Boas. Aínda que sigo de reclusión forzosa e abafado de traballo, á vista das paridas que teño que escoitar pola radio sobre fantasías trilingües no noso ensino, e o listos que van ser os nosos churumbeles e as nosas churumbelas, agora que por fin o pobo ficou liberado da tiranía dos que tiñan a pretensión nada menos que de impoñer a lingua esa tan paleta, a pesares de que o presi lles saiu rana e non lles deu todo o que prometeu (que carallo prometería, digo eu, como non fose esterilizar aos que se empeñan en falar raro). A vista de todo isto, digo, quérolles ofrecer agarimosamente unha canción, como humilde homenaxe a eses pobres pais e a esas pobres nais que tiveron que aturar que os seus fillos e fillas se escornasen estudando “xionllo” en coñecemento do medio.
Por suposto, a pesares do esforzo que supón para un que foi educado en español, en español, en español (e un anaquiño de francés) a canción vai en inglés, como cómpre, que xa se ten que notar que, meus amigos bilingüistas (agora case trilingüistas), os tempos están a mudar (ou sexa, the times they are a-changin’). O que falta por saber e se van mudar como vos queredes ou se a este sofrido pobo de caladiños non se lle acabarán enchendo os trilingües e alguén acabará comendo percebes no club-de-golf-osssea coas orellas.
En fin: que veleiquí vai, e feliz ano (a harmonica non é tal, e o son resultou así de bravo porque obviamente estou mosqueado)
Pensándoo mellor non lles vou deixar tranquilos nin mentres estou ocupado noutros mesteres. Ou sexa que aquí van as ligazóns dun Documental de 2004 chamado O Futuro da Comida, moi crítico sobre o papel dos transxénicos na agricultura norteamericana. Que lles aproveite:
Boas. Xa sei que algúns (supoño que poucos) de vostedes están a agardar as entregas finais de “Artificiais…”, e que teño tamén pendente o remate de “Miserábeis”, amén dalgunha outra cousiña. Pero é que a min o final de ano coincídeme case sempre con excesos de traballo, que este ano son case angustiosos, agravados con que a miña saúde xa non é o que era.
Polo tanto non me queda outra que suspender por uns días as publicacións dos temas pendentes ata tanto non me poña ao día no que me dá de comer. Espero que sexa cousa dun mes máis ou menos, e poda volver con novos ánimos. Ata entón, unha aperta a todos, e todo o que se di nestes casos: Bo Nadal etc.
“Controla o petróleo e controlarás aos países. Controla os alimentos e controlarás ás persoas”. (Atribuída a Henry Kissinger. Mediados dos 70)
Boas. O outro día, levado por un exceso de entusiasmo, prometinlles a vostedes dedicar unha serie ao debate sobre a alimentación natural e as súas derivadas: agroecoloxía, transxénicos, productivismo agrario…. quen me mandaría a min. En fin, imos aló, agardando que poda espertar o seu interese e, sobre todo, que provoque algunha polémica da que saia algunha luz.
De entrada gustaría de fixar a miña propia posición, para evitarmos malentendidos:
Acredito afervoadamente na ciencia e na súa parente próxima, a tecnoloxía, como un dos motores do progreso humano. Opóñome radicalmente a calquera intento, baixo prismas ideolóxicos, filosóficos ou relixiosos, de impedir os seus avances.
Ao mesmo tempo, considero que a ciencia e a tecnoloxía seguramente non son nin boas nin malas, pero iso non quere dicir que sexan neutrais. Apelar ao carácter “obxectivo” da ciencia como argumento dun debate ideolóxico é, na miña opinión, tramposo. E acusar de ignorantes aos adversarios nese mesmo debate ideolóxico resulta, as máis das veces, miserábel.
Non son ecoloxista, no sentido político do termo (que que son eu? iso querería saber ..) nin un hooligan da agroecoloxía, aínda que teño que confesar que goza de bastantes simpatías pola miña parte, o que xa é moito dicir falando de calquera actividade humana. No entanto, penso que a produción ecolóxica tal e como está concibida presenta puntos fortes e débiles e que, en calquera caso, non é a ferramenta máxica que permita resolver as crises alimentarias.
