O dazibao filantrópico. Gastronavalladas.

Boas. Teño que recoñecer que dende hai algúns días estou nun perpetuo vivo-sin-vivir-en-mí.  O meu desacougo non ven da crise, nin do resultado das eleccións, nin dos indignaos, nin da inconclusa procura do becho teutonicida, senón de algo moito menos prosaico e infinitamente máis dramático: ESTÁN EN GUERRA, MEUS!!!. Andan a voar coitelos, tesoiras, machetas, tixolas, potas e ata algún que outro kit de esferificación. E, ao paso que imos, o Gore Cooking vai substituír ao Spanish Taste:  xa non cómpre introducir as  morcillas ou as filloas na cociña de autor para que na carta figure a hemoglobina.

Polo que me conta algún amigo do gremio, a cousa ven de lonxe, pero ata de agora mantíñase agachada, con sucedáneos en forma de civilizadas picaditas nos foros de entendedores. Pesaba moito máis, polo que se ve, a defensa da teta común que as importantes diferenzas ideolóxicas que suscita, que sei eu, se o pil pil é pil pil se ún o fai fozando cun coador ou hai que darlle ao brazo. Tampouco creo que sexa baladí o feito de que, ate hai un par de anos, estabamos -estaban- a vivir a época dourada da compulsión cuchipándica -a versión pantagruel do “a-ver-quen-mexa-máis-lonxe”-: as contas de gastos das relucentes empresas inmobiliarias, das TIC e da publicidade –sen esquecer o rule de cartos en B procedentes da corrupción político/urbanística ou directamente da fariña-, xunto cunha dinámica de consumo que impulsaba á procura da exclusividade por parte d@os devorador@s de suplementos semanais e revistas de estilo en xeral, forneceron as contas correntes dun grupo de afortunados coleccionistas de estrelas, soles e demais corpos celestes da galaxia gastronómica. E máis aínda, as de comunicadores, ideólogos, gastrocríticos, creadores de tendencia e resto de fauna coprófaga que foi medrando ao abeiro deste fenómeno.

Pero, ai, meus, en esto llegó la crisis y mandó a parar. Nin cartos en B, nin cartos en A, nin peto das ánimas, nin gastos de representación de concelleiros…. E, chegado o momento das prazas baleiras e dos balances que non cadran, a estupidamente autodenominada mellor cociña do mundo expón as súas vergoñas urbi et orbe. Algún día lonxano un antropólogo con tempo libre fará o reconto da colleita de despropósitos nos que foi caíndo ao longo deses ledos días de viño –vintage- e rosas –en ensalada- que foron os primeiros dousmiles. Eu, filántropo ate a tumba,  pensei en aproveitar este recuncho para facer unha crónica póstuma de tortillas deconstruídas, de sensorialidades espertando emocións, de piruletas de pistacho e de fusións -ante todo, fusión, moita fusión- pero seguramente non paga a pena: ao final, todo se reduce ao que dicía a aboa dun amigo, unha señoriña vestida de negro que sempre que vía unha mentecatez na televisión exclamaba: Ai diormío! pero ese rapás non terá unha aboa que lle diga que está a pintar a mona….?

Limitareime pois a pedir a toda esa tropa que deixen o navalleo e vaian preparando un discurso/escusa para que non lles caia a cara de vergoña cando llelo teñan que explicar aos fillos. E, ao mellor, algún día con máis tempo e gañas, imos debullando as gorgoritadas más torpes e máis evidentes desta corte dos milagres, para pasmo das futuras xeracións. Por exemplo, e con ánimo non exhaustivo:

• As verbas de ferro: Discursos máis propios dun prospecto deses que fan nas exposicións de arte para acojonar ao persoal, pero desta levados ás cartas dos restaurantes. Todos coñecemos algún exemplo de arrecendos de bosques de aliagas e sabinas para describir un prato de fuá.
• As chuminadas: Como por exemplo, os discursos made in Aduriz sobre a sensorialidade, o kilometro cero, os ecochefs, as abellas no faiado ou a cociña con metais nobres.
• As falcatruadas: O trato dado á man de obra escrava vía stages, as crebas fraudulentas disfrazadas de metafísica, os escándalos de hixiene alimentaria perdoados por seren cometidos por un parrulo ghordo ou o sorprendente caso do cociñeiro ubicuo.
• …………………………………………….. E poden encher na liña de puntos en plan suxerencia, que a min xa me falla a memoria.

Xa saben.  El que avisa no es traidor.

Hoxe temos de novo cancionciña vintage. A edulcorada Sister Golden Hair de America, pasada pola turmix de servidor para darlle un pouco de sangue -hoxe que falamos de navalladas-, que eses rapaces parecían anémicos, os pobriños.