Éche o que hai

Unha ollada crítica (e asocial) ao tenderete alimentario.

O vapor, o medo e a ignorancia (e II)

Publicado por etxeoquehai o Marzo 18, 2014

DSC00366bnBoas de novo.

Na entrega anterior dedicamos un tempo a falar de cousas nas que as persoas sensatas podemos concordar.  A partires de aquí imos comezar un percorrido por asuntos que, na miña opinión, entran máis no terreo do psicolóxico, cando non de intereses espurios e bastante obvios. Estoume a referir ás diferentes “informacións” que, día si e día tamén, van aparecendo na totalidade dos medios alertando á poboación dos “perigos evidentes” que o emprego dos e-cigarros vai supor “sen dúbida” para a súa saúde. Se non fora porque sei que os medios de comunicación son absolutamente ceibes e teñen acreditada a súa independencia fronte aos poderes económicos, eu diría que estamos a asistir a unha campaña: o feito de que a información funcione ao estilo mancha de aceite -un publica unha gilipollez e o resto faise eco de inmediato- resulta ser unha pura casualidade.

.

.

1.- As opinións, as filias e as fobias.

Algunhas das discusións que se suscitan verbo do cigarro-e, aínda que ás veces pretenden vestirse de ciencia, non son máis ca unha expresión raiana no terreo do opinativo, e mesmo do psicolóxico. Todo o que está a ocorrer, por exemplo, co uso do chirimbolo en espazos públicos ou en relación co efecto chamada sobre os non fumadores, especialmente a mocidade. Eu entendo que poda ser obxecto de discusión, todo o acalorada que queiran, pero o que non chego a comprender é que se trate dunha cuestión de urxencia tan perentoria que motive a aparición case inmediata de normas restritivas de uso. Nun contexto -o Estado e a Unión Europea- no que non hai maneira de abordar en serio cuestións de saúde pública tan graves como o control da contaminación atmosférica nas grandes cidades ou o consumo de alcohol en espazos públicos -incluíndo esa chiripitifláutica definición do viño como alimento- resulta absolutamente sorprendente que en cuestión de meses se poda equiparar -sen aparente razón obxectiva de urxencia que o sustente- o uso do cigarro-e ao tabaco. Home, que Catalunya o faga non me sorprende moito -a modelnos que te caghas non hai quen os gañe-, pero que a Unión Europea, ben coñecida pola súa elefantiásica lentitude no que a respostas legais se refire, proceda, en cuestión de semanas, a incluír un capítulo específico dedicado aos cigarros-e dentro da revisión da Directiva Europea dos Produtos do Tabaco -aprobada a toda leche o pasado 26 de febreiro- é o colmo do sorprendente. Entre outras razóns, porque non se entende moi ben que raios pinta dentro dunha Directiva dedicada ao tabaco un produto que nada ten que ver co tabaco, como non sexa pola súa forma -pola mesma razón debería incluír un apartado referente aos bolis bic- ou a eventual presenza de nicotina, razón que obrigaría a estender o ámbito de aplicación aos tomates. Do sabor xa nin falo: os e-líquidos supostamente con sabor “tabaco” lembran maiormente ao avecrem, ou, como moito, aos cacahuetes.

Eu, que queren: a min isto mosquéame, por unha razón bastante obvia: se alguén consegue equiparar a nivel xurídico, e sobre todo a nivel de opinión pública, o cigarro-e ao farias, xa temos dado o primeiro paso para o realmente importante: a equiparación fiscal de ámbolos dous produtos. Na miña opinión, e á vista do que está a suceder, esa e non outra é a razón da presa lexislativa. E, como ocorre en tantos e tantos casos, a esa razón de fondo engádenselle razóns corporativas –as minguas de vendas de produtos milagre antitabaco e mesmo do propio tabaco- e de filia/fobia das que lles daba antes conta: as cohortes dos loitadores contra vicios nefandos xa atoparon un novo inimigo sobre o que poñer as zarpas.

Ler o resto desta entrada »

Publicado en ACTUALIDADE, METÉNDOME EN CHARCOS | Etiquetado: , | 2 Comments »

O vapor, o medo e a ignorancia (I).

Publicado por etxeoquehai o Marzo 17, 2014

DSC00366bnBoas. Están a ler vostedes a un ex-fumador pasado, hai á penas mes e medio, ás escuras ringleiras do cigarro electrónico. En suma, son un membro más desa -un tanto- ridícula cohorte dos chamados vapeadores, que andan pola rúa agarrados a un adminículo bastante chorra semellante ao chupete dunha bombilla de mate botando unha especie de fume que non é fume senón vapor. Conste que a min o que más me jeringa neste meu novo costume é a posturiña en cuestión, o trasto en si mesmo e sobre todo o verbo vapear. Polo demais, non hai nada que me bote para atrás. A pesares de todo.

Pero poden vostedes respirar tranquilos: non lles penso dar a barrila contándolles as miñas experiencias -adiántolles, iso si, que son moi boas-  nin moito menos dedicar un montón de liñas explicándolles as características técnicas do gadget en cuestión. Do que quero falar é do que está a saír nos medios, e moi especialmente na última semana, relacionado, non cos seus riscos -que sería o desexábel- senón cos seus perigos. Lémbrolles, por se non o saben, que o concepto de risco alude á probabilidade de que un axente ou substancia produza un dano determinado, mentres que o perigo atende ao dano mesmo. Noutras palabras: estase a desenvolver unha liña argumental na que se equipara, a nivel mediático, o cigarro electrónico a produto perigoso, sen que exista, a día de hoxe, argumento ningún que avalíe o seu risco.

Os lectores deste espazo coñecen abondo que eu tento fuxir das teorías conspirativas, polo menos mentres non teño probas da súa veracidade. Non penso, polo tanto, entrar na dialéctica tan común aos meus e-compañeiros, que falan dos intereses das farmacéuticas e/ou do Estado recadador á hora de propalar infundios sobre a inocuidade dos e-cigarros, entre outras cousas porque carezo, a día de hoxe, de datos suficientemente fiábeis. Pero, ollo, eu e todo o mundo, incluídos os detractores, e moi nomeadamente, os membros da comunidade médica. Na vindeira entrega dareilles debida conta dunha das maiores columpiadas que eu teño visto neste tema. Pero, antes, se mo permiten, vou tentar poñer algo de sensatez no asunto.

Nesta primeira entrega tentarei, da maneira máis obxectiva que poda, apartar os meus coñecementos e as miñas experiencias, e deixo para a segunda o emprego da artillería de proa, dedicado agarimosamente á clase médica en xeral e moi especialmente á doctora coruñesa que tivo, a semana pasada, os seus correspondentes cinco minutos de gloria coa historia esa do enfermo enfermisimo de neumonía. Ler o resto desta entrada »

Publicado en ACTUALIDADE, METÉNDOME EN CHARCOS | Etiquetado: , | Leave a Comment »

EOQ na casa de todos (II): Meténdome en charcos

Publicado por etxeoquehai o Marzo 13, 2014

Boas.

Velaquí teñen a segunda parte da miña (primeira e derradeira) intervención no Parlamento, desta escollendo as partes nas que, levado do entusiasmo, din en botar a bronca -ma non troppo, obviamente- aos señores e señoras deputados/as, desta no turno de réplicas. Concretamente repito as miñas teimas de sempre, referidas principalmente á nosa indiferencia e á nosa desmemoria.

A verdade é que houbo algún momento no que o pasei francamente ben.

)

Publicado en ACTUALIDADE, METÉNDOME EN CHARCOS | Etiquetado: , | Leave a Comment »

EOQ na casa de todos (I): O sector agrario galego (así, en xeral).