Eu son un técnico da vella escola. Quero dicir que o lugar e o tempo da miña formación académica leváronme a acreditar na formulación teórica e nas grandes actuacións técnicas como motores, en última instancia, do progreso agrícola. Custoume moito tempo e moito contacto coa realidade desfacerme deses lugares comúns, pero non garanto que de cando en vez non me saia o ramalazo enxeñeril. Precisamente o mesmo ramalazo, teño que engadir, que nutre moitas das afirmacións dos defensores do productivismo agrícola dos 60 e do recurso indiscriminado á tecnoloxía de modificación xenética.
Xuro que non é por incordiar, pero levo toda a ponte agardando que alguén, nalgures, diga o que eu vou dicir agora. Dado que non o din atopado, velaí vai:
Eu vexo pouco a tele, teño que confesalo. Ando moi liado con outras cousas, e cando me sento diante do electrodoméstico en cuestión, as máis das veces vexo pelis baixadas do internet (aínda que estea mal dicilo). No entanto, un dos programas que adoito ver -cando é do meu interese- é “Versión española”, un programa que, ata esta semana, estaba dedicado ao cinema. Moitas veces limítome a ver o debate -que ata esta semana estaba centrado nos valores cinematográficos do filme proxectado previamente-, cando resulta que a peli xa me é coñecida.
Por iso non daba saído do meu asombro cando, o venres pasado, asistín -parcialmente- á emisión dunha publirreportaxe, en horario de máxima audiencia e co programa pasado á Primeira, sobre o nomeado por sabediós quen “mellor restaurante do mundo” e dirixido polo seu irmán e alter ego, do que descoñecía a súa dedicación á cinematografía. Teño que confesar que a miña visión non foi completa, porque ando fatal de paciencia e as reportaxes publicitarias comezan a aburrirme pasados os primeiros cinco minutos. Pero bueno, andiven co proceso de entrar-ver un cacho-sulfurarme-cambiar de canal como 6 ou 7 veces. Ata que chegou o momento do debate. Tras un cachiño de tentar comprender o que dicía o multilaureado cociñeiro e comprobar a infinita capacidade de peloteo dun actor que non sei moi ben que pintaba alí -dado que non interviña na reportaxe- vinme compelido a apagar -violentamente case- o artefacto ao escoitar, atónito, como o tal actor calificaba de “obra mestra” o produto en cuestión. Pois nada, coño, que o nominen para o oscar ao mellor director.
Sinceramente, cada vez entendo menos este mundo. Se en vez de falar do que se falaba, o programa en cuestión -coa súa falla de visión sequera minimamente crítica- tratase, eu que sei, sobre unha fábrica de automóbiles, o escándalo sería maiúsculo. Pero, en falando do que se falaba e en tratando de quen se trataba, pois hala, todos a mexar pepsicola. Mal vamos, e mal acabaremos.
PS. Esquecera lembrarlles a vostedes o horario (de madrugada) e a canle (la 2) de emisión de documentais infinitamente máis interesantes cinematográfica e culturamente ca iste, como foi o caso de Mondovino.
Boas. Hai uns poucos días vinme envolto nunha agria polémica -ao estilo das que tiña Ramón Aranguena con Iñaki Gabilondo, que a estas alturas hai quen non comprende o meu concepto de retranca-, por suposto sen querelo. Todo o mundo coñece o meu natural prudente e nada proclive a meterme en liortas. A cousa foi, pouco máis ou menos, como sigue:
Andaba eu ao meu, sen meterme con ninguén, revisando os meus blogues favoritos -en concreto o sempre refrescante antigourment- cando, maldita sexa, vou e fágolle caso a unha invitación do catalán que me chama tocahuevos para botarlle unha ollada nada menos que ao blog de Santamaría. Primeiro erro. Pois nada, despois de peitearme debidamente, limpar as orellas e botarme colonia -eu non visito según que templos sen me acicalar-, alá que me fun a ler un decálogo (realmente un bidecálogo, pois tiña vinte puntos e non dez, pero non era cousa de emendarlle a plana a un tipo con tanta estrela) bastante enxeñoso que por variar lle daba caña á cofradía de la gastroemoción. Reincidindo nos erros, din en ler os comentarios -algúns deles hooliganianos e outros críticos, como adoita ocorrer en todos os blogs agás neste, onde non entran máis que amigos- e atopei un politicamente correcto, isto é, que viña dicir Santamaría caca e Santamaría envexoso. Vostedes preguntaranse -con razón- que a min que carallo me importaba, e acertarán se pensan que absolutamente nada. Pero, que queren, terceiro erro: fun e deixei unha das miñas perlas a ver se picaba alguén e me puñan a parir (para entón estaba eu marchoso). Pero nada, nin puto caso. A cousa derivou nunha sesudisima e civilizadisima polémica -desta si acorde cun espazo tan fino- con referencias a Leo Harlem, Bardají, Oppenheimer, Taylor e o Proxecto Manhattan. Cando cheguei a ler unha cousa como “uno de los problemas que está sobre la mesa es el de la acaparación del discurso gastronómico por parte del pensamiento gastroanómico. La no consideración de éste como un epifenómeno” decidín que xa tiña abondo e que o mellor que podía facer era ir comer unha laranxa. Ler o resto desta entrada »
AS ESTRATEXIAS DE CREACIÓN E IMPLANTACIÓN DE MARCAS DE ORIXE.
