O Dazibao filantrópico. Aritméticas indignadas.

Moi boas, meus, aquí de novo dedicados á pura filantropía, despois dunha paréntese incivil, propia sen dúbida dun momentáneo  ataque de senilidade.  Vexamos:

De entre os argumentos máis ou menos afortunados con que nos están a abrumar os chicos da five-little-wolves-revolution destaca polo irritante ún, referido á inxustiza do noso sistema electoral, e concretamente a nai de todas as inxustizas: que Izquierda Unida, cun millón de votos -en realidade foron 963.040, ou mellor dito, 781.287 se descontamos os de Iniciativa, que ía por libre- só obtiveron dous escanos -en realidade 1, polas mesmas razóns-,  mentres que o PNV -que cabróns- con 300.000 votos, obtivo seis, CiU con 770.000 obtivo 11 e o Bloque, con pouco máis de 200.000, obtivo dous. Os mesmos ou semellantes argumentos cos que rosadíez aka que-paletos-sois-los-gallegos castiga aos que teñen a desdicha de atopala na tele e ter o mando a distancia como o seu propio nome indica: a distancia. No caso da monxa alférez foron 300.000 votos e, como todos sabemos a estas alturas ate a saciedade, un -mellor dito, unha- só diputado/a.

No caso da bilbaina -realmente é de Güeñes, pero xa se sabe: os güeñeños nacemos onde nos peta- o argumento resulta atronador, e no do tío Cayo -agora colega Cayo, dende que descobreu a natural elegancia do colo Mao con americana politburó- un pouco polo baixiño, pero non menos evidente: trátase da proba escolástica da existencia dun poder oculto que fai que os nacionalistas, eses pérfidos, teñan collidos ao PPSOE polos mondongos. Falo dos nacionalistas non españois, evidementemente, que como todos sabemos son os únicos que existen. Ao xurdir este poderosisimo argumento nas tertulias radiofónicas, os partícipes -polo que se ve todos de letras, cando non directamene iletrados- adoitan engadir das súa propia colleita un argumento adicional: que neste país votan as hectareas, e que non hai dereito a que o voto dun madrileño valla cinco -ou dez, e ata vinte veces, dependendo do entusiasmo/nivel etílico do experto- menos que o dun paleto -adoitan dicir “de provincias”, que ven sendo o mesmo-. Imos pois ao lío: ensinar deleitando.

Para combater esa terríbel inxustiza, sen recorrer ao incivilizado e pouco europeo método do gaseo colectivo ou da expulsión a zanzíbar, os expertos procuraron -e atoparon- unha solución: fóra provincias. Non quedáramos que una-grande-y-libre? Pois lévese á práctica. Unha soa e grande provincia, obviamente con capital en Madrid, todos empadronados no mesmo sitio e así liberamos a la nación española de chantajistas.

Diante disto, barállanse como argumentos -tamén de letras- que a cousa sería pelín inxusta, que anda o rojerío empeñado en cargarse as provincias e non hai xeito, e que o colega Cayo -e llamazares nin lles conto- debe representar de p.m. aos veciños de Campo de Calatrava, pero que non é moito de recibo que o meu deputado non fale a miña lingua. Nada. Minucias. Pelillos a la mar. Chuminadas.

Imos pois o santo remedio. Modificamos a Constitución e santas pascuas. Pero esquecemos -ai- unha cousa: que os antiespaña son taimados, ruíns, e malas persoas, e que -sobre todo- ao mellor non se deixan. E que van facer? É obvio: ir todos xuntos. Pero todos todos. Polo menos unha vez. Sen que serva de precedente.

Apliquemos o método científico: collemos os resultados das eleccións do 2008 e calculamos o número de escanos cun método puramente proporcional, ou empregando a regla d’Hont, esa mefistofélica e incomprensíbel ferramente posta ao servizo das forzas escuras: se fan a proba observarán sorprendidos que os resultados son virtualmente idénticos.

Vexamos os resultados da revoluçao: Gañaría PSOE (se alguén leva un susto de morte, lémbrolle que emprego os datos de 2008) con 156 fronte aos 169 actuais. Segundo: PP, con 144 fronte a 153. Izquierda unida pasa pois a xogar o papel de nunca debeu perder: o de bisagra. Acadaría nada menos que…. 10 diputados. Anda, coño, non dá para bisagra, nin sequera para parafuso. Rosadíez obtería cifras históricas: 4 escanos, se non fóra polo pequeno detalle de que quedaría ben por debaixo do 3% e mesmo do 2%. En toda canta democracia se estila polo mundo, un a penas 1% deixaría a superrrosa fóra do parlamento. E a antiespaña? Pois…… 36 escanos. Si. Trinta e seis escanos. La cagamos, osssea. Teño que admitir que meto os votos de Bildu, pero é que a estas alturas penso que xa está claro que viñeron a ficar.

A solución de circunscripción única, a efectos de deixar fóra aos inimigos de España e da gloriosa República, resulta igual de pouco práctico que meter os dedos nun enchufe para lucir un bonito cardado. Q.E.D.

O vindeiro día falarei de a cantos votos paletos equivale o dun ilustrado habitante de chamberí. E adiviñen: non lles vai gostar. Nadiña.

E agora imos ao que todos vostedes están a agardar con ansiedade: a cancionciña. Desta un blues. Máis ou menos. Á miña maneira.