Publicado por etxeoquehai o Febreiro 27, 2014

Boas. Inauguro hoxe unha nova andaina do éche o que hai, que supoño que vai durar pouco, como todo o que emprendo ultimamente. Trátase do formato videoblog. Ou sexa, servidor dando o coñazo, coma sempre, pero desta en formato video, que así aforro andar tecleando.

Aproveito para isto que o outro día recibín unha invitación do noso Parlamento para comparecer diante dunha comisión desas que fan alí, nesta ocasión relativa ao borrador da nova Lei do Solo. Se lles digo que recibín a invitación con sorpresa míntolles, porque xa fora debidamente avisado polo amigo que recomendou a miña presenza en tan ilustre casa (non sei moi ben por que, a verdade). Ultimamente os amigos – será porque me ven algo escarallado-  andan emperrados en convidarme a participar en saraos varios, tais que cursos en universidades de verán, artigos en revistas prestixiosas ou presenzas en sancta sanctora. Alá eles, que parece mentira que a estas alturas non me coñezan ….

O caso é que aproveito que existe gravación da comparecencia -a versión completa está no arquivo do Parlamento, concretamente aquí, pero dura máis dunha hora, polo que a visualización non é recomendábel se non és parente próximo- para facer unha pequena escolma do dito. Como eu son un tipo que ten certa tendencia a dispersarse, ao final rematei por falar -ademais do que me pediran- directamente do que me deu a gaña, incluíndo un par de regañinas aos señores deputados e deputadas, por suposto co maior respecto e consideración.

Ao revisar a miña intervención -obviamente por puro narcisismo – decateime de que había algunha cousa, relacionada co presente e o futuro da agricultura galega que non quedara mal de todo e que ao mellor podíalle resultar de interese a algún de vostedes. Ía dicir que para facer un pequeno debate, pero non o digo, que iso dos debates non funcionaba neste chiringo nin nos seus mellores tempos.

O primeiro corte dura algo así como 5 minutos, e refírese á miña visión xeral -e, como non, pesimista- sobre o noso sector agrario. Velaquí o teñen:

Non me queda máis que pedir desculpas polas miñas deficiencias no uso do galego normativo ao longo da intervención. É que, cando me poño nervioso, castrapizo cousa mala. E, francamente, estar no templo da democracia acojona un huevo.

Publicado en ACTUALIDADE | Etiquetado: , | 8 Comments »

Cociñeiros emerxentes

Publicado por etxeoquehai o Febreiro 24, 2014

Boas. Hai uns días lera, un tanto perplexo, que La Voz de Galicia convocara un concurso culinario destinado a elixir o mellor Cociñeiro do Ano -as maiúsculas non son miñas: é como titulan a noticia-. En realidade a cousa non era para tanto: no canto de elixir o MCA -responsabilidade que lle corresponde, como todos sabemos, a Nestlé- tratábase de escoller ao mellor cociñeiro -perdón, quixen dicir chef- novo e “emerxente” do país.

A cousa era que un “jurado integrado por expertos en gastronomía, entre los que se cuentan cocineros, periodistas y escritores“, todos eles anónimos, polo que se ve, preseleccionaron un fato de cinco cociñeiros -concretamente, catro “os” e unha “a”-, todos eles noviños e de orixe xeográfica debidamente distribuída: dous coruñeses e un de cada un dos outros tres territorios.

O motivo da miña perplexidade era que á valoración dos méritos dos respectivos candidatos sería levada a cabo polos lectores de La Voz. Bueno, realmente polos lectores da edición dixital de La Voz, porque o método de votación consistía en clicar nunha ligazón da páxina, “identificarse” e optar por un ou outro dos rapaces, todos eles moi ghoapiños.

Esquecía dicirlles que o galardón sería coñecido e outorgado no seo do “epicentro de la alta cocina, en el que se darán cita grandes maestros de todo el mundo” (sic), ou sexa, no fórum gastronomico ex-compostela, agora Fórum Coruña 14; observen a astucia mediterránea da organización de non poñerlle artigo á cidade de ” Coruña”, para non ferir sensibilidades, cuestión importante cando hai financiación polo medio.

Como servidor é un filántropo e un tech victim clicou na ligazón, “identificouse” daquela maneira e votou. A quen? Francamente non me lembro: non tiña o gusto de coñecer a ningún dos novichefs, polo que a miña votación foi efectuada polo método “pito pito colorito”. Como supoño que a da maioría dos votantes: quitando aos amigos, coñecidos, parentes e concidadáns de cadanseu candidato, non creo que existise votante ningún co criterio suficiente como para votar con autoridade, a non ser algún friki con perras suficientes como para percorrer o país visitando restoranes de chefs emerxentes.

O caso é que despois remordeume a conciencia por votar a un e non aos outros, polo que tentei entrar de novo e repetir a votación polo resto dos candidatos. O sistema non me deixou. Vaia, pensei eu, polo menos teñen a precaución de impedir as falcatruadas.

Pero, ai, o caso é que ao día seguinte, levado dunha malsana curiosidade, entrei de novo a probar e, alehop, “identifiqueime” de novo, esta vez con éxito. E repetín o proceso, de novo ao chou, e así un par de veces máis. Un deles quedou sen votar, pero é que un non pode estar en todo. Ruegoadiós que o non votado non perdese por un voto.

O  caso é que onte, no seo do Fórum -que non debe ser tan epicentro nin tan mundial, porque remitiron a información á popa do xornal- entregaron o trofeo a un deles. A cal? Supoño que ao que tiña a familia máis numerosa. Ou ao que máis cartaces chantou polo medio da vila, en plan OT.

De verdade, pero de verdade, oigan: estas cousas todas -as votacións populares vía xornal ou a elección do mellor cociñeiro do programa tal polo metodo de “tu plato está bien presentado, pero no me despierta emociones”- parécenlle serias? É que a min entranme gañas, francamente, de facerme adicto á fabada Litoral. E, por suposto, quítanme as poucas gañas que tiña de asistir ao famoso epicentro, non vaia ser o conto que me dea a risa diante dalgún preboste.

Publicado en Uncategorized | 1 Comment »

Vacas e antidoping (e II)

Publicado por etxeoquehai o Decembro 18, 2013

Boas de novo.

De entrada, manifestar a miña estupefacción diante do aluvión de visitas do post anterior. Ía dicir tamén que o meu agradecemento aos tuisteiros/feisbucadores que perpetraron tan insólito feito, pero non o digo, que xa saben que eu penso que eses trebellos sonche cousa do demo.

Se o seu interese ven motivado pola noticia e pola análise, benvido sexa, aínda que bote de menos unha pouquiña de participación/opinión. De todos os xeitos, teñan vostedes en conta que servidor mantén o ton faltón deste blogue motivado exclusivamente pola xenreira e o rancor, e iso é incompatíbel con converterse nun sitio con máis de media ducia de visitas. Se non queren que me autodomestique, fagan o favor de entrar de incógnito.

Bueno, e rematado o chute de autobombo, imos ao choio.

Se lles parece, imos repasar algunhas das cousas que sabemos sobre este tema. O que sabemos, non o que nos contan.

O primeiro, que sexa ou non a GBH dañina para o consumidor, está claro que a utilización deste tipo de produtos é un claro fraude de carácter comercial e que non é nada bo para as vacas, da mesma maneira que subir o Tourmalet dopado non é bo para o ciclista.  Digo isto por se quedaba algunha dúbida sobre a miña posición, que non creo.

Por outra parte, nos USA o problema máis grave non é a autorización ou non do produto, senón que o lobby biotecnolóxico tentou -e segue a tentar- que se prohibise toda referencia ao seu uso na información ao consumidor, de maneira que se persigue -cada vez menos, é verdade- a aquelas empresas que comercializan leite ceibe de GBH. Se queren botar unhas risas sobre esa delirante estratexia recoméndolles o post da serie Artificiais do que lles falaba na entrega anterior.