Xa dicía ao principio que unha das chaves á hora de analizarmos as características das diferentes Marcas ligadas á orixe é o tamaño potencial e a amplitude da referencia: Así, temos a Marca xenérica -un exemplo esaxerado e mesmo disparatado é ese dos Viños da Terra dos Viñedos de España ao que me refería na entrega anterior- e a Micromarca -exemplos con referencia aos nosos produtos serían a IXP Pan de Cea ou a DOP Pemento de Herbón-.
Atopariámonos pois con dous tipos de produtos, amparados ámbolos dous baixo a mesma figura legal, e polo tanto afectados pola mesma regulamentación e idénticas esixencias técnicas, pero con ámbitos de afectación radicalmente diferentes: o Estado no primeiro dos casos e unhas poucas parroquias nos dous exemplos de micromarca. A importancia desta diferenza de ámbitos resulta obvia, comezando pola dimensión territorial, que afecta entre outras cousas á dispersión dos centros de produción, coa conseguinte dificultade do procedemento de control e certificación, e seguindo polo número de produtores, relacionado xeralmente coa potencia comercial e a posibilidade de visibilización pública do produto. Ler o resto desta entrada »
Buscando por aí unha noticia sobre a academia galega de gastronomía, nunha web de “hosteleria galega, gastronomía e turismo” tropezo con esta “cousa”: “El cocinero Ferrán Adriá aseguró, en el marco de San Sebastián Gastronomika, que el concepto de menú del día, como se ha entendido tradicionalmente, está “muerto” ya que, a su juicio, lo que era el fast-food ha cambiado a los bares de menús, pero a 20 euros. Adriá sostiene que se está imponiendo un modelo más “informal” vinculado a las tapas y señaló que parte del mercado que antes ocupaban los establecimientos de comida rápida lo sostienen ahora los restaurantes y bistrots, cuyos menús oscilan entre los 20 y los 30 euros“. Ler o resto desta entrada »
Boas. Revisando por riba os meus blogs de cabeceira atópome, tanto no meu admirado gastromimix -e iso que descobrín abraiado que un dos seus asinantes é seareiro de esloufút, para que vexan o tolerante que son- como na do non menos admirado colineta -desta foi no seu tuiter, esa especie de taboleiro de avisos sobre constipados e embarazos propios e alleos- co runruneo de todos os anos, que según vaia pasando o tempo empezará a coller tintes histéricos, xa o verán vostedes. Trátase do novo reparto de estrelas que fan uns señores pertencentes a unha guía promocionada por un subministrador de pneumáticos, nada menos.
Eu esa guía empregueina cando era máis novo (aló polos 80) e aínda viaxaba algo, e recoñezo que me resultou útil para atopar onde comer ben e barato no quinto carallo, tanto en España como en Portugal. Claro que había algúns establecementos cun prezo fóra do meu alcance e sinalados cunha ou varias desas estrelas. E punto, que non é pouco. De feito, aínda conservo dous ou tres exemplares daquela época.
O de agora eu simplemente non o entendo. Ou si, se é que é unha cuestión de pasta. Poñamos que o feito de que te retraten como multigaláctico permíteche subir os teus prezos e/ou a túa presenza nos papanatamedia. Pero iso supoño que terá unha contrapartida. Dende que che dean o chirimbolo alá foron as túas noites de durmir sen sobresaltos. Poñamos que és un cociñeiro cojonudo cun restaurante saneado, ao que vai a xente a cear polo procedemento boca-orella. Gáñaste a vida decentemente. E, zaka, cáeche a estrela. A partir de entón, acojonado perdido de que non cha quiten. Porque se cha quitan, amiguiño, cagháchela. Abonda, que sei eu, que che pillen nas patacas ou nas vieiras para tirar pola borda un montón de anos e un montón de esforzos.
