súa xénese e mesmo á inauguración, pero hai que recoñecer que a área para stands resultaría acaída para unha exposición de maquetas. O ano anterior fora no Recinto Feiral de Amio, pero segundo contan resultou “desangelado”, por mor -seica- dos 8.000 metros cadrados que ten cada nave. Amén de que supoño que moi fashion non resulta compartir espazo coa feira de gando dos xoves, seguramente o tamaño da instalacións podería deixar co cu ao aire o limitado do exposto. E que conste que me faría máis ilusión: Amio é o meu cuarto fillo, se temos en conta que gastei máis de catro anos da miña vida deseñando o proxecto e dirixindo as obras.

Pero non nos poñamos melancólicos. Estamos xa as portas do Pazo, cun look casual pero se acaso un tanto rural de máis -como para visitar unha feira-exposición de maquinaría agrícola, non sei se me explico-. E chegou a hora de preparar as acreditacións. Na web explicaban que existiría un rigoroso control de acceso mediante código de barras, con lectura tanto á entrada como á saída –supoño que para impedir á concorrencia quedar pola noite pechados devorando ndelicatessen- pero servidor é un pouco cabroncete, e decidín facer unha proba de seguridade, consistente en fotocopiar unha das dúas entradas e ver que pasaba co famoso control de accesos. Nada. Non pasou nada. Se o chego a saber fago 500 copias e me poño a vendelas á porta. Claro que moito éxito ao mellor non tiña, porque ao entrar –ai!! ao entrar- descubrimos que aquilo era un mar de xentes con txartelak fullequiped como a nosa. Segunda na fronte: non debeu pagar entrada nindiola. Bueno, minto: supoño que cada entrada sería pagada pola xunta, que era maiormente quen as facilitaba. Fotocopiadas ou sen fotocopiar. O control de accesos servía nada máis para facer o cómputo das entradas que serían pagadas polo erario público.

A nosa entrada no recinto de exposicións foi grandiosa: o primeiro que te recibía era un descomunal arrecendo a…. palomitas!!!! Si, meus: o primeiro posto á entrada era un tenderte de tamaño máis que respectábel onde estaban a facer máis palomitas que nunha sesión de multicine, acompañadas de cocacola e demais derivados. Tope cool. E a ventilación do recinto non daba feito por impedir que a peste se transmitise á zona do gastromonsergueo. Curiosa sensación, que só desaparecía ao afacerse, e que resultaba como unha xigantesca metáfora dos tempos que estamos a vivir.

ACTO TERCEIRO. O PASEO.

Para os non informados direilles que a área de stands viña sendo como a Semana Verde de Silleda pero en apretujao e sen folletos. A estas alturas supoño que non fará falla dicirlles que tanto a vasca coma servidor andabamos cunha fame de sete estralos. Dúas da tarde e nin almorzo nin amaiketako nin farrapos de gaita. A cousa supuñamos que iría de dar unha voltiña, así como ao desgaire, e ir pillando os pintxos que, a falta de folletos, terían nos mostradores. Terceira na fronte, meus. O tema de andar por alí arrasando co condumio estaba infaustamente complicado. Primeiro, os pasillos terían non máis aló dun par de metros, e estaban petaos de peña con txartelak fullequiped e moito mellor ataviados ca nós para a ocasión: eles con americanas por riba de camisolas exclusivas e decoradísimas, elas con minisaias e medias de lá desas das grosas –á vista da temperatura ambiente debíanas estar a pasar putas- e todos con gafas raras. Ou sexa, maiormente look tipo social media celebrity. E á vista diso entrounos o mesmo ataque de timidez que se nos tivésemos colado por erro na voda da filla do boss de zara.

Outro motivo para non pillar cacho era a decoración do exposto, toda en plan minimalista: non era quen de adiviñar se os tres anacos de queixo no medio dunha fonte tamaño titanic estaban alí para coller ou para facer bonito. E o mesmo coas algas de portomuiños, recubertas dunha cousa cristalina que un non sabía se era sal maldon, azucre cristalizado ou pó de vaso de duralex. Amén de que servidor élles máis partidario da tortilla de patacas que da Ulva Rigida. E que dicir dos stands de conservas? Había un en concreto dunha marca de mexillóns na que había ducias de latas, pero todas pechadas. Que menos que unha lata aberta, uns palillos e uns cachos de pan para mollar o escabeche? Pois non.