Ler o resto desta entrada »

Publicado en ALIMENTARIA | Etiquetado: , , , , , | 4 Comments »

Vacas e antidoping (I)

Publicado por etxeoquehai o Decembro 15, 2013

Boas.

O pasado 4 de decembro, La Voz de Galicia, baixo o tremendo titular de “cien imputados en Lugo por dopar vacas para producir más leche” informaba do descubrimento, na provincia de Lugo, dunha trama de gandeiros acusados de dopar (sic) ás súas vacas cunha hormona prohibidisima e perigosisima, a chamada Somatotropina Bovina (BST, en inglés). Esta hormona, inxectada aos bechos incrementa a súa produción de leite.  Canto? segundo informa La Voz, “nalgúns casos case o dobre de leite do nomal“.

De acordo con esta información, “El uso de esta hormona está permitido en Estados Unidos, donde no se detectó riesgo para la salud humana. En Europa, en cambio, hay estudios que concluyen que leche y derivados producidos bajo la administración de esta hormona aumentan el riesgo de cáncer de mama, provocan arritmias, malformaciones en fetos y hasta diabetes“.

Cando eu lin a noticia agardaba un vendaval de opinións na rede, e concretamente na comunidade de gastroblogueiros, sempre preocupados de intercalar, entre receita e receita e visita e visita a gastrosaraos, chamamentos á alimentación sana e natural. Pero non. A peña anda estes tempos demasiado ocupada, seica, en preparar masas madres e prefermentos e facer panes artesanos como para prestar atención a vulgaridades. Nada novo, por outra parte.

Pero servidor está de volta, escribíu no seu momento deste tema e fai tempo que non se dedica á panificación. De modo que imos ver que atopamos tirando deste fío.

Ler o resto desta entrada »

Publicado en ALIMENTARIA | Etiquetado: , , , , , | 5 Comments »

De que estaba eu falando?

Publicado por etxeoquehai o Decembro 13, 2013

Ah, si, coño… de alimentación. Pois dicía que…… (para remedo máis ben torpe de Frei Luis de León xa abonda. Pero, que queren, meus, é que non me podía resistir).

O caso é que a reforma aínda non esta lista de todo. Fáltalle a man de pintura e o recauchutado de alma de servidor, pero poñamos que estamos saíndo da fase ameba para adentrármonos na fase reptil.

De modo que vaian facendo sitio nas súas axendas que isto comeza nuns diíñas. Home, non vai ser tanto como augura un bo amigo, que cando se enterou dos plans envioume un mail que encabezaba cun “Vuelve el Anticristo” (francamente, non teño nin idea de a que se refería  :-)), pero algunha emoción -das auténticas, non das que supostamente aparecen cando alguén cata un comistrajo- si que prometo.

De entrada falaremos dunha cuestión de hai uns días, que eu francamente pensaba que desataría un vendaval na rede, pero que pasou practicamente sen que a ninguén se lle movese unha patilla (ou polo menos sen que eu me enterase): o follón ese que hai coas hormonas que lle están a meter ás vacas para que dean más leite.

Gardo na recámara -ademais dos temas que quedaron a medio desenvolver- un par de cousas de enjundia, produto seguramente do rencor e da envexa que me suscitan os trunfadores do mundo este gastronómico. É que, na miña opinión, durante estes meses de dor e penitencia, aínda que eu non tiña o corpo para moitas atencións a gilipolleces, o proceso de idiocia crecente que está a sufrir o mundo altogastronómico, pequenogastronómico e os seus respectivos satélites, acada xa cotas tan estratosféricas que non quedou outra que enterarse. A ver se entre todos poñemos un pouco de sensatez, que xa vai sendo hora.

Pois nada. Que permanezcan atentos a sus receptores.

Publicado en Uncategorized | 6 Comments »

Pechado por reformas.

Publicado por etxeoquehai o Abril 30, 2013

Boas.

Dado que non están os meus tempos para moitas dispersións, comunícolles a vostedes que esta leira permanecerá pechada ata que escampe, ou, no seu defecto, ata que todo rebente.

Non sen antes deixarlles a vostedes un consello filantrópico: de iren a comer a un restaurante do grupo dos 100 mellores da revista londinense, pensen que, polo de agora, a posibilidade de aterrar nun tenderete onde se producen intoxicacións alimentarias e de dúas entre cen. Porcentaxe infinitamente superior á que se dá entre figóns, tabernas e garitos de mala morte.

Para os zumbaos que gostan das miñas cancionciñas, de haber algunha novidade -que non creo- estará pendurada na canle etxeoquehai de youtube

Ata pronto, espero, ou ata sempre, témome.

Publicado en Uncategorized | 9 Comments »

Un tipo singular (The Ca l’Esteve first waltz).

Publicado por etxeoquehai o Abril 17, 2013

Moi boas.

Hoxe, a miña estrela mediática emerxente favorita (xa saben) e máis eu inauguramos un novo xénero do blogueirato: o post/peloteo pre-post mortem simultáneo (P/PP-PMS). Bueno, novo, novo, non creo, que nestas historias está todo inventado. Novo para min, iso seguro.

A cousa ven de que ámbolos dous -por motivos distintos- compartimos querencia -eu diría que case amour fou- por un tipo moi singular, que seguramente moitos de vós coñecedes, ainda que só sexa de ouvidas. Trátase de Xesco Bueno, cociñeiro na lareira de Ca l’Esteve, en Castellbisbal (Barcelona), master dun dos escasos blogues que consulto decotío e bibliófilo impenitente.

Que por que digo que é moi singular? Pois, porque a pesares de pertencer á sagrada confraría dos cociñeiros, resulta nos seus escritos case tan impertinente coma servidor, aínda que, iso si, miles de veces máis prudente, e millóns máis educado. E a súa posición, creanme, é moito máis delicada ca miña. Eu, ademais de ser un irresponsábel de cuota, non arrisco un carallo cando falo agarimosamente do santo adriá ou dos blogueiros de pedigrí -o máis que podería pasar e que me embelenasen cunha esferificación de fuá, cousa máis ben difícil, dado que non practico eses vicios, ou que me pillasen nun recuncho escuro, que tampouco creo: ultimamente saio pouco da casa-. El arrisca, pouco ou moito -é cuestión de matices-, pero arrisca.

Pero é que ademais, aínda que nunca visitei -e supoño que a este ritmo non visitarei- o seu templete, o que observo con estes olliños meus reconcíliame coa idea do que debe ser a cociña. Un oficio no que a protagonista debería ser a comida, no que os oficiadores deberían ser orgullosamente humildes -e non falsamente humildes- e no que a procura do sabor local podería ir acompañada de ter unha horta na que producir, unha adega na que fermentar -se é que se ten a sorte de contar cos medios- ou un perfecto coñecemento e relación cos fornecedores de proximidade, pero nunca, nunca, emporcallar ese concepto con gilipolleces ceroquilometristas. Ou un oficio no que a cultura gastronómica podería e debería basearse na paixón pola memoria, oral ou escrita, pola reflexión pausada e polo estudo, e non polo falabarateo supostamente filosófico de profesionais laureados que presumen, engolando a voz, sobre o importante que é a relación da Música coa súa cociña “creativa”, para acto seguido amosarse incapaces de distinguir entre Wagner e Mozart.

Todo iso, e moitas cousas más, son as que representa este tipo singular. No meu caso particular, moito máis. E, do resto, que fale a estrela mediática, que coñece máis segredos.

Da outra pata do banco, Dani, aka panxeta, non falo, que é outra historia e ademáis xa levou homenaxe hai un tempo.