Falo en serio: eu desas cousas non entendo. Pero se eu fose cociñeiro e me viñeran cunha estrela desas diríalles que a meteran polo cú. E de paso faría o posíbel para que se enterara todo Cristo. E prohibiría que se fixera mención ningunha ao meu restaurante nesa guía. Ao mellor non incrementaba a miña clientela. Pero durmir, oigan: coma un neno.
AS FIGURAS DE PROMOCIÓN DA ORIXE POR EUROPA ADIANTE
Unha cuestión que reviste un certo interese -polo menos para min- é botar unha ollada a como marcan os diferentes países europeos as súas estratexias de defensa dos produtos con garantía de orixe. A Unión Europea mantén -daquela maneira, pero a mantén- unha Base de Datos sobre os produtos con DOP, IXP e ETG, agás viños, inscritos en Europa, chamada DOOR (Database of Origin and Registration), na que se recollen os datos principais (nº de expediente, categoría comercial, denominación) e a través da cal é posíbel atopar o expediente completo de cada produto. Dentro da DOOR inclúense os produtos xa rexistrados xunto con aqueles que están simplemente solicitados, á espera da aprobación, e presenta dúas características de interese, unha boa e unha mala:
A boa é que recolle unha información notabelmente completa e referida non só aos produtos da UE, senón aos procedentes de terceiros países que solicitaron a inscrición no rexistro. Para moitos -e para min- resulta unha sorpresa o descubrir que a inscrición no rexistro europeo non está restrinxida aos países da Unión. Non son moitos produtos, pero algún hai.
A mala é que a Base de Datos está deficientemente xestionada: existen rexistros de produtos repetidos (por exemplo, para algún produto inscrito mantense o rexistro da solicitude). Así, os Cadros resumo que figuran a continuación conteñen un exceso de datos que estimo entre un 5 a un 10%, que non é cousa de poñerme eu a facer o traballo que eles non fan. De todos os xeitos, as táboas son todas de elaboración propia a partires dos datos extraídos da DOOR.
Boas. Como saben, escribín xa varias veces en relación cos produtos alimentarios con garantía de orixe. E o caso é que, durante a procura de datos para documentar os traballos, téñome atopado en moitas ocasións con informacións que indican un estado de confusión sobre o que representan as diferentes figuras de promoción, ben sexan marcas comerciais, de garantía ou ligadas á orixe. Cómpre recoñecer que o tema está bastante liado a nivel normativo é que non sempre é doado seguir o fío. Ou sexa que toca hoxe poñer o pucho de filántropo e preparar outro tema de oposicións -ma non troppo-, desta vez sobre Marcas.
Por outro lado, aparecen periodicamente noticias relacionadas con novas denominacións ou con modificacións das existentes (a penúltima, a solicitude de prohibición de variedades como o Albariño ou o Godello fóra das nosas fronteiras), e nos foros desátanse agrias polémicas (de novo, ma non troppo) sobre se as figuras de promoción da orixe deben ser macro (modelo “cousas de comer de Galicia”) ou micro (versión “o viño da parra que teño debaixo da horta do cura”). Para non estenderme demasiado neste, dedicarei outro post a botar unha ollada a como está a cousa por Europa adiante, e tamén a dar a miña opinión, que xa saben que se non me meto nun charco rebento. Ler o resto desta entrada »
Boas. Hai uns poucos días lin na de D. Jorge Guitián un post [la dictadura del plato cuadrado (o del camarero vestido de negro)] esclarecedor por demais: resumindo moito, trata sobre o fartazgo que a algúns membros da gastrosfera estalles a producir a sobreactuación de certos establecementos de restauración, que substitúen a falta de ideas e mesmo de calidade culinaria cunha parafernalia “de deseño”, simbolizada no artigo no abuso dos pratos cadrados ou nos uniformes negros do persoal do restaurante (desculpe, Sr. Guitián, o groseiro do resumo).