Nos postos onde a cousa era máis evidente que ía de papear pola patilla había non menos de tres capas de social media celebrities xogando a conversar sobre altogastronomía cando en realidade estaban a pórse moraos. E non era cuestión de abrirse paso a leches, por moi rural media celebrity que fosen os nosos atuendos. Por fin, atopamos un stand onde a cousa semellaba ir de pillar sen rubor: o de thermomix. Que por que nos decatamos? Moi sinxelo. Os pratos eran de plástico e a peña do redor tiña a mesma pinta ca nós. O malo é que estaban a servir uns macarróns con xamón de york, e por aí non paso. Un non vai ao forum de compostela a comer macarróns de thermomix, non señor. Total, que pillamos unha especie de gominola de fresa –taba boa- e tiramos avante toda.

Fago aquí un pequeno receso na crónica para lles dar conta a vostedes do que sei que están a agardar dende o inicio: a sesuda análise do contido do forum e das tendencias gastronómico culinarias albiscadas, propia dun ilustre blogger coma servidor. Velaí vai, para que non digan que un non é un filántropo.

1.- As desculpas. En todo este escrito non atoparán nin unha soa foto, nin panorámica nin con macro, xa o sinto. O teléfono de servidor ten unha cámara, pero non creo que chegue a ter megapixel ningún. En canto ao da vasca, se lles digo que é daqueles que tiñan tapa e abrían pola metade penso que lles queda claro abondo.

2.- O tamaño importa. O tamaño medio dos stand era digamos liliputiense, así como  2×2 máximo. Pero había notábeis excepcións. Algúns de viños dos bós, en plan taberna enxebre ou british pub, segundo marcas, con mesas e taburetes, ocupadas por xentes con aspecto de estaren un chanzo por riba dos social media celebrities, e, polo tanto, territorio aínda máis comanche para nós. Había un en concreto dunha D.O. de xamón ibérico no que o tipo que cortaba o xamón –para consumo das visitas VIP- tiña todo o aspecto de gañar o triplo ca min ou de exercer nas horas libres de valet da familia real británica. Ademais  do stand da palomitas do que lles falei, ao fondo había outro de schweppes decorado en plan barra de discopub onde seica servían gintonis.

Os dous máis grandes eran os institucionais: o da consellería do medio rural (e do mar rural), que contiña unha zona de paparotas onde facían demos dos AOC e onde tiñamos reservadas prazas para asistirmos á correspondente á ternera gallega, escollida, como é obvio, polo contundente do presuntamente servido. Pero o máis grande, con diferenza, raiando no descomunal, era –pásmense- o de Catalunya, dotado tamén de sá de paparotas. Uns cracks, estes cataláns.

3.- Definitivamente, aditivos caca. Como eu sonlles un antiguo, pensei que atoparía no forum a lista completa de aditivos autorizados pola Unión Europea nas súas diferentes presentacións, pero para nada, oiga. O único chiringo que tiña algo similar era un dedicado aos vexetais liofilizados –que aspecto máis triste, pordió- aos extractos de “cousas” e a uns botes sen identificar -porque as etiquetas eran de deseño e non levaba as gafas de ler-. Supoño que a expulsión do aditiveo dos templos do gastrosaber terá algo a ver coa transmutación do noso ex mellor cociñeiro a patrono de fundación sen ánimo de lucro –coño, que mal soa iso nestes tempos-. Os seus colegas, antano entusiastas seguidores do cheminova, están agora dedicados ao emprego de gadgets ou cacharritos que empregan supostas novas tecnoloxías –eran novas se acaso cando eu estudaba e franco andaba aínda pelexando co rigor mortis- como a vaporetta de morganti ou, para o meu pasmo, a resurrección do nitróxeno líquido. Supoño que a moda do N2 rematará o día que se produzan un par de accidentes con resultado de amputación severa, pero mentres tanto seguiremos a ver como a peña anda a facer a mona con materiais de risco. Menos mal que polo de agora non descubriron que o uranio enriquecido é capaz de quentar o caldo. Medo me dá.

4.- Paseo polo cooker fashion style. Polo visto nun stand dedicado ás novas tendencias en materia de vestimenta, éche o que hai está en condicións de afirmar: un, que se está a levar o marrón, dous, que se impón o estilo samurai, ata os pés pero sen katana, e tres, que este ano as chaquetas lévanse entalladitas. Mala noticia, amigos Xesco e Oscar: se non queren facer o ridículo xa me están indo a pillar sitio en pilates.