Deixámosvos hoxe aquí, al alimón, unha pequena homenaxe ao mestre, por unha vez feita moitas décadas antes de que estire la patita,  con anaquiños de vida aportados por óscar e dúas ou tres das miñas cancionciñas. Xa sei que é longo de máis como para que o aturedes até o final, pero que queredes: sonvos incapaz de abreviar. Eche o que hai.

Publicado en Uncategorized | 13 Comments »

Definitivamente comprobado: fan todo o posíbel por asemellarse ao que penso deles.

Publicado por etxeoquehai o Abril 16, 2013

Moi boas, ou non.

Escribo a unlla de percebe, e sen reflexionar -sei que despois seguro que me vou arrepentir- sobre unha noticia parecida onte no Correo Gallego, no que a equipa de goberno da Universidade de Compostela anuncia -ou lanza globos sonda- modificacións no seu mapa de titulacións.

Do total de trapalladas lidas hoxe estou aquí a largar bilis por un cachiño de declaración que aparece case ao final, realizada polo vicerreitor López, no que apunta a fusión das titulacións de Enxeñería Forestal e do Medio Natural -antes Enxeñería de Montes- e “da Agrícola” (supoño que se refire ao grao en Enxeñería Agrícola e do Medio Rural, antes Enxeñería Agronómica).

Como se non tivésemos neste país que dios confunda abondo co desprezo que tirios e troiáns fan do noso sector agrario, e coa desfeita e o dano irreparábel que o plan da salsa esa dos spaghetti vai facer ao noso sistema universitario, agora vai esta tropa e dedícase a planificar, en base a non sei que criterios numeristas de se tal ou cal titulación ten máis ou menos matrículas, no canto de esforzarse en facer atractivas as titulacións mediante a mellora da formación. E non é cuestión de medios, non: é unha cuestión de imaxinación, de vontade e -por que non- de humildade, basicamente. Claro que as materias “Imaxinación” e “Vontade” non figuran nos POD. No tocante á “Humildade”, o concepto mesturado con “Universidade” resulta un oxímoron de manual.

Miren: independementemente de que o mínimo de cortesía di que para facer ese tipo de anuncios, propostas ou ocorrencias habería primeiro que llo dicir aos interesados, vgr. á Xunta de Escola  -a min esa cuestión traeme un pouco ao pairo, que tampouco os “interesados” se caracterizan polo respecto ás formas nas relacións, por exemplo, cos profesores asociados- atrévome a facerlles, xa postos, e sempre co maior respecto e consideración, un par ou tres de propostas, como mínimo igual de operativas e sensatas que as súas:

1.- Que, se queren aforrar nestes tempos de recurtes, o primeiro que deberían facer e deixar de pagar favores a base de sacar prazas e prazas de catedrático de universidade. Por se non lembran o concepto alxébrico de “igualdade”, adiántolles que un catedrático fai, no mellor dos casos, o mesmo ca un titular pero cobra “máis, bastante máis”, que é o contrario de “menos, bastante menos”.

2.- Que se quedan bastante curtos. Tendo en conta que o señor vicerreitor debe pensar que, total, un carballo é como unha leituga pero a lo bestia, deberían integrar tamén a enxeñería de minas -aproveitando que pedras e leitugas non sinten nin padecen- e falar coa conferencia episcopal para que a cousa fundida resultante pase a depender da facultade de teoloxía, que de todos é sabido que a paciencia é virtude cristiá.

2.- Xa postos a fusionar, fundir ou afundir titulacións, deberían agrupar veterinaria con medicina ou microbioloxía con alfabetización. En calquera dos dous casos estariamos a falar de disciplinas ben cercanas, sempre de acordo cos seus estándares.

O único consolo que me queda é que todo o proceso este de “reformas” é o equivalente ao de empregar a dinamita e o caterpillar, para despois poder construír dende cero. Despois de que esta peña deixe o tenderete como un erial, ao mellor os meus biznetos sonche algo máis sensatiños.

Que que penso deles? Home, pois que moi partidario non lles son.

E, hala, a rañala. Dito sexa, repito, co maior respecto e consideración.

Publicado en Uncategorized | 2 Comments »

Gastronomía, Gastroloxía e Gastrosofía (II). Da gastronomía como cortiña de fume.

Publicado por etxeoquehai o Abril 12, 2013

eoqBoas.

No anterior post desta serie -que poden consultar aquí- penso que ficara clara a miña posición encol do que algúns denominan “o Feito Gastronómico”. Digamos que daquela despacheime abondo sobre a cuestión. Como resumo para pregueceiros, a miña tese é ben sinxela: máximo respecto para a cociña, entendida nun senso xenérico, pero todas as reticencias do mundo verbo da Gastronomía, o Feito Gastronómico e sobor de todo a Cultura Gastronómica. Se queren coñecer os meus argumentos polo miúdo, moito me temo que non lles queda outra que revisar o artigo.

No entanto, existe unha consecuencia lateral -o que agora dáse en chamar derivada, non me pregunten por que: non dou comprendida a analoxía no eido do cálculo infinitesimal- do tema á que non prestei suficiente atención, pero un par de asuntiños recentes fixéronme dedicar un pouco do meu escaso tempo a darlle voltas. Trátase da cuestión das deturpacións e das visións sesgadas que os gastrófilos estenden sobre todo o que ten a ver coa orixe dos diferentes Feitos Gastronómicos -observarán que as miñas referencias a estas cuestións fanse sempre en maiúsculas; toméno por favor como o equivalente escrito de engolar a voz-.

Os dous asuntiños aos que me refiro teñen a ver, directa ou indirectamente co blogue de Roberto González -aka El Pingue sen diérese, blogueiro triplemente admirado por min polas súas patillas, a súa bonhomía e a súa recente deserción de twitter-. Casualidade? Obviamente, non. Trátase dun da escasa media ducia de blogues que visito con algunha frecuencia, e, neste caso concreto, o que ven conter de cotío cuestións desas que fan de min algo impensábel para os que me coñcecen: un tipo reflexivo.

Ler o resto desta entrada »

Publicado en Uncategorized | 11 Comments »

A verdade nos ollos (falando de revolución).

Publicado por etxeoquehai o Marzo 27, 2013

Boas.

Hoxe só hai cancionciña, dedicada a dúas persoas moi admiradas por min:

A Ada Colau, agarimosamente, desexándolle que volva ao bo camiño, deixe de lado ás súas amizades filoetarras e se dedique a algo más produtivo, eu que sei, a escribir sus memorias. En todo caso, a deixar de molestar, que un poco si, pero tanto ya ralla.

A Cristina Cifuentes, serenísssima delegada do máis sereníssssimo aínda goberno en Madrid, máis agarimosamente aínda, desexándolle un pronto e total restablecemento das súas doenzas. Atrévome a prescribirlle unha dieta libre de traxes de imitación chanel e de intereconomía. Non sei se terá cura, ou se o tratamento será abondo dada a gravidade do dano previo, pero por probar non pasa nada, por duro que sexa. En todo caso sempre lle quedará Lourdes.

Aviso aos posibeis visualizadores da cancionciña que contén imaxes que poden ferir as súas sensibilidades, de seren xentes de proveito.  E aviso tamén aos que non entenderan de todo este post que revisen o concepto clásico de retranca.

Publicado en Uncategorized | 9 Comments »

Etiquetando á señoriña dos grelos.

Publicado por etxeoquehai o Marzo 9, 2013

Moi boas.

O pasado día 4, o Faro de Vigo informaba aos seus lectores de que  “La Xunta obliga a los agricultores a etiquetar los productos que vendan en ferias y mercados“. Ahívalaórdiga, pensei eu, a putarevuluçao e eu sen peitear.