Nos comentarios a este artigo houbo un que me chamou particularmente a atención: o de delokos (editor dun blog moi interesante cheo de receitas e sentido común), que dunha maneira un tanto críptica (nas súas propias palabras) falaba do uso e abuso de pratos preparados ou precociñados no mundo da restauración. Eu, que son menos críptico e bastante máis imprudente, quero aproveitar ese fío para facerlles chegar algúns exemplos, unha anécdota e un par de reflexións relacionadas con ese tema. Ler o resto desta entrada »
Boas. Hoxe preséntome ante vostedes, humildemente, para confesar que son un miserábel. Un dos responsábeis directos da crise que está a levar ao paro e á desesperación a millóns de persoas. Estou a aproveitar esta situación para incrementar as miñas ganancias -xa de por si estratosféricas- e para facer limpeza. Nas escasísimas ocasións nas que pago impostos -hei de recoñecer que defraudar está na miña natureza- pago menos da terceira parte que calquera de vostedes, asalariados. Descorcho unha botella de champán cada vez que a podo botar á rúa a alguén. Póñolle a zancadilla aos cegos nos pasos de peóns. Roubo ás viúvas nos calexóns e quítolle o bocata aos nenos cando os atopo camiño da escola. En fin: todo o que vostedes podan especular sobre a miña torticería é pouco, porque eu, señores, son empresario. E ademais autónomo. O que significa adicionalmente que nin por asomo pago o IRPF que me corresponde. Lo-peor-de-lo-peor, en definitiva.
Esaxero? Todo o contrario. Isto non é máis que unha pequena escolma -o dos cegos, viúvas e nenos non; o que non quere dicir que non haxa quen o pense- do que durante moitos anos, e sobre todo estes últimos meses, escoito e leo, procedente de todo tipo de fontes: sindicais, funcionariais e sobre todo xornalísticas, o que ao final significa que é a verdade incontestábel do pobo sabio e soberano. O mesmiño que ocorre coa defensa a ultranza de Belén Esteban, a supernai das cocretas.
Pois non. E como é que non, e estou cabreado, vou facer un exercicio de yoísmo -digan o que digan os manuais do perfecto blogger- para que vostedes coñezan polo menos unha visión alternativa. E a realidade é que a situación, esta da crise e a outra de vacas gordas, é imposíbel de soportar con estoicismo para unha enorme proporción daqueles que contan entre as súas circunstancias persoais a de ser o que se ten dado en denominar “empresarios”. Ler o resto desta entrada »
Unha cuestión pendente: a obtención de pataca para semente.
A pataca doméstica é unha especie tetraploide, isto é, conta con catro xogos de cromosomas (neste caso, 48 cromosomas en 4 grupos de 12). A poliploidía (máis de 2 xogos cromosómicos) é un fenómeno bastante común nos vexetais, e mesmo pódese provocar , entre outros factores, por choques térmicos durante a fase de embrión ou por indución mediante colchicina.
O carácter tetraploide da pataca fai que a garantía de conservación das características varietais durante a reprodución sexual sexa complexa e pouco probábel. Por iso, no caso das variedades comerciais, recórrese á reprodución vexetativa, isto é, non se empregan polo xeral sementes (aínda que é tecnicamente factíbel) senón tubérculos da variedade en cuestión, ben sexa de pequeno tamaño e cultivados especificamente para tal fin (pataca de sementeira) ou ben tubérculos adultos en anacos que conten polo menos cun ollo: o que se adoita facer en moitas explotacións galegas é reservar unha parte da colleita anterior para a produción, ben de pataca de sementeira, ben de anacos para sementar, como todos temos visto algunha vez.
O problema principal do reemprego na explotación das patacas de colleitas anteriores é que non é posíbel garantir a sanidade do material empregado: se por exemplo nunha colleita produciuse unha infestación, aínda que sexa en pequeno grao, dunha virose, o resultado é que na nova colleita estase a sementar pataca contaminada, o que vai supor un menor rendemento e calidade, debilidade da planta e maior posibilidade de novos ataques. Ao cabo de tres ou catro ciclos as consecuencias poden ser moi graves, non para a seguridade alimentaria dos consumidores, senón para o rendemento económico do cultivo: colleitas moi pobres e defectuosas, de imposíbel comercialización. Ler o resto desta entrada »
Leo con certo desasosego a noticia na Voz de hoxe referente a que en Torino veñen de aprobar a creación dun Convivium Galaicum dos esloufút. Aínda que a información non é nova e xa falara no seu momento desta posibilidade, a miña desazón non está motivada pola propia creación do tenderete -faltaría máis, que aquí todo o mundo ten dereito a comer amodo, a todaleche ou simplemente a non comer- senón pola calidade e cantidade da información brindada.
