Sine agricultura nihil.

Boas. Quérolles dedicar este post, agarimosamente:

A todos os que pensan que o noso futuro está no deseño, nas TIC e no I+D+i+x+y+z, sen querer ver, pobres ilusos, que Sillicon Valley está xa inventado, e que o mundo non anda agardando a que nós espabilemos.

A todos os que apostaron polo textil, la-moda-gallega e demais zarandajas. e aos que lles quedou cara de tontos ao ver que os nosos grandes e patrióticos industriais levaban a a súa fabricación primeiro a Portugal e agora, moito, moito máis lonxe.

Aos que pensan que cómpre apoiar sen ningún tipo de límite unha industria automobilística como a nosa, nas mans dunha multinacional que ten demostrado ate a saciedade que non lle trema o pulso á hora de “deslocalizar” a produción.

Porque son os mesmos que consideran que “ciertas actividades con gentilicio gallego -la leche, la pesca, la energía- que, vistas con realismo, apenas son más que fragmentos estratégicos de una economía con vocación de proteccionismo y subvención” (San Barreiro dixit). Ou os mesmos que pensan que a agricultura e o rural son os atrancos para a construcción dunha conciencia nacional galega, sexa iso o que fora.

Non lles direi que, de tanto ollar para as marabillas do mundo, poderáselles estar quedando cara de neoiorquinos, pero o cerebro seguirá a ser construído na Estrada.

Non lles preguntarei por que, cando botan contas sobre o importante que é o sector do automóbil, ou o das TIC, ou o da cultura, ou o téxtil, non fan como cando as botan do sector ese tan paleto da agricultura. Se fixeran  as contas con sentidiño e sobre todo sen prexuízos verían que non ten lóxica ningunha contar o emprego ou o peso económico só dos que cultivan plantas ou crían animais, sen engadirlles os que fabrican, reparan ou manteñen maquinaria agrícola ou agroindustrial, os que fabrican e distribúen fertilizantes e fitosanitarios, medicamentos e alimentos para o gando, os que transforman os produtos agrícolas e gandeiros para convertilos en alimentos, os que os transportan e distribúen, os que os venden, os que proporcionan servizos económicos ou tecnolóxicos ao sector, os que investigan nese eido e os que desenvolven innovación. Da mesmiña maneira que, cando botan contas do asunto do automóbil, engaden sen ningún problema os compoñentes electrónicos, os asentos, os plásticos do salpicadeiro, os vidros, as pinturas e mesmo os concesionarios. Se tal cousa fixeran, ao mellor descobrían horrorizados que estamos a falar dun peso do sistema agroalimentario do 20% do PIB, e non precisamente en Namibia, senón en calquera dos países desenvolvidos, e, por suposto, no noso.

Non lles vou preguntar por que pensan con suficiencia e mesmo con desprezo nun sector que, segundo eles, é un atranco para o desenvolvemento, para o progreso e para a conciencia nacional. Direilles que boten unha simple ollada a calquera publicación técnica e observen cal é a situación da transferencia tecnolóxica e a innovación en materia de agricultura e alimentación. Ao mellor caen da burra ao ver como está de extendida a aplicación de ferramentas de xestión, como se empregan os Sistemas de Información Xeográfica e os GPS no control de cultivos, como se aplican métodos informatizados para controlar individualmente o volume e a calidade do alimento inxerido por unha vaca, como se establecen sofisticados e complexos sistemas de trazabilidade para coñecer a orixe, a calidade e o destino do leite de todas as nosas explotacións, como existen laboratorios con procedementos robotizados capaces de analizar todos os parámetros de calidade e sanidade de varios milleiros de mostras de leite cada xornada. E todo iso non en Sillicon Valley, senón mesmiño do lado das súas casas.

Tampouco teño interese en comprender por que sempre se fala das enormes subvencións e o proteccionismo do sector, ao tempo que se apoia como fundamental para o ben do país e o progreso as compras institucionais de edicións completas de libros, a realización de filmes que pasan directamente a venta en DVD, a supresión do imposto de transmisións ou as axudas para a compra de automóbiles, por citar as primeiras que se me veñen á cabeza. Se tardo algo máis, igual me poño a pensar nas axudas multimillonarias para a adquisición dalgún grupo téxtil ou as vantaxes de todo tipo para a adquisición de vivendas en propiedade.

Soamente quero dicirlles dúas cousiñas:

UNHA: Que, aquí, os únicos “primarios” son eles.

e DÚAS: E parafraseando libremente o vello lema da sesquicentenaria Escola de Agrónomos de Madrid: Sine Agricultura nihil, idiotas.

(hoxe non hai canción, que non estou de humor).