5.- Os stands máis paveros. Xa lles falei a vostedes do xamoneiro aristócrata e do da thermomix, pero teño que declarar a este último, sen dúbida, o gañador do premio éche o que hai ao stand máis pavero do forum 2010: imaxínense vostedes un espazo pouco maior que unha cabina de teléfonos ocupado por un puñao de thermomises e non menos de seis ou oito pizpiretas vendedoras do trebello, ataviadas con chaquetillas de chef de alto copete e falando todas á vez. Se non fora polo incomparábel do marco, servidor pensaría que estaba diante dunha representación do akelarre de zugarramurdi. Pero non.

O segundo posto do ranking ficou ocupado por un peculiar stand, que se vía a distancia porque os social media celebrities afastaban ou directamente daban un rodeo para non pasar diante. Ao mando do tal stand, dedicado a un trebello de afiar coitelos con tecnoloxía aeroespacial, estaba un tipo cunha considerábel cara de mala hostia –debida sen dúbida á falla de concorrencia- afiando con toda a pachorra un coitelo deses de vanadio molibdeno e de non menos de 40 cm –ao mellor eran menos, pero parecían máis-. Esas cousas, vistas no teletienda, teñen un pasar, pero xúrolles que en directo acojonan.

Por último, o meu terceiro lugar está ocupado por un fulano portugués que vendía un forno a vapor con autoclave, provisto dun micro deses tipo madonna e que berraba as excelencias do seu produto como se estivese a vender melóns a cala y prueba. A todo isto, o posto do irmán lusitano estaba fronte por fronte co templo do glamour por excelencia: o de Catalunya. Non me digan que non é pavero.

6.- Os contidos. Eu do contido das aulas sensoriais non lles podo falar, que non fun –sonlles partidario de escoitar unha conferencia prestando atención e de comer nun restaurante, e a mestura das dúas actividades prodúceme aerofaxia- pero, no referente aos produtos expostos non podo senón teimar no que sempre lles digo:non sería máis lóxico, digo eu, -para vender as nosas excelencias gastronómicas e AOC en xeral- mandar os produtos ás exposicións de fóra? Os de dentro que temos algo de interese polo tema xa as coñecemos, e os de fóra que viñan, máis que nada andaban interesados en non deixar aos autóctonos achegarse ao papeo. Tamén é verdade que a inmensa maioría dos postos estaban subvencionados pola xunta e, por outra parte, de non estar os galegos, o forum estaría ocupado só polas thermomix girl, o ghicho do afiador, o maiordomo cortaxamón e o portugués dos melóns. Ah, e o stand de Catalunya, o dos gintonis e as palomitas. Esquecía as palomitas.

Espero que a miña información lles resultara útil. Continúo agora coa crónica do acontecido.

ACTO CUARTO. A VIAXE INTERMINÁBEL.

Como lles dixen, tiñamos reserva no papeo de ternera AOC na do medio rural, e alí que fomos á hora sinalada. Pero, ai, meus, había overbooking. Todas as prazas ocupadas e outros tantos tipos á porta coa mesma cara de afamados ca nós. Cuarta na fronte.

E alá que voltamos, desta vez á espera de que chegara o meu amigo o das entrada e así tomar o grolo prometido, a dar voltas e voltas polo labirinto feiral, pasando unha e outra vez por diante do sicópata do afiador. E, xa afeito ao ambiente, din en observar o contorno, e atopei a un par de tipos clónicos, os dous cunhas patillas descomunais e gafapastas, que serían idénticos de non ser pola diferenza de estaturas, que pasaban unha e outra vez a velocidade de pitufos makineros. E o caso é que un deles soábame mogollón. Será un famoso, pensei eu, ao mellor o cantante de Los Planetas ou similar. Foramos por onde foramos, por alí andaban os dous clons a velocidade cuchara de thermomix.

Por fin chegou o meu amigo, que me comenta compunxido que o trincaran para formar parte do séquito da conselleira do medio rural (e do mar rural), e que andaba en plan visita institucional (o maiordomo deulles xamón, dou fé) polo que non dispuña de moito tempo. E aló fomos tomar o grolo. Un ribeira sacra, por certo cojonudo, pero sen tapa. E, unha vez sós, atopabámonos nunha situación dramática: sen almorzar, as tres da tarde e o estómago ocupado por un par de copas de viño no que sobrenadaba unha gominola da thermomix. Era urxente pórlle remedio ao tema, pero a única posibilidade que se nos ofrecía libre de social media larpeiros era un stand de aceite AOC (ou sexa, do país) no que ofrecían unha cata en forma de culleirada, sen pan nin nada. Aterrados pola perspectiva da combinación ribeira sacra/gominola/chupito de aceite para a nosa estabilidade fisicoemocional, optamo por abandonar o recinto, non sen antes repetir a proba de seguridade en sentido contrario. Señorita –díxenlle á azafata do código de barras da saída- resulta que perdín a entrada. E tampouco pasou nada.