Eu, que son un firme crente en que o xornal coruñés non só é o noso referente informativo por antonomasia, senón que deberían ser aspirantes ao Pulitzer ata os seus anuncios breves, non podo menos que rachar as miñas -pobres- vestimentas e emporcarme de cinzas ao observar a pobreza dos contidos desta nova e os artigos ampliatorios que a acompañan (síntoo, seguro que en xerga xornalística teñen un nome, pero eu bastante teño con saber algo do meu). Extraídos todos eles da páxina principal dos esloufút -ou dun resumo de prensa que anda a rular por aí, non o sei, porque todos os artigos que vou lendo sonche cuspidiños, sexa quen sexa o perpetrador- insisten nas barrilas esas da asociación sen ánimo de lucro, as invasións homoxeneizadoras e o insoportábel ritmo de vida actual. Ler o resto desta entrada »
Boas. Unha vez collida carrerilla vamos co vindeiro produto: A pataca. Notarán vostedes que desta vez non fago referencia no título do artigo á denominación de calidade ligada á orixe, que a hai, é unha Indicación Xeográfica Protexida e chámase IXP Pataca de Galicia. As razóns desta omisión verémolas ao final do post. Pero non adiantemos acontecementos e vaiamos ao principio.
E ao principio tiña pensado soltarlles unha conferencia desas que ao amigo Padrón parécenlle dignas dun temario de oposicións, pero revisando a wiki vin que o artigo correspondente está bastante completo. Con que, se teñen interese, bótenlle unha ollada e converteranse en expertos patacólogos.
Como todos sabemos, a pataca (solanum tuberosum) procede de América, e foi un dos primeiros vexetais en ser importado polos europeos a partires da súa chegada ao continente (recoiro, que difícil resulta non empregar a palabra Descobremento). As primeiras novas sobre o seu cultivo en Europa danse paralelamente en Sevilla (entre 1571 e 1574) e Galicia (no 1574). Neste último caso, o cardeal Jerónimo del Hoyo narra que, por encargo do Arcebispo Francisco Blanco, no mosteiro dos Recoletos de Herbón (Herbón de novo, meus, os monxes pasaban o día con experimentos) plantáronse papas (así as chamaban aínda) que posteriormente foron arrincadas “por bastas”. E non volve haber novas dese cultivo ata mediados do século XVIII, no que aparecen documentados diversos preitos por impago de diezmos entre labregos e clero na provincia de Mondoñedo. Ler o resto desta entrada »
Boas. Dado que xa me gañei un tirón de orellas dun amigo lector do blog, que di que ultimamente ando pouco produtivo, póñome mans á obra. Conste que moito entusiasmo non teño, que anda un pesimista e pouco belicoso con isto da crise. Outro día contareilles dos sinsabores dun pequeno -realmente case microscópico, e máis coa evolución da miña plantilla- empresario nestes escenarios, que empezo a aborrecer iso de escoitar gilipolleces e pensamentos – lixo da boca de sindicalistas, bancarios, encorbatados deses con cargo tipo product manager e -como non- políticos. Pero iso será cando recupere algo de mala baba, que agora ando escaso de forzas e ademais son hipertenso.
Comezo hoxe unha nova serie dedicada a algúns dos nosos produtos alimentarios de calidade diferenciada. Van ser só uns poucos, aqueles dos que poda aportar algunha información pouco coñecida ou certa visión crítica, case sempre por razóns de proximidade profesional. Aínda que hoxe estou mansiño, como me coñezo sei que nalgúns casos rematarei por atropelar sensibilidades. Pois éche o que hai. E outro aviso para repunantes e gastrosabihondos en xeral: teño pensado baixar o nivel ata o mínimo, que os expertos non precisan das miñas explicacións, e o común dos mortais ás veces si. Que un está canso de ler certos artigos que tratan ao lector como se Schopenhauer fose un compañeiro seu de mus.
Imos pois embora. O primeiro dos produtos que vou tratar é a Indicación Xeográfica Protexida Faba de Lourenzá. As razóns? Basicamente filantrópicas e solidarias: tentar que non lle dea un pallá ao amigo Colineta, que cada vez que alguén fala deste tema sulfúrase como unha hidra.
Boas. Despois dun par de post con sabor a política, volvo ao meu, que é o agro, pero conste que ameazo con volver, como sigan a inflarme as meninxes.
Dun tempo a esta parte andan a aparecer nos xornais diferentes noticias sobre a modificación da vixente lei do solo galega, que afectará a nonseicantos Plans Xerais de Ordenación Urbana. Parece ser que está a prepararse, polo Goberno Feijóo, un plan de medidas urxentes para a reforma da Lei, que conta xa co beneplácito da FEGAMP, e que vai afectar fundamentalmente á construción no medio rural.
Pero o caso é que non existe esa Lei do Solo. Hai unha “Ley del Suelo” española, pero en Galicia o instrumento que regula esas materias é a Lei 9/2002 de Ordenación Urbanística e Protección do Medio Rural, redactada e deseñada polo equipo de Xosé Cuíña e que sufriu tres modificacións: unha no tempo de Núñez Feijóo como Conselleiro do ramo (lei 15/2004) e dúas no bipartito (lei 6/2007 e lei 6/2008).
Tanto na primeira redacción como nas sucesivas, incluído o pouco que se sabe da nova proposta, a parte “protección do Medio Rural” da lei non é máis ca un rótulo de corrección política. Nin sequera lle faltan as correspondentes referencias ao desenvolvemento sostíbel para converterse nun texto máis deses que non levan a ningures. Mellor dito, levan a algún sitio ben diferente do expresado no seu título.
En realidade, se obviamos a exposición de motivos, inzada de referencias bucólicas aos grandes valores paisaxísticos, ao patrimonio natural, á ordenación do territorio e demais zarandajas gratuítas, o enfoque da lei é o de sempre: onde e como construímos. O territorio rural é conceptuado como unha especie de reserva comanche, que permanece á espera dun aproveitamento posterior, obviamente para vivendas. De feito, segundo parece, a discusión da nova reforma céntrase en se hai que deixar construir só nos núcleos rurais ou ampliar esa posibilidade á construción entre dúas vivendas illadas. Ler o resto desta entrada »
Non, non se me alporicen os LERInistas: non é que teña pensado cambiar as miñas querencias futbolísticas da equipa do Sur á do Norte, aínda que os últimos resultados dese feixe de tuercebotas fan que ún considere seriamente a posibilidade de facerse seareiro do Rápido de Bouzas.
O asunto ven por unha noticia de hai uns días relativa a unha demanda de extradición de Turquía ao Reino Unido, nada menos que dunha ex membro da realeza: Sarah Ferguson. A cousa foi que a boa da señora, ao máis puro estilo Mercedes Milá, cámara oculta en ristre, colouse de rondón nun orfanato turco para denunciar as condicións de trato aos nenos, que non cuestiono que sexan lamentábeis. O malo é que, en Turquía, o numerito en cuestión é un delito, e tal como son os cárceres turcos, supoño que a Sra. Ferguson pasará unha temporada sen saír de baixo das saias da Raíña, non vaia ser o conto que lle ocorra o que a Pinochet.
Independentemente das boas intencións da aristócrata, que non poño en dúbida -outra cousa é a visión tan británica da palla no ollo propio e a viga na allea-, o cerne da cuestión non está -tal como predica a Sra. Milá, coñecida especialista en destapar “escándalos” – en xustificar o uso da gravadora “cando se persigue un delito”, entre outras cousas porque, a pesares da súa actitude de cabo furriel de húsares, que eu saiba Mistress GranHermano carece de cargo ou encomenda como autoridade pública. Nin sequera a discusión debería ser sobre cando e onde é lexítimo empregar a técnica do bolso con burato e videocámara Sony para obter unha ilustración máis ou menos cutre a unha información máis ou menos baladí. A elección debería consistir en penalizar o atropelo con penas de cárcere ou simplemente con traballo social reeducativo. E de aí non baixo. Ler o resto desta entrada »
Imos pois embora. O primeiro dos produtos que vou tratar é a Indicación Xeográfica Protexida Faba de Lourenzá. As razóns? Basicamente filantrópicas e solidarias: tentar que non lle dea un pallá ao amigo Colineta, que cada vez que alguén fala deste tema 