En realidade, como case sempre,  o contido da información non era para tanto. De entrada non tería estado mal que se titulara en futuro -A Xunta obrigará- no canto de en presente -A Xunta obriga- tendo en conta que, en realidade, trátase do anuncio dun vindeiro Decreto que regulará a obrigatoriedade da etiquetaxe dos produtos agrogandeiros que se venden nas feiras e mercados locais directamente polos produtores. Para entendérmonos, os mañuzos dos grelos que vende a señoriña chantada nunha banqueta diante da praza de abastos de Compostela. Da señoriña que fai o mesmo, con banqueta similar, á beira da estrada da coruña non din nada, pero supoño que virá sendo o mesmo.

Facéndose eco -supoño- das verbas da conselleira agromariña, o xornal explícanos que “desde los grelos hasta los huevos de corral que se venden en ferias y mercados locales estarán obligados a llevar su correspondiente etiqueta en la que se pueda leer el nombre del productor, su dirección y el número de inscripción en el Registro de Explotaciones Agrarias”. Como xustificación da medida,  fálase da -suposta- existencia dun Regulamento comunitario que, dende 2004, obriga xa a esa etiquetaxe, pero que na práctica non se está a cumprir. Obviamente -engado eu, non a conselleira agromariña-, que a señoriña do grelo e da banqueta non lle poña o nome, o D.N.I., o enderezo e o número de rexistro ao mañuzo dos grelos incide ata non se imaxinan vostedes canto no control agroalimentario, no desmesurado incremento da economía somerxida, na competencia desleal e na saída da crise. E, se me apuran, no cambio climático. E conste que falo dos grelos. O dos ovos é outra historia, da que falaremos ao final.

Por outra parte, e de maneira un tanto contraditoria, o artigo fala tamén de que “la Xunta suavizará las exigencias que tienen que cumplir los productores para poder vender directamente sus productos en ferias y mercados. Hasta ahora para dedicarse a ello, agricultores y ganaderos gallegos debían estar inscritos en el Registro Sanitario Industrial, lo que les obligaba a disponer de unas instalaciones con unas características similares a las exigidas a una industria“.

A ver. Pero, en que quedamos? Vai a Xunta a incrementar os controis sobre os produtos de venda directa, como apunta a primeira parte da noticia, ou polo contrario pensa en suavizar os controis, como di a segunda parte? A cousa, por se non estivera xa suficientemente confusa, remata por terminar de liarse se un atende á ligazón que parece na mesma noticia, na que se di que “Medio Rural  pide al Gobierno que también permita al productor comercializar pollos y conejos“.

Revisemos todo este follón, en plan esquemático: a) Medio Rural -e do Mar- vai obrigar á etiquetaxe dos produtos de venda directa en feiras e mercados, b) Medio Rural -e do Mar- vai suavizar as esixencias para a venda directa en feiras e mercados, e c) Medio Rural -e do Mar- vai solicitar ao Goberno -Central- que permita a venda directa de polos e coellos -mortos, suponse- en feiras e mercados.

Francamente: vostedes entenden algo? Eu tampouco. Bueno, realmente estou a faltar á verdade: eu si, pero é que servidor leva moita mili nestes asuntos. E así, como non podía ser doutra maneira, retomo a miña natural pero medio esquecida vocación filantrópica para tentar facer un pouquiño de luz neste tema aos escasos lectores interesados nestas cousas tan abstrusas de saber o que comemos. Ler o resto desta entrada »

Publicado en Uncategorized | 4 Comments »

O milagre dos vasos de leite (apunte de urxencia)

Publicado por etxeoquehai o Marzo 2, 2013

Boas.

Xa sei que están vostedes agardando pola segunda parte da Gastroloxía, pero o día de onte, Faro de Vigo publicou un artigo de Manuel García López -síntoo, pero non hai reseña biográfica e non sei quen ven sendo- que, baixo o suxerente título de “A utopía do leite (I)“, pretende analizar as causas da posíbel ou case segura ruína do sector.

Xa sei que, en principio, o lóxico sería agardar á publicación da Utopía do leite (II) -non sei se haberá unha III, ou unha saga, pero poñamos que non- , pero, á vista de que o Faro non publica hoxe a tan agardada -por min, supoño- segunda parte, e que estou en pleno ataque de ansiedade e onicofaxia, non me resisto a adiantar un par de detalles que me teñen absolutamente flasheado.

Amén de apontar como causante -non solum, sed etiam- da ruína á “mentalidade capitalista destrutiva” de moitos dos gandeiros, este bo señor, onnubilado sen dúbida polo fulgor da flamíxera espada da Xustiza, larga, textualmente, do tirón, sen respirar e supoño que sen pensalo moito: “Un litro de leite puro da para facer 4 de leite desnatado e 2 de semi, por non falar de canto costa a manteiga ou a nata que, como todo o mundo sabe, faise de restos e despois véndena a prezo de ouro“.

Despois de levar media hora rascando o colodrillo, negando primeiro o que vían os meus ollos e procurando despois interpretacións alternativas, chego a unha única e inevitábel conclusión: As nosas vacas son máxicas. Ti munxes un teto, sae un litro de leite e despois, se a queres semidesnatada, largas a palabra máxica -marchando dúas de semi- e, alehop, o leite transmuta en dous litros. E, xa, no colmo da taumaturxia, se o que queres é desnatado, rematas de flipar e tes catro litros. Menos mal que non hai categorías comerciais con menos graxa, que se non rematabamos coa capacidade de almacenaxe do país.

Deixo á marxe -polo de agora- a segunda afirmación -esa de que “como todo o mundo sabe, a manteiga e a nata faise de restos e véndese a prezo de ouro“-  por inexacta: debería ter dito “case todo o mundo sabe”; eu francamente non sabía nin unha cousa -os restos- nin a outra -o ouro-.

Á espera da segunda parte, e como conclusión parcial e irresponsábel pola miña parte, atrévome a dicir que, antes de andar acusando a non se sabe moi ben que de andar a diluir o leite -única explicación técnica da conversión dun litro en catro-, práctica que me temo non é moi legal, sería mellor que ese señor revisase a carga de pilas da súa calculadora. Ou o teclado, que todos sabemos que os carga o diaño.

Dito sexa co maior respecto e consideración.

PS. E conste que este sería un caso paradigmático de información gastrolóxica.

Publicado en Uncategorized | 6 Comments »

Gastronomía, Gastroloxía e Gastrosofía (I).

Publicado por etxeoquehai o Febreiro 27, 2013

 [Versión en español AQUÍ] Moi boaseoq.

De primeiras, as miñas excusas. Non teño remedio. Xurei sobre a memoria de cañita brava -si,si; xa sei que non morreu, pero é que os xenios transcenden ao tempo- non volver a dicir unha soa palabra referida ao gastromonsegueo, pero, que queren, o humán é feble. Miren se non o que lle pasou a Toni Cantó, que di que non fala da cousa esa da violencia e sigue dalle que dalle, zumba que zumba, ate rematar por se esnafrar definitivamente, dionoloqueira.

A cousa ven -a miña, no a do Cantó; a súa penso que ven de serie, ou de comedia de situación- de que non fago outra cousa que ler, nos blogues das miñas amizades e nos medios de comunicación, noticias sobre o crecemento exponencial dunha actividade que non é nova, pero que nestes momentos de flaxelo laboral está a proporcionar expectativas de traballo a algunhas espilidas xentes. Ou sexa, unha oportunidade de negocio en toda regra. Estoume a referir ao epifenómeno da gastronomía e derivados. Mellor dito, non exactamente á gastronomía, senón aos seus derivados: un friki -o que daremos en chamar gastroloxía- e outro pedante, ao que chamaremos, se non lles importa, gastrosofía. É que hoxe ando un pouco en plan neoloxismos’s hunter, a pesares que este último termo -gastrosofía- ten autor recoñecido, como veremos máis adiante. Existen outros termos con parentesco, como o de gastroanomia, brillante xogo de palabras acuñado por un arquitecto autoproclamado marqués, pero se non lles importa déixoo de lado, que a aristocracia -natural ou sobrevida- dáme un pouco de yuyu.

Indo ao cerne, centremos concetos -que diría pepeblanco- antes de procedermos debidamente ao exercizo da esgrima con espadón.

Gastronomía e Gastrónomos.

Non me resisto a escribir con maiúsculas. Como Rei, ou Constitución. Ou Libertade. Ou Montoro. Bueno, montoro non.

Con isto do termo Gastronomía sucede algo similar ao que acontece con outros mantras, como por exemplo, o de Calidade -como ven, tamén en maiúsculas-: na maioría das fontes aparece unha definición sesgada -eu diría que interesada- que ten pouco a ver coa súa definición histórico-académica. Para máis inri, pese a andar a procurar por aí, non din atopado quen foi o acuñador do termo. Como moito, as fontes remítense á orixe etimolóxica -grega, como saben- pero máis nada. Supoño que virá do século 19 ou primeiros do 20. Xa saben:  Escoffier, Brillat-Savarin ou similar. Se algún lector pode achegar algo máis de luz, por favor que me ilumine, que estou nun sinvivir.

Ler o resto desta entrada »

Publicado en Uncategorized | 4 Comments »

Manifesto Asambleario (cando eramos insultantemente novos)

Publicado por etxeoquehai o Febreiro 26, 2013

Boas.

Como saben, ando estes tempos enredado na penosa tarefa de embalar os bártulos do que foi o meu medio de vida os últimos vintetantos ou trinta anos. Penosa é, pero a cousa tamén ten algunha vantaxe: atopas todos aqueles papeis que deras por perdidos sen remisión.

Neste caso a min tocoume en sorte dar cunha vella publicación, máis ben un panfleto, que un grupiño de rapaces de apenas 20 anos, estudantes galegos en Madrid, publicaramos nada menos que en 1.978. Do marco temporal e ideolóxico xa falara hai moito tempo nun post nostálxico (Tempos de asembleas) no que daba conta dun movemento ben pouco coñecido – máis que por algún politólogo friki-: a Asamblea Popular Galega. Os partícipes da elaboración daquel documento viñamos sendo todos ex membros -penso que daquela xa estaba disolta ou en trance de disolución- daquela organización, e o máis vello dentre nós non cumplira os 23 anos.

Ollando o panfletiño cos ollos de vello présbita que monto hoxe, e deixando de lado as lóxicas nostalxias, decátome que a composición, a estética, a linguaxe e o contido non responden para nada á lembranza que manteño daqueles tempos de pantalón campana, analbabetismo funcional en galego pola falla de ensino na lingua propia e analbabetismo funcional ideolóxico por falla de práctica. Salvando as mil e unha tachas que hoxe -a  touro pasado- podemos poñer, tendo en conta o afán didáctico quesempre asomaba la patita e sen esquecer que a jerga trostkista formaba daquela parte do cotián, algúns dos argumentos espostos entón resultan hoxe bastante máis clarividentes do que un pensaría. Lean, se non, estes parágrafos :

Nunha democracia parlamentaria hai una completa separación entre a política e a vida cotiá. A política non a fan –como sería de supor- os cidadáns, nos sitios onde viven e onde traballan, senón que o que fan –se lle deixan, que non sempre é o caso- é entrar nun mecanismo de falsa participación que consiste en:

-  Votar cada tantos anos por un señor –ou partido- do que, as máis das veces, non coñecen máis que o nome, a cara, un símbolo ou o que sae na televisión. E ás veces nin iso, porque votan outros por eles.

-   Este señor –ou partido- ten, deica as próximas eleccións –nas que xa procurará xogar cas vantaxes que vaia acugulando- carta branca para facer canto lle veña en gana para defender uns intereses que poden ser ou non coincidentes cos dos que os elixiron.

-   E pode facer todo iso porque os votantes non teñen maneira ningunha de controlar ao elixido, agás negarlle o voto nas seguintes eleccións, anos despois, o que non adoita ocorrer porque para iso xa están a propaganda e os medios de comunicación. E, aínda que ocorra, con presentar outro nome, outra cara, outro símbolo, con sacar outro polo televisión, xa está.

Existe, pois, unha completa e insalvábel fenda entre a sociedade en xeral –por non falar xa das clases explotadas- e a clase “política” –que é quen dirixe e toma, na teoría e/ou na práctica, as decisións- por moito que sexa desas clases “non políticas” de onde saian “democraticamente” os compoñentes da caste detentadora da política. Os poucos representantes dos intereses populares que chegan a esas institucións atópanse:

-  Ben cuns mecanismos consagradores e sacralizadores desas institucións. Como, por exemplo, o “bipartidismo” ou calquera outra alternativa de recambio do poder –do mesmo poder- e de quendas de poder –no mesmo poder-.

-  Ou ben cuns arranxos e componendas, por riba mesmo dese Parlamento que representa, ao parecer, a “soberanía popular”.

En ámbolos dous casos, estas minorías representantes dos intereses populares encóntranse cun sistema atado e ben atado, e reducidos ao papel de comparsas, cando non de lexitimadores coa súa presenza –“representantes de todas las ideologías y sectores sociales del país”-

Ademais, o feito é que as decisións que afectan a materias como as económicas tómanse, cada vez máis, fóra deses órganos pretendidamente representativos; tómanse, moitas veces, incluso fóra dos propios países ou estados. 

Curioso, verdade? Ou, pensándoo ben, no tanto, se temos en conta que, dentro da media ducia escasa dos que participamos naquel tema, hoxe temos un xornalista de boa e merecida sona, un artista con obra exposta no MOMA e -non lembro ben se andaba daquela por aí, pero non podo confirmar; de todos os xeitos algo de pensamento puxo- ata un respectábel membro da nosa Adademia. Eu? eu puxen algo das poucas perras que tiña, fun á fotocopiadora, pintei as bandeiriñas galegas cun lápis azul -unha por unha- e aprendín moito.

Teño a enorme sorte de ter estado no lugar acaído, no momento acaído e xunto ás persoas acaídas.

E velaquí teñen un facsímil do documento. Seguramente é a única copia que existe.

Ata outra.

Publicado en Uncategorized | 4 Comments »

Requiem pola Agricultura galega (3): Con Hacienda (e co franquismo) hemos topao

Publicado por etxeoquehai o Febreiro 20, 2013

eoqMoi boas. Aquí me teñen, disposto a retomar os deberes, desta cun bonito caso que afecta á nosa agricultura e que, cousa ben curiosa, pasou sen maior pena. De gloria xa nin falamos.

O caso é que hai arredor dunha semana foi presentada, con bastante bombo e algún que outro platillo, a sinatura dun convenio entre a nosa consellería do Medio Rural (e do Mar) e o todopoderoso Ministerio de Hacienda español, convenio polo cal se permirirá ao banco de Terras de Galicia “gestionar las fincas de propietario desconocido ubicadas en la comunidad“, segundo informaba La Opinión o pasado 13 de febreiro. Que cantas son? unha chea delas: arredor de 320.000. Coño, dirán vostedes: hai que ver a cantidade de terras que hai polo país que non son de ninguén. Bueno, de ninguén ninguén non. O nome non deixa de ser un eufemismo: as terras de propietario descoñecido son en realidade do Ministerio de Hacienda. Pódese dicir, en pruridade, que son terras que antes non eran de ninguén e agora son de Montoro. Bueno, de Montoro Montoro non son,vostedes xa me entenden.

Antes de meterme no fregado de explicarlles a vostedes o misterio das terras de ninguén que son un mogollón e son de alguén, permítanme que continúe a refocilarme na boa nova, que un xa está fartiño de ler desgrazas. De acordo coas verbas da titular do ramo que recolle La Opinión “la puesta en valor de estos terrenos es una herramienta útil que solo trae ventajas. Entre ellas destacó que permite valorizar los terrenos agroganaderos, que los agricultores y ganaderos de la comunidad puedan incrementar la base territorial de sus explotaciones. Añade que permite mejorar el tejido agroambiental gallego y la considera una medida de lucha contra el abandono del rural y los incendios forestales“. Ou sexa, la repera: non entendo, francamente, como é posíbel que non puxeran a badalar as campás de todas as igrexas, capelas e ermidas do país a coro. Comparado con isto, a alba de groria é un mencer de resaca.

Segundo contan, a medida vai mellorar a base territorial das nosas explotacións -que é, sen dúbida ninguna, o problema máis grave da nosa agricultura, como xa teño repetido tanto que aburro-. Pero é que ademais, ao poñer esas fincas a disposición dos agricultores vía arrendamento, vai permitir mellorar o tecido agroambiental galego -sexa iso o que sexa, pero soa cojonudamente-, vai contribuír a loitar contra o abandono do rural e contra dos lumes. Aleluia, hossana, etc….

Ademais, o Ministerio é tan xeneroso que vamos a medias nas rendas cobradas, a pesares de que eles son os donos desas terras sen dono. Bueno, a medias medias non: o 96% da renta pagada vai para Montoro, e o 4% para o Banco de Terras, que é quen gasta a pasta na xestión. Home, moito negocio non parece, pero é que os galegos xa se sabe que niso dos negocios somos un pouco parvos. Pero tanto ten: fica o tema ese da mellora da explotación, o tecido agroambiental, a loita contra o abandono e o dos lumes.

Pero: de canto falamos? Xa dixemos antes que eran arredor de 320.000 parcelas. A superficie total é de algo menos de 6.000 ha. Se facemos unha bonita división, cada parcela desas vai ter unha superficie de…. 180 metros cadrados. 180? metros cadrados? Ou sexa: pouco máis ou menos como a miña oficina, que aproveito para lles lembrar a vostedes que está en venda: buena, bonita y barata.

A ver: a 180 m2 por parcela, e considerando que non están unhas pegadas ás outras, a cousa esa de mellorar a estrutura territorial moi doada non parece. Para min que o tema ten pinta de marronazo que lle caeu aos pobres do Banco de Terras, que ultimamente non levan máis ca disgustos, a pesares de seren boa xente.

Outra cousa: de onde saen esas terras sen dono? Anda un inspector de facenda en plan Gadget monte parriba monte pabaixo á procura de terras abandoadas? Naaaaa…. se fose así non andarían con 6.000 ha, senón con 600.000, que aquí ten abandoadas as terras todo cristo. A cousa é máis simple: unha boa parte -eu xuraría que a gran maioría ou a totalidade, pero non me atrevo a xurar e non teño tempo de comprobar- son un subproduto dos procesos de concentración parcelaria. Voume explicar, tratando de ser didáctico, cousa nada doada se falamos da bicha -aka la parselaria-.

Ler o resto desta entrada »

Publicado en Uncategorized | 4 Comments »

Non decaigas

Publicado por etxeoquehai o Febreiro 17, 2013

eoqBoas, e benvid@s de novo, escasos, sufridos e fieis lectores que seguides a pasar por este blog/guadiana.

Por se a alguén lle interesa, a miña seca escribidora non é síntoma de falla de interese, de desidia nin moito menos de depresión -de depresión persoal, ollo, a outra Depresión vai con maiúsculas e está sempre presente, en modo Big Brother-. Trátase, sinxelamente, dunha absoluta falla de tempo para dedicar a min mesmo. Nunca pensei que pechar o tinglado que antes foi unha empresa custara case máis que botalo a andar. Iso pásame por non pedir asesoramento a Díaz Ferrán. Aproveito para cagharme na putacalavera de quen pariu a expresión “rematar uns flecos”.

Como este pérfido ex empresario que vos escribe xa non ten sufridos empregados para torturar, aínda que fose pagando en negro -se tivese negro, branco ou multicolor estaría nas seychelles coa miña vasca- e non dá vendida a oficina -aproveito para anunciar que se alguén de vós pertence ao sector inmobiliario, subsector chollo’s hunter, son o seu home/vítima- a cuestión “ir a la oficina” fica descartada: só de ver a tonelada de papel que teño que tirar ao contedor, o frío que fai e o montón de postos de traballo baleiros e desanxelados entranme unhas tremendas gañas de coller un kalashnikov. E non teño. Kalashnikov, digo, que gañas de collelo hai como para montar un outlet.

Total, que tras DSCN4071as acaídas consultas coa miña sufrida almofada -o que en termos técnicos poderíamos chamar unha análise DAFO de palleiro- decidín trasladar uns poucos pero pesadisimos trebellos -un módulo de andeis, un PC cargado con toda a información do servidor da empresa, la madre de todos los escáneres documentais, la no menos madre de todas las impresoras, unha cadeira de rodas e lápices de cores; pensaba traer tamén la madre de todos los plóteres, pero a cuestión era sinxela: ou metía o plóter ou metíame eu, de modo que ficou descartado- e adaptar o cuarto dos fillos ausentes en plan txiringo/bunker/sede social. O que agora se chama teletraballo, pero en plan etxeoquehai: no canto dun estético Mac, un tower montado en plan Frankenstein, petado de discos duros variados, todos os módulos de memoria que puden arramplar e que encaixaban na placa, unha tarxeta SCSI para o escáner, unha de rede para a impresora e unha considerábel cantidade de portos USB onde pendurar discos externos e pintxos como para unha boda gastroemocional. E todo iso sen baleirar o cuarto de maquetas de dragóns e libros de mortadelo. A cousa ten o aspecto que vedes na foto, e polo de agora aínda non houbo tempo de que actuase o meu mr. hyde particular. En canto apareza supoño que haberá que entrar con zancos para non andar a pisar expedientes e papeis, pero xa saben: éche o que hai.

Non pensen que foi unha decisión doada. Fronte as evidentes vantaxes -que deixasen de dar polo cú con chamadas de teléfono e perder o medo á chegada do carteiro con acuses de recibo demoledores- pesaban algúns inconvenientes. O principal? A neveira, of course. Xa me entenden.

O que finalmente decantou a balanza foi o que vedes na foto 2. Con esa vista á ría da Coruña, concordaredes comigo en que as cousas vense doutra cor. Polo menos mentres a cabrona da árbore que teño diante non empece a botar follas (non descarto botar man do axente laranxa e vía). Aproveito para avisar de que, se vedes este post todo revolto, as queixaDSCN4068s a wordpress ou ao voso fornecedor de servizos. A mín sáeme a mar de colocadiño, pero a vós seica non. Será cousa do demo, do aifón ou do feisbus, calquera sabe.

Levo así uns días, rematando “flecos”. Para que vos fagades unha idea, eses flecos equivalen ao traballo dunha equipa técnica de tres ou catro persoas durante tres ou catro meses. A min tocame facelo só e contra reloxo: mentres non remate non me poderei prantexar iniciar unha nova xeira. E, como sabedes, os pérfidos empresarios non temos paro. Compensámolo coas contas suízas.

O ritmo é feroz, pero é precisamente iso o que me dá folgos. Decatarme de que teño forzas e capacidade de concentración é o mellor regalo que a vida me pode dar. Polo menos mentres non rebente, que a cousa vai de 15 horas ao día sete días á semana. E a neveira sen tocala, entre outras cousas porque só hai pepinillos.

Pero non é disto do que quería hoxe escribir. Todo este introito é para definir o marco espazotemporal. Coño, que bonito.

Verán: hai un par de semanas o derradeiro dos meus compañeiros/traballadores/sufridos escravos marchou ao paro. Previamente dedicaramos a semana anterior á tarefa de levar ao lixo a maioría dos traballos técnicos antigos, que enchían a oficina de papeis. Cada volume dun proxecto que pasaba pola destructora era como meter na picadora de carne un anaco de vida. Cantos deses planos foran debuxados por nós a man -aínda non existía o CAD-, cantos dos orzamentos supuxeron días e ate noites de traballo…. Foi duro, meus, moi duro.

Cando chegou o aciago e inevitábel día, aínda non sei moi ben por que, decidimos coller ás sufridas santas -a estas alturas até os ovarios de aturar as nosas neuras- e ir cear en plan autoaxuda: é un final de ciclo, non pasa nada, as cousas volverán a ser como eran, xa sabedes. O meu compañeiro escolleu -eu é que non entendo desas cousas- unha pulpería tradicional coruñesa que sofrera un proceso de aggiornamento -a pulpeira de Melide- situada nunha praza coruñesa no lindeiro coa cidade vella que, casualmente, sofrera tamén un proceso de aggiornamento: a antiga praza da leña, no franquismo e no postfranquismo vazquista denominada praza de españa -quero dicir, de Essssssspaññññña- e agora volta a denominar praza da leña.

Se isto fose un blog gastronómico, poderíalles dicir que -será pola falla de costume- saín francamente impresionado. Favorabelmente, quero dicir. Un polbo á feira comme il faut -lóxico, en tratando dunha pulpería con décadas de sona- pero completado cunha carta curtiña, supoño que moderna -repito que diso non entendo- pero moi acaída. Unha impresionante lura da ría -unha lura para catro, e abondou- no seu punto e uns anaquiños de croca foi o que eu probei. O resto da mesa pedíu uns ourizos con ovo -o ovo forneado dentro da cuncha do ourizo e a carne do ourizo crú por riba-. Eu non, obviamente: ao mellor se reencarno media ducia de veces máis probarei semellante cousa. Polo de agora non: téñolle demasiado respecto ás boas patacas que producen os ourizos, empregados como abono. De sobremesa, unhas cañas carballiño style, recheas de crema. Manifestamente mellorábeis, neste caso. Pero teñan en conta que son de familia doceira e repunante de máis.

Se este fose un blog gastronómico habería fotiños. Pero non hai.

O caso é que, cando levabamos un anaquiño ceando, achegouse a nós un home como da nosa quinta. Eu pensei que era alguén do restaurante para ver como ía a cousa. Pero non. O home ficou un anaco fitando para min, e dixo: Éche o que hai? Eu xúrolles que primeiro non sabía do que falaba, despois puxen cara de parvo e finalmente balbordei, coa boca seca: Éche o que hai.

O home extendeu a man, deume un apretón, e díxome: Non decaigas.

Estabamos nun lugar público, e eu son da vella escola, de maneira que as dúas bágoas que me xurdiron da ialma tiveron que correr por dentro.

Esas dúas palabras -obviamente unidas ao cariño dos meus e as forzas que me dá a miña compañeira- fixeron que hoxe estea escribindo e traballando a eito, para min e para os demais.

Non vou decaer.

E como hai tempo que non hai cancionciña, déixovos esta, cantada nunha escura noite de outonal invernía. Outra versión da marabillosa Mafalda Veiga. Xa sei que é escura, e triste, pero é que é moi bonita. E agora xa estou con ánimos para poder compartila. Nas vindeiras haberá máis ledicia, xúroo.

Apertas e ata que teña un ratiño para voltar.

ACTUALIZACIÓN: Como no txiringo teño posta a radio todo o día, estou escoitando agora mesmo ao Santo Adriá na SER,  en plan promocional do seu novo tenderete. Observo que a) O tipo debeu aproveitar estes meses para ir a un logopeda; agora se lle entende algo mellor, por desgraza, b) Acabo de escoitar un feixe tal de cenutradas e obviedades falando de botánica agrícola que medo me dá caer nas vellas adiccións e retomar o alfanxe, e c) Para colmo fala, o moi……, da “pasión de los becarios”.  Menos mal que non teño tempo. Mellor cambio de emisora.

Publicado en Uncategorized | 8 Comments »

Arquitectos rebotados.

Publicado por etxeoquehai o Xaneiro 9, 2013

Moi boas.

O día de onte El País recollía o tremendo mosqueo do colectivo de arquitectos coa nova regulamentación dos servizos profesionais que disque prepara o goberno. Concretamente, a información comezaba dicindo: “El proyecto de Ley de Servicios Profesionales que prepara el Ministerio de Economía y Competitividad eliminaría la reserva exclusiva de actividad que prevé la Ley de Ordenación de la Edificación (de 1999), de forma que también los ingenieros con competencias en edificación podrían proyectar y dirigir obras de viviendas o edificios públicos como escuelas o museos. El pasado jueves, el Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España comunicaba, tras una reunión extraordinaria, que el borrador “podría poner en peligro el trabajo del sector productivo ligado a la arquitectura”. Ayer fue la Asociación Arquitectos por la Arquitectura quien expresó su “más enérgico rechazo” al anteproyecto. “Las modificaciones que introduce en la definición del trabajo del arquitecto supondrían la práctica desaparición de la arquitectura como actividad”, asegura la asociación en un manifiesto“.

O primeiro que me chamou a atención da noticia foi que seica existe unha asociación chamada “arquitectos por la arquitectura”. Bueno: realmente o seu nome é tal cual, pero en maiúsculas, que soa moito máis transcendente. Ando eu pensando en promover algunha máis, eu que sei, agricultores pola agricultura, fontaneiros pola fontanería, bombeiros pola bombería ou capadores pola castración. Como ven todos en minúsculas, que a servidor fáltalle donosura e sóbranlle quilos como para atreverse ao emprego das maiúsculas, como non sexa en falando de capitais do mundo. Ou de Arquitectos, faltaría máis.

O segundo que me suscita o tema é un absoluto escepticismo. Teño eu que ver con estes olliños, branco sobre negro, que se publique no BOE unha lei que devolva un pouquiño de sentido común ao tema das competencias profesionais no referido á edificación civil. Por se non o saben, a profesión de arquitecto -perdón, quixen dicir Arquitecto-, amén de glamourosa que te caghas -a pesares dalgún que outro profesional que sae ultimamente nos programas do fígado- conta, non me pregunten por que, cun a xeito de indulxencia plenaria ad aeternum, que fai, por exemplo, que sexa a única titulación -aparte de medicina, e esta última con razón- excluída na norma xeral do grao Boloña. Digan o que digan, e conten o que conten, a razón derradeira desta excepción é poñer un obstáculo pola vía dos feitos ao acceso dos profesionais da arquitectura técnica -en minúsculas, obviamente- ao grao resultante, como ocorre co resto das titulacións. Sen ir máis lonxe, cos enxeñeiros técnicos, que acceden ao grao de enxeñaría pola vía dun curso de adaptación.

Esta mesma inaudita capacidade de influencia -chamémoslle, por que non, papanatismo social- foi a que fixo posíbel a existencia nada menos que dunha Lei de carácter sectorial -a LOE de 1999- que tiña como obxectivo principal a consagración do concepto de funil -en español, embudo- dentro da linguaxe xurídica. Explícome: na parte larga do funil estarían os arquitectos -merda, quixen dicir Arquitectos, dita sexa- e na parte estreita o resto dos habitantes da galaxia técnica, a chusma, a morralla. As minúsculas. Ou sexa: arquitectos técnicos, enxeñeiros superiores e enxeñeiros técnicos.

Ler o resto desta entrada »

Publicado en Uncategorized | 5 Comments »

 
Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.