A viaxe dende compostela ate a nosa casa –onde nos agardaba unha pota de lentellas guisadas- foi todo o longa que vostedes se poden imaxinar. Pero o final foi feliz: imbuídos do espírito forum collemos o guiso de lentellas, pasámolo polo pasapurés –nada de minipimer, pordió- e acompañámolo duns picatostes. A vasca quería poñelo nunha copa de martini, pero ate aí podíamos chegar.

E xa, por fin, unha vez resolto o problema da fame neghra e normalizada a rega cerebral, caín da burra e decateime de quen era o clon da velocidade cuchara e as patillas. Non era o cantante dos Planetas. Era El Pingue.

Desculpen a excesiva lonxitude da crónica, pero non podía resumir: son tantas as lembranzas, tantos os sentimentos, que…. Déixolles aquí, que creo que me estou emocionando. Até outra.

Actualización. Onte o amigo Panxeta tiroume das orellas, alegando que un post meu sen cancionciña non era o mesmo. Ten razón, supoño. E buscando polo meu amplo repertorio inédito cheguei a conclusión que o máis acaído era ofrecerlles a vostedes a miña versión dunha canción que, o mesmiño que o post, trata da viaxe interminábel dunha parella na procura da gastroemoción -no seu caso co estómago cheo-: a Balada de John e Yoko, dos Beatles crepusculares.

About these ads

6 Respostas a “EU TAMÉN FUN (AO FORUM COMPOSTELA). SAINETE EN CATRO ACTOS.”

  1. starbase dixo

    ¿Entallados? ¿Uniformes entallados? Hijosdeputa!!!!!

    En outro orden de cousas, eu son xusto o contrario que vostedes: cando vou a o Fòrum de Girona non dou salido das aulas do gusto, magnas, talleres e demás: debe ser o fetichismo polo uniforme de cocinero (sen entallar, sen mariconadas).
    Moito he reido con a sua crónica, o contracrónica. Que aporta e complementa as outras más oficiales :)

    E a ver cando encontran as suas facturas, deben estar esquecidas no stand dos productos galegos no Fòrum catalán: tamén un dos mais grandes de todos!!

  2. eSedidió dixo

    Comentáballe eu a miña vasca que precisamente te botaba de menos na visita, Óscar. Estou seguro de que contigo por alí sairíamos ata cun xamón ao lombo e despedidos pola Real Banda de Gaitas.

    As miñas facturas son unha entelequia: están pero non están, non sei se me explico. O caso será dar con elas.

  3. alvarez dixo

    Agradecido polos risas. E tómolle prestado o do ¨nar rural¨ Chapeau pola crónica.
    Saude.

  4. eSedidió dixo

    Use, use…. o mar rural é case o único patrimonio común que nos queda aos galegos, despois da desfeita das caixas. E alégrame arrincarlle un par de risos nestes tempos de merda.

  5. colineta dixo

    Benquerido eSedidó, penso que unha boa parte de culpa da súa insatisfacción co Forum foi de vostede mesmo. Pensou que ía a Silleda e non lle é así. O máis interesantte está alí onde vostede non entrou: nos talleres e no auditorio. Para a próxima pregunte, home, que lle axudaremos a preparar unha ruta. Lamento moito non telo atopado, pero creo que mestres vostede visitaba a feira (que so é unha parte do Forum, e non a máis importante) eu debía estar dedicado ao polbo á feira.

  6. eSedidió dixo

    ´É o que nos pasa aos que non entendemos desas cousas, que nos deixamos levar polo primario. Eu xa sabía que non daría con vostede pq das súas crónicas dos anos anteriores xa vin que non perdía detalle dos talleres. O que xa me sorpendeu foi ver a El pingue dacó para acolá, e foi realmente unha mágoa perdermos a ocasión de tomar unha estrella. Ía dicir que para a vindeira, pero francamente non creo que me volvan dar outra entrada, visto o visto.

    Ah, e por certo, que lle dixo que eu fiquei insatisfeito?? Famento si, pero paseino de puta madre vendo ao tipo do afiador.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

 
Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

%d bloggers like this: