UNIVERSIDADE: HISTORIAS DE PENURIAS PARA NON INFORMADOS

Moi boas. Tiña escrito xa un post deses interminábeis, pero borro todo o escrito e resumo, que a cousa é seria de más para aburrirlles a vostedes.

[Obvio dicir que falo da Universidade de Santiago porque é da que dispoño de datos, non porque sexa un caso diferente ao resto. Por desgraza, nisto das trapalladas a farsa da autonomía universitaria convértese nunha carreira entre centros a ver quen é máis creativo á hora de meterlle goles á sociedade ao tempo que lle conta que é polo seu ben].

Hai algúns días, o Consello de Goberno da pentacentenaria Universidade de Santiago aprobou unanimemente un comunicado rexeitando o Real Decreto de axustes en materia de educación, instando ao goberno central á súa retirada e chamando á mobilización á sociedade galega contra da política de retallos do goberno, exhortándoa “a participar na defensa e na mellora do sistema universitario como servizo público de progreso e cohesión social”. O Consello de Goberno da Universidade, polo tanto, constitúese no garante –ma non troppo, que se trata de xentes benpensantes- da sociedade fronte aos abusos de quen queren impoñer situacións inxustas en materia de educación. Convén non esquecer a poética referencia á educación como o mellor investimento para un país, ou que os retallos en Universidades e en I+D van supor un incremento da nosa fenda cos países desenvolvidos, e blablabla….

Nonsí? Pois non.

O Dazibao filantrópico. FMI

Moi boas. Abandono por uns días a continuación do artigo dos pans para ofrecerlles a vostedes un agasallo que se sae do habitual contido deste blog. Trátase de FMI, unha canción/relato/poema do Zé Mário Branco, un cantautor portugués da época do 25 de abril, para min un dos autores máis interesantes e sensíbeis da Europa contemporánea que, ao igual que algúns outros -estou a pensar en Fausto, por exemplo- ficou eclipsado pola persoalidade do grande Zeca Afonso.

Ofrézcolles desta o tema subtitulado en español. En principio non a atopara na rede , polo que me pasei un montón de tempo a traducila, pensando que era a primeira vez que se facía. O tema dura máis de 20 minutos, o tipo fala a toda hostia e o meu portugués non dá para moitos alardes, polo que lles podo asegurar que o esforzo foi moito maior que o de calquera post dos máis longos.E cando ía publicar e andaba a procura de imaxes fun e din co tube traducido. Á veces a tradución é literal de máis, pero serve perfectamente.

Se teñen paciencia e escoitan até o final comprenderán que o que este home di/canta ten moito que ver coa nosa propia situación. E o tema foi escrito nada menos que en 1979, coincidindo coa primeira intervención do FMI na economía portuguesa.

Non digo máis. A min conségueme arrepiar cada vez que o escoito. E se a vostedes non lles agroma algunha bágoa é que non teñen corazón, xa o sinto.

O noso pan de cada día I. A lírica.

 [Versión en español aquí o en la International Version]

Moi boas. Nestes tempos de modernidade, as máis lúcidas mentes do país andan á procura dos nosos sinais diferenciais e mesmo reparten a babor e a estribor credenciais de galego de pro. Ai, amiguiños, para que darlle voltas a iso de se caixa si caixa non, se temos a resposta ben diáfana diante dos ollos: planten un molete no medio e medio da nosa bandeira no canto do cáliz e terán atopado o graal. Ao tempo, por que non dicilo, que lle dan algo de vidilla á bandeira, que oficial e digna de respecto será, pero sosa onde as haxan, tamén. Conste que, se non lles sirve o pan como símbolo de identidade, teño outro aínda máis demoledor: o ferrado. Pero ese gárdoo para un post futuro.

Levaba un montón de tempo pensando en escribir un post dedicado ao que para min é o alimento tótem dos galegos. Si, xa sei que moitos de vostedes estarán pensando que non tal, que, como  escribiu un ilustre emulando un famoso cadro, os galegos somos diante de todo comedores de patacas. Non lles vou negar eu que as patacas forman parte da nosa cotidianeidade culinaria ate aborrecer –a min chegáronme a servir patacas fritidas coa lasaña hai non moito tempo- pero o do pan transcende, na miña opinión, esa cotidianeidade.

Queren probas? Hainas  a moreas, tanto intrínsecas como extrínsecas -si, xa sei que os cualificativos seguramente non veñan a conto, pero sempre quixen escribir intrínseco e non daba atopada a ocasión-. Vexamos:

ARGUMENTO NÚMERO 1: O PAN OMNIPRESENTE.

Non existe recuncho nesta terra, por moito no medio do monte que estea, onde, de non haber panadería,  non chegue unha furgona diariamente –como moito cada dous días- facendo o reparto do pan, seguindo roteiros que de inverosímiles causarían espanto no responsábel de loxística de DHL. En Galicia, que como sabemos conta coa metade das entidades de poboación de todo o conxunto do Estado, distribúese con moita maior eficacia o pan que a correspondencia, polo que aproveito para lanzar unha idea filantrópica cara os xestores de Correos: déixense de parvadas, meus, e fagan o reparto postal xunto co pan.

En non me vaian pensar que as furgopan reparten baguetes desas precociñadas que en menos de seis horas serven para facer lazadas, non. Puras delicatesen, oigan, desas que farían escribir post cheos de enjundia aos blogger pedigríticos ou encher muros de feisbuses en lonxitude equivalente á Gran Muralla. E canto máis lonxe a aldea, mellor pan lles chega.

ARGUMENTO NÚMERO 2: COMEMOS MÁIS PAN QUE NINGUÉN

Os galegos pensamos que somos os que máis pan comemos do mundo, pero estatisticamente iso non é verdade, nin falando da península. Andamos lixeiramente por riba da media do Estado, e os tipos que máis pan comen son os estremeños, de lonxe. Navarros e rioxanos tamén comen máis pan ca nos. E teñamos en conta tamén que a media de consumo español de pan está por baixo da media europea. Ou sexa que, estatisticamente  estamos no furgón de cola.

Paparruchas, medias verdades. O problema é que os demais fan trampa. No Estado os estremeños obviamente coas migas e o gazpacho. E no caso dos rioxanos e navarros a trampa aínda é mais evidente: o bocata de txistorra. Vaia maneira tan pouco seria de comer pan, pordiós. Proben a facer un bocata de txistorra cun anaco de pan do porriño de catro kilos e verán o problema. O pan haino que comer co debido respecto e unción, e aí somos sen dúbida os campións. Se acaso compramos unha barra para que os pequechos merenden o bocata de nocilla á espera de que vaian aprendendo os segredos do consumo racional de pan. Para untar no prebe do polbo.

No tema dos europeos a cousa aínda é máis grave: o seu consumo principal é en forma dese aldraxe á intelixencia que é o chamado pan de molde. Que nin é pan nin é nada. Non hai máis que fixarse por onde vai collendo o barolo o tal “pan” pasados 15 días. Coño, se nin sequera se pon duro. Só aparecen polo medio –polo medio!- unhas cousas de cor verde –verde!- ou azul –azul!- que nin son barolo nin farrapo de gaita.

ARGUMENTO NÚMERO 3: O CONCEPTO MULTIFUNCIONAL DO PAN

Para nós, o pan non é un complemento alimenticio, nin un alimento de primeira necesidade. Transcende todo iso. É o tres en uno ou o superglue da nosa alimentación. O mesmo serve para o aperitivo que para untar o prebe, ou para comer entre prato e prato agora que non e pode fumar nos restaurantes. Pois vaia chorrada, dirán vostedes os non aboríxenes, iso faino todo o mundo. Pois non. Cando digo para calquera cousa quero dicir para calquera cousa. Unha vez, non hai moito, estaba eu na Pedra en Vigo –para os que non o coñezan, direilles que e o templo mundial do consumo de ostras; unhas señoriñas teñen pola rúa postos con ostras frescas e a xente escólleas, págaas e entra despois a un dos bares da rúa, onde lle serven o viño e o limón para botar aos bechos – e observei, alporizado, como os señoriños da táboa do lado reclamaban a voces ao camareiro que esquecera o pan para tomar as ostras. Ostras con pan, a ver quen o mellora. Bueno, ao mellor o concepto de pan como sobremesa tampouco e cousa miúda. Quen non viu –ou practicou- o costume de comer un anaco de pan despois de tomar, poñamos por caso, unha ración de torta de Santiago, unhas natillas ou –o que xa bate records- un café só?. Pois iso.

Aquí, por sermos multifuncionais co tema do pan, fixémolo servir como utensilio de cociña. A falta de pota para cociñar, sempre teremos o pan.  E así naceu a empanada, que cando se facía comme il faut – e non esas moderneces de botarlle bonito de lata- empregábase como artiluxio para fornear un animaliño enteiro –ou como moito en cuartos- un polo, unha lamprea ou un congro. A única limitación para o contido dunha empanada sería o tamaño do forno: eu nunca vin unha empanada cun cocho enteiro, ou cun xato, pero non o desboto. E o mesmo para o marisco: se tes croques -berberechos para os non aboríxenes-, para que andar perdendo o tempo en tirarlle as cunchas.  E se precisas de guarnición, tampouco non hai problema, mesmo se a cousa é botarlle patacas.

Costrada de Pontedeume (copyright da web "Las libretas de Calohe")

A cuestión toca cume –ou fondo, segundo se mire- na bonita vila de Pontedeume, onde decidiron hai tempo que non pagaba a pena molestarse en facer máis dun prato para o xantar habendo empanada. E daí xurde o concepto de costrada, que non é nin máis nin menos ca unha empanada de varios pisos. Por exemplo, a planta baixa con porco, o primeiro andar con polo e o faiado con xamón serrano. Por suposto, polo medio, pan. Ou zamburiñas, cigalas e xamón serrano –o xamón que non falte-. Todo un mundo de posibilidades de fusións e experimentos posto a disposición das nosas gastroestrelas, que non sei a que carallo están esperando. Eu, mesmamente, propóñolles unha costrada mar y montaña, subsección octópodos, formada por polbo a feira, pulpitos de tierra e… xamón serrano.

.

.

.

.

.

ARGUMENTO NÚMERO 4: O PAN COMO ELEMENTO DE COHESIÓN SOCIAL.

Xa comentara antes que, canto máis afastada está a aldea, mellor é o pan. Cousa curiosa: no tema do pan, os galegos somos tanto máis gourmands canto máis baixamos no estrato da sofisticación. Ou eramos, por sorte. Houbo unha época na que, cando ías a un restaurante deses de altas pretensións, ocorría o mesmiño que fóra: púñanche –moi adornadiño, iso si- un pan deses liliputienses procedentes de conxelado e recién sacado do forno, que tiñas que facelo bailar dunha man á outra para que amornecese. E o peor é que tiñas que facelo durar, non só pola vergonza que provocaba iso de figurar como zampabollos nun trono da modernidá, senón porque, de ter que repetir a manobra do baile de man a man, corrías serio risco de rematar en urxencias con queimaduras de segundo grao. Pero, ai, o peor viña se a comida en cuestión se alongaba, que chegaba un momento no que podías asistir ao fenómeno da metamorfose do minúsculo chusco de comestíbel a obxecto contundente.

Afortunadamente as cousas xa non son así. Seguramente debido ao feito de que os clientes principais do restaurantado pijo do país son tirando a monte monte –xa saben: palistas reconvertidos en promotores inmobiliarios ou ex señores da fariña transmutados en jet local- as apelacións ao xefe de sala do tipo: “Oes, neno, non terás por aí algho de pan do comodiósmanda, que isto é unha merda?” tiveron que facer algo de mella, digo eu. De maneira que, hoxe en día, non existen diferenzas de calidade entre o pan que poñen nun estrelado michelín galego e casa O’curuto de vilariño de conso, poñamos por caso. O único, que no primeiro caso ven máis adornado, é infinitamente máis caro e adoita vir acompañado doutros tipos, con sementes de mapoula e similares, que supoño que os porán para despistar.

E o mesmo vale para a compra diaria de pan para usos domésticos. O domingo pasado chamábame a atención ver dúas panaderías na miña vila, unha por fronte da outra, e a dúas vendendo pan artesán, só que unha comodiosmanda –a xuízo dos parroquianos- e a outra pan daquelamaneira. As dúas vendendo o pan ao mesmo prezo. A segunda baleira e a primeira cunha cola de alomenos vinte persoas. Quod erat demonstrandum.

 ARGUMENTO NÚMERO 5:  O ANTROPOLÓXICO.

Fronte aos que sinalan ás patacas como símbolo de identidade nacional/popular, eu limítome a preguntar: que fixeron as patacas para alimentar os contidos no Museo do Pobo Galego? Como moito, co sacho, e aínda iso sería matizábel. Pola contra, ao noso pan debémoslle, como mínimo, a existencia da gadaña, a fouce, o mallo, o hórreo/piorno/cabaceira e o muíño de auga. Como para non poñelo na bandeira.

ARGUMENTO NÚMERO 6:  O NOSO PAN DE CADA DÍA.

Si, xa sei que tamén no  país dáse o pernicioso costume de vender baguetes nas gasolineiras e que hai tontos de couta que as compran –vostedes desculparanme se teñen ese vicio, pero para que vexan que non hai nada persoal direilles que teño un parente moi cercano e querido que o fai, para o meu horror- pero non acadan nin de lonxe o éxito de por aí adiante. Tampouco callaron no país o intento de importar eses negocios nomeados tipo “la tahona de la abuela” ou “la boutique del pan”, locais adornados como a cabaña de Santa Claus, onde venden pans de certa calidade a prezos estratosféricos e que tanto se prodigan polas grandes cidades do Estado. Nin o actual costume urbanita de facer o pan na casa como nos vellos tempos, que precisa de complicados adaptadores de forno en forma de pedras refractarias alemanas, ou peor aínda, desa especie de tortura psicolóxica chamada masa madre.

E falando de masa madre. Non sei se vostedes picaron tamén no conto. Eu si, cando quixen probar como se comportaba cos roscóns. Para os non avisados, consiste o tema en facer un mejunje con auga e fariña –a poder ser de centeo, de escanda ou de calquera outro cereal ignoto e inatopábel-, agardar a que faga burbullas, metelo nun frasco e gardalo na neveira á espera de termos tempo de facer un bolo de pan. E, obviando o pequeno detalle de que, na inmensa maioría das ocasións,  o agardado lixeiro cheiro ácedo e cor limpa transmútase en peste a podre e pinta mala malisma, en caso de éxito a cousa e aínda peor: haberá que coidar o puñetero frasco tal cual un tagamochi, veña de refrescar, veña de baleirar e veña de reencher. E así para sempre, que se marchas de vacacións e esqueces a masa madre corres o risco de atopar á volta a neveira convertida no planeta avatar en fase de terraformación.

Aquí todos eses esforzos carecen de sentido. Nun radio de cen metros do meu centro de traballo –nun barrio dormitorio de nova creación ás aforas da coruña- podo mercar pan de Lugo na froitería, na panadería do portal de ao lado ata tres tipos de pan galego con trigo país –roscas, molete e ata unha fogaza de catro kilos- e pan de millo con pasas e, noutra panadería, pan de Carral. E o mesmo nos arredores da casa. A ver quen carallo se pon a coidar da nai esa das masas.

Xa o sinto por vostedes, ilustres habitantes da terra do pam bimbo. Aquí ter non teremos AVE, pero temos un pan quetecaghas. Éche o que hai.

O vindeiro día continuamos, iso si, xa en ton doutoral, falando das características da fariña triga do país e do tema ese das marcas de calidade para os nosos pans. Namentres déixolles unha das miñas cancionciñas, desta en forma de colaboración/dueto con voz feminina. Trátase dunha versión acústica do with or without you.

Eu de maior quero ser trending topic

[en español en la International Version]

Moi boas, parroquia. Tranquilos, non pensen que quero endosarlles unha homilía sobre o malos malismos que son feisbús e tuíster, eses cosos que tanto lles prestan. Iso, xa, vostedes mesmos se ainda non caíron da burra, e hai xentiña máis sesuda e responsábel ca min (por exemplo, nada menos que The Guardian) que ten avisado dos problemas da parvada esta das supostas redes sociais.

Seguramente a razón última da miña fobia é o meu desmedido ego, que se traduce nun horror vacui a abrir conta nun deses tenderetes e atoparme con que a cousa esa dos amigos e follógüeres vai tan baleira como imaxino. Aínda así, por moi hooligans que podan vostedes ser, e a pouco de idade e/ou de experiencia na rede que teñan, deberán convir canda min na sospeita de que todo isto pode non ser máis ca unha simple moda. Se teñen vostedes idade abondo xa pasarían, supoño e entre outras, por IRC, ICQ e Messenger –que tamén ía revolucionar isto da comunicación interpersoal, u-lo está, o messenger?-, e seguro que as súas contas neses tres trebellos ficaron abandonadas cando aínda usaban o windows 98.

Trátase do mesmo fenómeno? Obviamente non . Pero as principais diferencias que eu podo atopar entre aquelas antigas aplicacións de relación social e as de hoxe teñen máis a ver coa implantación de larguras de banda maiores –que permiten fedellar primeiro con fotos, máis tarde con músicas e por fin con videos- que coa súa filosofía, que segue a ser, na miña opinión, igual de pedestre, de invasiva e de insegura.

Pulpitos de tierra en caldeirada.

Moi Boas. Como onte comprei o derradeiro mañuzo e, aínda que estaba un tanto pocho,  dicen por aí que non hai que destragar a comida, velaquí teñen o resultado en forma da miña comida para hoxe. Os pulpitos de tierra están, como ven, cocidos, acompañados dunhas pataquiñas (de Bergantiños) e un prebe formado por aceite (Arbequina, pero do barato), allo fritido (de Castela e León), pementón doce (de La Vera; gracias, Óscar) e un chisquiño de vinagre (de Xerez).  Amargan, coma sempre, aínda que algo menos que os grelos. A dozura do brócoli non a din atopado, xa o sinto, debe ser o tabaco.

Hai unha semana a comida sería propia de menestrais un tanto paletos coma min, e chamada couve con allada, pero hoxe a cousa ten moito máis glamour e é propia de altogastrónomos. Por iso chámase Pulpitos de tierra en caldeirada tépeda. Iso que gaño.

De bloggers, pedigrís, descubertas e patinazos.

[Versión en español aquí o en la International Version]

Moi boas, parroquia. Aquí andamos, en pleno estres post-traumático resultado dunha desas xornadas laborais nas que o máis positivo sería ter ficado na cama. Pero como o resultado global resultou bastante menos catastrófico do que os fados auguraban, vou aproveitar o meu exceso de adrenalina para ser un pouco máis irresponsábel aínda do que adoito.

Resulta que hai uns días publicaba Colineta –o post do viño? Naaaaa- unha crónica, tan ilustrativa como todas as súas, referida ao presunto parmesano galego, do que xa falara moito tempo antes –el, non eu-, que é dabondo coñecido por todos os que nos movemos polo tenderete alimentario deste país noso, pero que foi descuberto, ao fío do finado fórum compostela 2012, por un grupo de esgrevios representantes do gastroblogueo peninsular, que se liaron –eles e os seus comentaristas- nunha polémica, bastante estéril e non menos fóra de tempo, sobre se iso de facer parmigiano-reggiano en Arzúa é codo o culo, ao tempo que aportaban como mérito adicional que era usado nunha receita por unha da nosas gastroestrelas.

A min, francamente, tanto me ten fas que nefas nesta cuestión, que a miña opinión xa foi aportada no seu momento e, por outra parte, non creo que lle interese o máis mínimo ao consello da DOP parmigiano-reggiano, ao fabricante do queixo, á gastroestrela que fai nonseiqué co queixo e aos blogger en cuestión, por este orde.

Pero, ai, levado dun pálpito deume por ler as ligazóns que aportaba Colineta sobre os artigos deses expertos das grandes ligas da opinión gastronómica en ámbalas crónicas sobre o fórum, e alí atopeime cunha agradábel novidade: eSedidió é un crack. Despois explícollelo, pero agora déixenme continuar.

Agricultores: insignificantes e insolidarios.

[Versión en español aquí]

Boas. Hai algún tempo, ía eu no coche camiño de nonseiqué inútil xuntanza en Compostela escoitando pola radio unha desas tertulias/velorio que deben ter coma obxectivo aumentar o consumo global de ansiolíticos. Entre profecía e profecía dos partícipes sobre o apocalipse da prima de risco, o dinámico conductor da cousa introduciu –ou mellor dito, tentou introducir- como tema de discusión as novas regras da Política Agricola Común que daquela estaban a ser presentadas en Bruxelas.

Triste e breve intento: un dos tertulianos/profeta máis dicharacheros –neste caso, e para máis señas, perfil catedrático de economía business school e andaluz de voz engolada tipo Arenas/González- despachou a cuestión en non máis de tres minutos de intervención, largada de carrerilla en ton displicente, seguida polo silenzo aquiescente/ignorante do resto da troupe. E iso foi todo. Bueno, iso e que case me esnafro contra a a mediana da autoestrada, que eu carezo da capacidade de soltar pecados e conducir ao mesmo tempo.

En esencia, o noso encorbatao experto tivo a rara virtude de expoñer do tirón todos os lugares comúns que se adoitan escoitar -en menores doses, iso si- cando alguén decide explicar urbi et orbe o tema ese das axudas aos produtores agrarios. Tento resumir fiándome da miña memoria, aínda que non sexa o que foi:

As axudas que os europeos damos aos agricultores son un enorme despilfarro, infinitamente superiores  ao peso e a importancia real do sector e que só serven para manter unha situación de privilexio por razóns históricas. A solución sería liquidar esas axudas e que o sector se busque a vida: nun mundo global o de menos é de onde veñen os alimentos que consumimos.

E os argumentos que pretendían sustentar tal tese:

1. O sector primario –agricultura e pesca- representa na Unión Europea a penas un 1% do PIB do conxunto da actividade económica. Isto é, trátase dunha actividade minúscula e case testemuñal.
2. As axudas aos agricultores supoñen nada menos que o 30% do orzamento da Unión Europea. Trátase entón de sumar dous máis dous. Os agricultores europeos reciben cantidades trinta veces superiores ás que serían lóxicas, sobre todo nun escenario apocalíptico como o actual.
3. En realidade, a Unión Europea mantén unha política agraria hiperproteccionista que vai en prexuízo dos pobres agricultores do Terceiro Mundo, que estarían dispostos a alimentarnos a un prezo moito menor, e todo iso sen axudas.

Verde e con asas, nonsi? Velaí temos un campo virxe para aplicar unha política de austeridade e contención fiscal sen que iso implique “recurtes sociais”. E xa de paso eliminamos intolerábeis e rancios privilexios.

Queda pois aberta a veda, sen que ninguén chiste. Ou peor, cando alguén chista –sindicatos ou responsábeis das políticas agrarias-, os argumentos son de corte defensivo e cáseque filosófico: referencias ao rol do agricultor como mantedor da paisaxe e do medio ambiente, e importancia social de fixar a poboación  no medio rural. E claro, dirán vostedes, todo iso de manter cousas está moi ben, pero coa que está a caír mellor dedicamos os recursos a pagar primas de risco e xa se iso nos ocupamos do medio ambiente cando escampe.

Non lles digo eu que non –máis que nada porque non estou de humor- pero o malo do razoamento é que total, absoluta e completamente falaz. Imos ao lío.

BOBADA NÚMERO 1: O sector primario representa o 1% do PIB.

De entrada, a min todo isto de medir a importancia dun sector en termos económicos a base de “calcular” a súa participación no Produto Interior Bruto pareceríame marabilloso, se non fose porque as cifras nunca cadran. O truco consiste en vasoirar para casa, a ser posible sen que a peña se entere, e que o números aparezan publicados nalgún medio “serio”. A partir de entón a cifra resultante ficará sacralizada e poderá ser elevada á categoría de verdade inamovíbel para consumo dos suplementos sepia dos xornais, que como todos sabemos, é o mato no que pastan os business school boys.

DE RES AGRICOLA

Moi boas. Despois da miña última incursión no eido da literatura de fantasía heroica –subsector viaxes polo gastromundo- moito me temo que chegou a hora de pasar a cousas serias.

Xa lles avisei, cando anunciaba a miña volta ao tenderete, que os novos contidos irían encamiñados cara o tratamento dos temas agrarios, visto que non andamos precisamente sobrados de información sobre a materia, mesmo nos blogs dedicados teoricamente á gastrosfera. Como saben, acontecementos de natureza cósmica -no sentido que lle presta Leire Pajín- como o forum compostela afastáronme desa obriga autoimposta, pero velaquí estou, disposto a recuperar o tempo perdido.

Co tema este da agricultura pasan tres cousas ben curiosas: unha, que -polo menos no caso dos galegos- todo o mundo entende diso: quen non ten unha leira, ten un pariente cunha leira, coñece a alguén cunha leira, vive na aldea, coñece a alguén que vive na aldea, posúe unha maceta de xeranios, víu un sacho na telegaita ou directamente pensa que iso do coñecemento agrícola ven inserido nos xenes xunto coa querencia polo churrasco.

EU TAMÉN FUN (AO FORUM COMPOSTELA). SAINETE EN CATRO ACTOS.

[Versión en español en la International Version]

Boas. Pois  si, meus: éche o que hai estivo alí. Xa sei que lles parecerá raro que un outsider coma servidor –ao que nunca lle envían un sms de pásalo, non ten moi claro que carallo é o wachap e que conta cunha rede social poñamos dun par de ducias de lectores e outra media de amigos  mal contados- dea conta dun sarao tan glamuroso, pero un amigo dos de verdade tivo o detalle de enviarme un par de invitacións desas fullequiped para entrar pola patilla ao recinto e ás diferentes paparotas –perdón, estoume a referir ás aulas sensoriais ou como carallo se diga agora-.  E el, como xa me coñece abondo, fíxome prometer que alí nos veriamos para botar un grolo.

Total, que tras convencer á miña vasca que as entradas eran de verdade –aínda que viñan en pdf- e non pilladas no cupón de La Farola, que eran de balde –o noso orzamento para investimentos en cousas de lecer leva esgotado dende o infausto 2008- e que se podía ir de trapillo –un fórum non é unha noite no Palau de la Música, por máis que a algún lle pareza imperdoábel-  velaí que nos puxemos mans á obra co duro labor de planificación e loxística.

ACTO PRIMEIRO. OS PREPARATIVOS

O primeiro, consultar a web. Primeira na fronte, e dura tarefa, vivediós. Debe ser que servidor non anda ultimamente nada posto nas novidades TIC, pero botei unha hora abrindo e pechando subseccións para tentar coordinar axendas: a tal hora  tal día había nunha sección unha paparota na aula picadillo, pero que parcialmente coincidía –despois de abrir e pechar un par de seccións máis- cunha presentación de nonseiqué técnica exótica na aula nonseicomo. Para colmo tiña a programación –por outra vía- dos eventos –que bonita palabra- da consellería do medio rural (e do mar rural), no que tamén, coa escusa da promoción do noso Acervo Organoléptico Consuetudinario (AOC), daban papeo, así mesmo incluído na miña flamante txartela fullequiped. Ao final tiven que facer un croquis. E aínda menos mal: se tivese daquela información sobre o resto dos saraos organizados polo resto dos tenderetes institucionais presentes o croquis tería que ser en 3-D. E non teño gafas.

Ben. Solventado o primeiro atranco, tratábase de escoller día. Teñan en conta que un non anda en disposición de tempo libre como para andar estragando, non está para facer viaxes a Compostela a esgalla –sumando a peaxe e o gasóleo a cousa ponse a prezo de recorte educativo estándar- e tampouco é que o nomearan xurado no concurso de pulpeiras e pulpeiros (como lle denominaban non sei se nun blog). Aproveito para expresar a miña máis rotunda protesta: será todo o politicamente incorrecto que vostedes queiran, pero para min unha pulpeira é unha pulpeira, sexa varón ou femia. Que conste.

De que falaba? Ah, si. Do día da visita. Atendendo á información da web, o domingo era low cost, a cinco euros a entrada e aberto “para público en general”. O luns e martes era “para profesionales” e a 15 euros. Ou sexa: o domingo era para chusma, e eu tiña unha txartela fullequiped del copón. Home, profesional non son, pero coñecendo a dimensión do recinto e a querencia dos meus compatriotas polo polbo consumido en olor de multitudes decidimos que, para unha vez que eramos VIP, pois a tope.

Bilingüismo amábel

Boas. Eu, como vostedes saben, son bilingüe. Cando me sae daquel sitio, pero bilingüe. E creanme se lles digo que non é doada condición para alguén da miña idade e das miñas circunstancias persoais. Criado na casa e educado na escola unicamente en español, cando decidín que a cousa xa abondaba e tiña que poñer mans á obra de falar -tamén- a lingua propia do meu país, atopeime -como toda a miña xeración- con que non había textos de aprendizaxe  acaídos e que beber as fontes dos clásicos non me levaba máis que a facerme un pitifostio ortográfico e sintáctico. Daqueles pós veñen estas lameiras: xa vostedes poden ler nas miñas crónicas algunhas -bastantes-metidas de zoca, pero en fin…. éche o que hai.

O meu bilingüismo tradúcese no cotián nunha postura de respecto á lingua que emprega o meu interlocutor: se me falan en galego, resposto en galego, e viceversa. O mesmo na rúa que no traballo ou nun seminario da Universidade. Na miña actividade profesional escrita tento empregar unicamente o galego, agás que o meu cliente pida o contrario. E, neste blog, xa saben:  existe unha versión en español, que o meu traballo me custa -e que, por certo, teño ultimamente sen actualizar: mea culpa, e deanme por flaxelado- pero que penso que lle resulta útil a aqueles con dificultades para ler as miñas paridas en versión orixinal. Obviamente, e á vista das probas, non están diante de ningún talibán lingüístico.

Pero hai días que a un se lle inflan as meninxes e remata con gañas de coller unha bandeira e correr a paus -figurados, non me entendan mal, que o mesmo me meto nun charco- a máis dun túzaro/a. Explícome:

Hai un par de horas. Programa de radio de ámbito local, en plan magazine. A condutora fala maiormente en español, pero cambia ao galego de acordo coas necesidades do programa. A devandita presenta a unha Directora Xeral da Xunta, por mor da presentación dun novo texto legal, e  a conversa desenvólvese máis ou menos como segue:

Condutora: Temos connosco á Directora Xeral de TaleTal  dona Xis (obvio o nome o cargo, porque non quero facer unha crítica persoal, senón falar de síntomas), que ven de presentar un texto legal de nonseiqué. Bos días, señora Xis…..

Señora Xis: Buenos días.

Condutora: (a condutora teima no galego na seguinte pregunta, pensando supoño que ao mellor escoitara mal)

Señora Xis: (a señora Xis resposta integramente en español. Polo acento, a señora de Badajoz non é, senón máis ben da parte da Agra do Orzán)

Condutora: (á vista da resposta, a condutora pásase ao español na seguinte pregunta)

…. o resto da conversa prodúcese integramente en español.

E velaquí teñen un caso de manual do blilingüismo harmónico que proclama urbi et orbe o Noso Presidente como bálsamo de Fierabrás para solventar o conflito lingüístico xerado no país polo bipartito -un conselleiro dixit-. O único problema é que, neste caso, a única parte bilingüisticamente amábel foi a condutora do programa. A directora xeral exerceu máis ben como monolingüe amábel ou como bilingüe maleducada.

A min, que queren que lles diga, tanto me ten o idioma no que falen os altos cargos do meu Goberno cando xogan cos seus fillos, toman un vermú ou mesmo na intimidade do seu despacho. Mesmo estou disposto a admitir sen problema que falen en español cando o seu interlocutor así o faga. Pero que un cargo público do meu país resposte unha e outra vez en español a unha pregunta pública feita en galego paréceme sinxelamente intolerábel.

E non me serve de excusa que a persoa en cuestión non sexa galegofalante. Na miña opinión, a condición de bilingüe debería ser sine qua non  para o exercizo dun cargo público nunha comunidade como a nosa, con dúas linguas oficiais. E, en calquera caso, se o candidato/a en cuestión exhibe méritos tais como para deixar provisionalmente ao marxe esa cuestión, o nomeamento debería ir acompañado por un compromiso da persoa  nomeada de aprender coa maior urxencia a lingua descoñecida -que obviamente adoita ser o galego-.  Cando xa pasaron tres anos dende a súa toma de posesión, só resta dicir que tempo, ter, tivo.

Claro que a cousa ven de lonxe: como mínimo, os dous últimos Nosos Presidentes -e unha boa parte dos seus conselleiros- precisan con urxencia dun curso intensivo de galego de nivel básico, máis que nada por unha cuestión de hixiene -ou de amabilidade, vostedes verán- lingüística. Pensen vostedes o que pasaría se un conselleiro empregara cocretas, pogramas ou teléfanos falando en español. Pois iso.

Aínda así, mal de moitos, consolo de parvos: non só somos nós os asimetricamente tratados polos gobernantes. En Euskadi, sen ir máis lonxe, os dous últimos lehendakari foron elixidos sen saber falar euskera. Partindo da base de que me resulta incomprensíbel, cómpre dicir que non é o mesmo un caso que o outro: Ibarretxe rematou o seu mandato falándoo -máis ou menos, segundo me din, pero falándoo- depois de recibir clases particulares. No caso de López, afirmou fachendoso na súa toma de posesión que se puña mans á obra. Efectivamente, toma clases particulares, pero pagadas con fondos públicos (algo máis de 48.000 €  este ano; si, len ben, escribín 48.000 €) e tras tres anos seica non pasou do hau burua da que aparece na páxina 1 do volume 1 do euskalduntzen (vale, vale, traduzo: isto é unha cabeza, e o libro é un famoso manual de euskera dos meus vellos tempos de estadía por esas terras). E, aínda por riba, fai coñitas de dubidoso gusto sobre o tema, como cando dí que ás veces lata pero que leva xustificantes dos seus pais. Graciosete, o lehendakari, falando de cartos públicos.

De modo que xa saben, dúas moralejas: A ver se somos menos amábeis e algo máis estudosos. E Patxi, amigo, paga as clases do teu peto.  Que xa te vale.

Déixovos hoxe coa miña versión doutro tema portugués de Jorge Palma, desta o seu déixa-me rir, singularmente adecuado para o asunto que nos ocupa.

Miserábeis, e desta con razón.

Boas. Algúns de vostedes pode que lembren un post antediluviano, titulado Miserábeis, no que eu protestaba, con ou sen razón, sobre o inxusto que resultaba agrupar baixo o paraugas de “empresarios” -e polo tanto receptores de todo tipo de diatribas- aos señores de chistera, cohiba, chófer na porta  e voda millonaria xunto cunha enorme cantidade de xentes que tiñan a desgraza -ou a sorte, non quero discutir- de ter unha, dúas ou unha ducia de empregados.

Non se trata agora -máis de dous anos despois- de tirar do lixo vellas polémicas, cando teñen pasado tantas cousas, pero a reforma liberal -quero dicir, laboral- que estes días entra en vigor pon de novo de actualidade o rol dos empresarios -xa poden vostedes lles chamar “emprendedores”: eu non, que as gilipolleces procuro só dicilas por despiste- na creación de emprego e do Estado como prestatario do soporte xurídico que marca as regras de xogo.

E hoxe, por unha vez, e sen que serva de precedente, voume poñer a facer de empresario, que para eso teño peña en nómina. Xa tiven máis, pero bastante fago -facemos- con seguir vivos coa que está a caer.

E, polo tanto, e como empresario, vou e digo:

1. Que non acabo de pillar, por máis que leo e releo, que carallo teñen que ver as normas incluídas na reforma laboral coa creación de emprego. Isto é, que eu debo ser torpe de máis, non o nego, pero non dou atopado dentro do texto nada que me anime a arriscar o futuro dos poucos que agora estamos incluíndo novos traballadores na plantilla. Home alguén pode dicir que se recollen certas vantaxes en forma de axudas á contratación  de mozos e/ou vellos, pero iso a) Non é novo, e non dou resultado ningún, e b) É como as rebaixas no imposto de sociedades cando estás en situación de perdas: outra gilipollez.
2. Que, por contra,  se me preguntan se a normativa incentiva a facilidade de despedimento, podo estar citando artigos que así o demostran ate aburrir.
3. Que, como profesional, como persoa e mesmo como empresario, négome a admitir un sistema de relacións laborais no que desaparece a función do Estado como garante de dereitos e permanece só a capacidade persoal do empresario de non portarse como un canalla.
4. Eu xa sei que na grandes empresas existe a figura do “responsábel de recursos humanos”, encargado de xestionar as persoas como recursos e de actuar coma un facineroso baixo a excusa de “yo recibo órdenes”, pero nas pequenas organizacións os traballadores non son “recursos humanos”, senón “seres humanos” e calquera que se comporte como un facineroso seráo de motu propio.

Resumindo: que, aínda que eu sempre pensei que a normativa laboral española era parafascista e moitas veces absurda, o camiño que agora se emprende non vai resolver esta situación, senón que contribúe a fomentar a indecencia.

E, de sobremesa, un rock’n'roll clásico -de feito, o meu primeiro rock’n'roll- dedicado ás xentes que queren substituír a tristeza pola combatividade. Que o desfruten, que eu case deixo a gorxa polo camiño.

A superconsellería (apunte de urxencia)

Boas. Como os lectores galegos saben, houbo remodelación –que non crise…. Quite, quite…. What crisis?- no noso Goberno, que deu como resultado a fusión/absorción da Consellería de Medio Rural na Consellería do Mar.
Uns poucos apuntes en plan urxente, a ver se nos imos enterando:

.

.

1.- A acollida nos medios.
Como sempre, a noticia de verdade estivo na fusión/absorción de Cultura por Educación, con floridas intervencións dos nosos omnipresentes membros da intelligentsia –xa saben a quen me estou a referir- e repetición machacona do tremendo peso do sector cultural galego –disque un 2% do noso PIB-, a debacle asimiladora e demais  –desculpen, que un xa vai aburrido- mandangas. Só despois da análise sesuda, se acaso, dedícanse unhas liñas a comentar a fusión agromariña, definíndoa en ocasións como “superconsellería” e recollendo as opinións dos armadores –non lles parece mal, por que será?- e dalgún sindicalista agrario cabreado, o que non debe ter moita importancia, que eses andan sempre cabreados. Ah, esquecía….. non falla quen cualifica a fusión como a integración nun só ente do “sector primario”.
Dentro dalgúns días, como prometín, vou dedicar algúns posts agarimosos á visión estreita e patizamba que ten a sociedade galega –tamén a española e mesmo a europea- de todo canto significa a agricultura en particular e o medio rural en xeral, polo que o vou deixar aquí, por agora. Sen máis que repetir: non vos enterades, nenos.

Ramón Guitián: In Memoriam.

Boas. Dende hai algún tempo, as augas da produción de viño –permítanme o tonto xogo de palabras- baixan máis revoltas do habitual: a –presunta- práctica de cobros por visitas a adegas do dúo Jay Miller –ata entón superdelegado do todopoderoso Parker para a cualificación, entre outros, dos viños do Estado- e un tal Pancho Campo –peculiar personaxe que pasou da organización de eventos deportivos por terras do burka a supermegaexperto: nada menos que Master of Wine, que soa a algo así como ser a rehostia cando non é máis ca un título privado de mestrado, sen recoñecemento oficial e outorgado por unha entidade británica que, como sabemos, é unha potencia nisto da produción de viños de calidade- levantou un escándalo –o chamado Murciagate- que rematou coa “dimisión” de Miller e a saída á luz dun ronsel de trapos suxos. E aquí, neste pequeno país, non nos libramos da turbamulta, en forma de caso Rúa: un modesto viño –en prezo e en aspiracións- dunha cooperativa valdeorresa que acada fama mundial pola vía dunha estratosférica cualificación feita polo mesmo Jay Miller. As liñas da polémica neste caso ían dende o fondo –a metodoloxía de cualificación da calidade vinícola levada a cabo por unha revista do sector e o absurdo rol todopoderoso desa mesma revista, da que xa din conta nun post anterior- ata a forma –era o viño cualificado por Miller/Parker o mesmo que se vendía nos andeis do carrefús? ou mesmo: era o viño cualificado elaborado pola cooperativa?- que aínda non rematou. De feito, a polémica –aínda en pequena escala- rexurdiu estes días no blog de Miguel Vila, trufada por descualificacións ad hominem sobre o propio autor do blog e frases célebres de Hebbel, viñeran ou non a conto.
Eu, como moitos de vostedes saben, dediquei unha boa parte dos meus anos mozos ao deseño e implementación de industrias do sector enolóxico, e da experiencia saín cunha visión un tanto cínica dese mundiño e un acendrado amor polos refrescos de cola. Pero como non hai nada como ler tonterías para tirar as arañeiras do cerebro levo uns día a refrescar as miñas fontes de información, un tanto avellentadas, a ver se podemos entre todos facer algo máis de luz neste fárrago de ideas –as menos- e de intereses -os máis-.
E o caso foi que din en lembrar como foran aqueles tempos dos oitenta e noventa, anos de nacemento de adegas por obra e gracia das axudas públicas, de primeira aplicación das novidades tecnolóxicas á produción e de fixación dos perfís do que hoxe son as nosas denominacións de orixe. E  xustiño antes da irrupción no mundo do viño do pijerío  vigués, da pasta da fariña e do ladrillo despois e, por último, da galaxia do artisteo cinematográfico, teatral e literario. E así ata esta época de gastromamoneo, de parkerización e de aplicación de melloras tecnolóxicas sen ton nin son.
Na miña lembranza aparecía unha e outra vez unha figura, a de Ramón Guitián, da que lles quero dar a vostedes conta, en primeiro lugar porque me honrou coa súa amizade, e en segundo porque representou moitas da ideas que hoxe van pouco a pouco véndose arrombadas pola procura dun éxito comercial que hoxe parece doado, pero que  moito me temo que a longo prazo pode supor a debacle do sector.

Inocentes

Boas. Se o ano pasado, por estas datas, publicaba un  conto de Nadal, que nin se desenvolvía no Nadal nin era un conto, este ano vou tentar espertar en vostedes ese lado infantil que estou seguro que posúen, por máis agachado que estea. E cando digo “infantil” non me estou a referir ao arrecendo a Nenuco, nin a todos eses tópicos que converten a infancia no tempo da ledicia e da brancura. Antes ao contrario, pretendo resaltar ese lado sádico, ás veces raiano na sicopatía, que agacha o comportamento dos nenos baixo a fachada da inocencia, e que queda despois sepultado na madurez baixo moreas de convencións sociais. De feito, ás veces dame en pensar que Herodes  foi un persoaxe inxustamente tratado pola Historia e que, nun mundo máis xusto, podería ser perfectamente cualificado como paradigma da filantropía. Bueno, aquí seica paseime un anaquiño, pero vostedes seguro que entenden o que quero dicir.

Desta trátase de algo que escoitei pola radio un día de primavera, concretamente a véspera do Día da Nai, e que me sumíu primeiro na perplexidade e despois na maior das hilaridades. Só tempo despois, unha vez asimilado, decateime do seu profundo sentido metafórico, que é o que lles quero propor a vostedes.

 O noso protagonista está relacionado co mundo do gastromonsergueo, mundo  que, como vostedes saben, non me suscita outra cousa que simpatías. E dentro dese benéfico universo, existe un persoaxe singular: cociñeiro, altogastrónomo, rockeiro, moteiro, pizpireto e dicharachero. Sobre todo dicharachero. Trátase de Sergi Arola, que ten a virtude de espertar en min a maior das tenruras, tal como se se tratase dun teletubbie.

Lembranzas de améndoas 2011: The end

E aínda había outra rosca, que caeu no fragor do almorzo, e tres máis que durmen no conxelador á espera de novos experimentos. Se desta non reventei…….

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

…. e dos viños falaremos outro día. Dous son exemplos magníficos. honestos e pouco habituais por debaixo dos 6 euros, e os outros dous son o froito dunha interesante experiencia de crianza de mencía con carballo galego e de godello con acacia levada a cabo, ente outros, pola universidade de compostela.

 

Feliz noite.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lembranzas de améndoas 2011: quentando motores

Boas. Algúns de vostedes lembrarán o post que, baixo o título Lembranzas de améndoas publicaba no Nadal de 2010, no que relataba que esas datas eran para min de reencontro coa tradición doceira familiar, versión king size. Xa pasou un ano dende entón –ou un século, ou toda unha vida- e toca agora retomar os ritos. Pero este ano xureime que non me collería desprevenido, e aquí ando, dedicado a aplicar os meus escasos coñecementos de loxística ao nobre propósito de elevar o nivel de hipercolesterolemia da parentela, aplicando ao tempo os consabidos recortes orzamentarios.

Este Nadal, ademais dos roscóns dos que lles falaba, a cousa vai de festival de améndoas, a base de amendoados e manteigadas. Que que carallo pintan as améndoas nas manteigadas, dirán vostedes? É que son manteigadas éche o que hai, digo eu, e despois explícollo.

O primeiro paso, entón, consiste en facerme coas materias primas básicas, iso si, en magnitude industrial: fariña -de forza e fina de repostería, que a do país anda cara-, azucre, améndoa, ovos, canela e lévedo de panadería. Primeira expedición ao Makro e tema resolto. Xa sei que non é o mesmo empregar ovos de aldea que ovos “camperos” de Coren, pero tampouco é o mesmo o BCC que a Cidade da Cultura. Dediquémonos pois a continuación a resolver o tema “factores limitantes”.

A manteiga cocida de vaca.

Non me sexan vostedes túzaros e non me vaian confundir tal delicatessen coa manteiga de porco, como fixo un indocumentado dependiente do corteinglés ao que recorrín nun momento de ofuscación.

A manteiga –manteca, en español- cocida non debe ser confundida coa manteiga –mantequilla, de novo en español- e foi durante moito tempo a base da nosa repostería tradicional. O problema é que, sinal dos tempos, é unha especie en vías de extinción e está a ser substituída pola manteiga/mantequilla, con resultados nefastos, na miña opinión. Se teñen ocasión fagan a proba e despois me contan.

Na súa forma de preparación tradicional, a manteiga obtense por cocción, a lume manso, da tona do leite, de maneira que se evapora a auga e os sólidos lácteos decantan, aproveitándose exclusivamente a fracción graxa. O resultado é moi semellante ao que no Indostán é coñecido como ghi e nos países árabes como samnah. Aínda que os hindús atribúenlle propiedades máxicas, a realidade é que unha bomba de colesterol (39 g cada 100 g de produto). Pero un día é un día. No forno de Tui viña en vexigas de porco, procedente da aldea, e na fase doméstica dos anos 70 obtíñase vía termos á metade pontevedresa da familia cocendo tona durante todo o ano, aproveitando que o leite  daquela proviña das leiteiras ambulantes.

A preparación moderna lévase a cabo por centrifugación da manteiga/mantequilla, separando as tres fraccións –líquida, graxa e sólido lácteo- por densidades. O sabor é menos pronunciado que o tradicional, pero infinitamente mellor que o da manteiga/mantequilla, e pode servir.

Como resolve un urbanita voluntarioso coma min o fornecemento en cantidade e calidade? Basicamente coñezo tres métodos:

O primeiro, ao que chamaremos de “fase ascendente de ciclo económico”, consiste en acudir á Casa dos Queixos, na compostelá rúa de Bautizados –moi pretiño do Toural- , onde teñen á venda unha delicatessen a prezo de bautizado no Palacio Real -máis de 20 € o quilo-, e polo tanto, inasequíbel para un simple mortal nestes tempos de austeridade.

.

.

.

Éche o que Hai returns (ma non troppo)

Moi boas, amig@s. Xa avisara eu no seu momento de que tiña a esperanza de non despedirme definitivamente, e que, se a situación mudaba e recollía novos folgos, volvería a compartir con vostedes a miña voz.

Eu novos folgos non teño, e a situación mudar mudou, pero para mal: cando eu escribía o meu epitafio nin vostedes –bueno, ao mellor algún si, que sempre hai repunantes- nin eu tiñamos a menor idea de que carallo viña sendo iso da prima de risco. E velaquí que agora vémonos todos metidos nunha turbamulta de noticias de infarto nos informativos das sete da mañá, de procesos catárticos daquela maneira, de políticos  curtos de vista –todos, absolutamente todos- e de solucións que non resolven nadiña. En definitiva: instalados nunha sociedade cun motor que usa de carburante o pánico colectivo ao porvir. Pois benvidos ao clube, meus, que mal de moitos, xa saben.

E logo, pensarán vostedes, se as cousas van fodidas e este home máis optimista non parece, a que ven esta sorte de resurrección ao terceiro mes?

Pois a dúas razóns. A primeira unha proposta –da que lles darei conta no futuro se chegara a callar- desas irrenunciábeis, que pode facilitar a difusión desta leira e sobre todo elevar o meu ego a límites estratosféricos. E eu de ego non lles ando sobrado.

A segunda razón élles moito máis éche o que hai, e seguramente máis decisiva: que vou rematar con gangrena de tanto morder a lingua diante do falabarateo que está a infestar  os media –dese pozo de lugares comúns e mentecatez que son as redes sociais non falo, que xa coñecen vostedes que eu non lles son de peixe-. Xa nun caso –a famosa declaración/manifesto do comité asesor do Basque Culinary Center dirixido aos cociñeiros do futuro- recorrín ao asilo político en forma de aloxamento temporal na leira dos meus amigos de Gastromimix, pero seguir así sería abusar e non lles teño vocación de okupa, sobre todo desque cortei o pelo.

De maneira que volvo, iso si ma non troppo e con novidades. Quere isto dicir que irei a modiño en frecuencia e sobre todo en lonxitude dos escritos, que nin vostedes nin eu estamos para ladrillos e ademais seica profundar non é moderno. Agora si: a sesudez e a mala baba moito me temo que van seguir sendo as mesmas. Como mínimo.

As novidades atinxen aos contidos. Nesta nova xeira vou procurar estar moito máis atento ao  sector agrario e ao medio rural galego, e non tanto á alimentación en xeral e ao gastromamoneo en particular. Os motivos? Basicamente, que ao noso mundo agrario pásalle nos media galegos o que ao país en xeral nos media españois: que só sae neles cando aparece un crime ritual ou unha romaxe con cadaleitos. Nos nosos medios –con excepcións contadas, moi contadas- só se fala do agro cando unha tractorada arruína a axenda dos poncios, cando nunha aldea baten o record guiness cunha pota de callos ou cando unha ex yuppi megapija monta unha granxa de vacas cool arroladas con música de Mozart e decorada con murais naïf. E o mesmo cómpre dicir cando falamos do mundo blogueiro: non existen espazos dedicados en exclusiva á produción agraria, e, como moito, os produtos do campo aparecen no seu rol de materia prima para a industria.

E o caso, meus, é que estamos a cometer unha tremenda estupidez. Énchesenos a boca de palabras rimbombantes sobre o papel estratéxico da agricultura –a políticos, a xornalistas, a blogueiros e a público en xeral- pero á hora da verdade os programas electorais dos partidos non amosan outra cousa que baleiro, as novas sectoriais aparecen como notas a pé nas páxinas de sociedade (¿¿??) e o blogomillo só se ocupa do agro –no mellor dos casos- cando dá en parir un produto exótico ou trufado de suposto glamour.

E non é xusto. E o que é peor: non é intelixente. Estamos a mirar cara outro lado, ocupados en polémicas sobre murciagates e gastroestrelas, esquecendo nada menos que somos o que comemos, e que as estratexias –en moitos casos moi planificadas- da globalización están a levar á agricultura cara un futuro no que comeremos radicalmente distinto, e, polo tanto, remataremos por sermos radicalmente distintos.

De modo que velaí vou. Sei perfectamente que é moi posíbel que a aridez da nova temática do blog bote fóra a moitos dos lectores, pero, xa saben: éche o que hai. De todos os xeitos aviso que o espazo agrario ten oportunidades a eito de meter dedos no ollo e de apalpar xenitais, e xa saben que un, modestamente, ten xa pedigrí neste mester.

Por último, unha declaración excusatio non petita. Como moitos de vostedes saben, eu son un técnico de formación xeneralista que, como moito, pode acreditar un certo grao de coñecemento no terreo da alimentación e da planificación. A produción agraria non é o meu espazo natural de traballo, polo que pido anticipadamente desculpas polas gambadas que poda cometer ao tratar asuntos moi específicos.

Quédalles de aperitivo a miña nova declaración de intencións en forma de tango respondón à la façon etxeoquehai, ou sexa, sen acento porteño. Xa sinto que teña que enlazar pedestremente ao goear, pero estou á espera dalgunha alma caritativa que me facilite algún modo de aloxamento gratuíto e sen publi. É que eu antes aloxaba as miñas execucións no wordpress, pero teñen o pernicioso costume de cobrar e non están os tempos para dispendios.

Iso é todo, polo de agora. Permanezan atentos, se fan o favor, que despois das festas falaremos, entre outras cousas, de política (agrícola común) e de por que eu son bebedor de cervexa –e pouca- no canto de viño.

Esquecera a esquela

É que anda un estes días que non sei eu…….

-

Dedicado a todos vós, e moi especialmente ao trío do almorzo de garfo, a saber: o cociñeiro máis tatuado de toda a galaxia molecular, o rei do zume de arandos e á estrela emerxente das nosas ondas, que provisionalmente exerce na radio do hospitaliño, pero que todo se andará.

 

E péchase o concurso do post anterior, co máis absoluto dos fracasos como resultado, como non podía ser doutro xeito. E iso que a resposta era doada de pelotas:  Servidor dicía “Árdell’o eixo”, o que demostra que andan vostedes fatal de ouvido e de participación en troulas enxeberes.

 

E agora si. A rañala.

Epitafio musical.

Boas, amig@s. Como sabedes, hai uns meses Éche o Que Hai anunciou a despedida. Dende entón escribín algúns post, porque non é doado desprenderse de segundo que adicións e porque as vosas respostas en forma de lecturas e comentarios me animaban a seguir. Pero todos sabemos que xa non foi o mesmo.

Hoxe si que é o final desta xeira que me serveu para manter o contacto con vellos coñecidos, establecer pontes que, quen o sabe, ao mellor son o xérmolo de grandes amizades e, tamén, por desgraza, dar lugar a algúns desencontros froito da miña coñecida bipolaridade. A todos, un millón de grazas e aos últim@s, a miña petición de perdón máis sincero.

Se algún día as circunstancias son outras e volve a ilusión por contar algunha das miñas cousiñas, etxeoqueai reaparecerá. Mentres tanto, ate primeiros do ano que ven -cando vence a miña suscrición- o blogue permanecerá visíbel.

Un consello para os interesados no asunto aquel dos OXM: están  producirse moitas novidades, algunhas boas (a aceptación do Codex Alimentarius sobre a etiquetaxe) e a maioría malas (o proceso imparábel da Segunda Revolución Verde en África, concretado nun proceso de compras e alugueres masivos de terras por parte de potencias emerxentes, e nomeadamente a “progresista” China). Estade atentos.

E a última frikada. Cambio climático antropoxénico, CO2 e efecto invernadoiro: non vos creades todo o que ledes por aí. Non vaia se-lo conto.

A miña despedida vai ser con musiquiñas. Déixovos aquí as cancións que tiña preparadas para ilustrar algún outro post, e que xa non vou usar. Dalgunha síntome particularmente orgulloso, e algunha outra está gravada de maneira apresurada e en condicións precarias -o micro kaputt-. Como sei que algúns lectores gostan particularmente, aquí quedan en plan epitafio e tal. Unha forte aperta e ata sempre.

ACTUALIZACIÓN:  Como non quero deixar este mundo do blogueo (e o outro) sen probar a facer un concurso deses tan populares noutros espazos máis provectos, velaquí queda a miña perla derradeira:

Pregunta: Que dí servidor en Bright Side of The Road, no minuto 1:37?

Pista. En inghlés vai ser que non é.

O premio consistirá nunha copia do Éche o que Hai 3: Os Negros da Iberia, con 16 afamadas versións, incluíndo caixa e carátula.

THE GAMBLER

BRIGHT SIDE OF THE ROAD

TUMBLIN’ DICE

ALL RIGHT NOW

http://www.eoq.eido.biz/musica/foryou.mp3

O que non se consola….

Escoitado hoxe, as 21:10, en Tele5. Cito textualmente: “Cuando eyacula un gallego, saca casi el doble de espermatozoides que cuando eyacula un catalán“. Acto seguido recoméndase as nais catalanas que lle dean aos seus fillos a froita pelada (supoño que falarán dos plátanos).

Sen querer fuchicar moito na ferida, ocórreseme que a Xunta debería poñerse mans á obra para incorporar ao SERGAS o Servizo Galego de Sementais. Item máis, aí temos unha oportunidade de negocio, á vista de que o de potenciar a agricultura non é moderno, e ata un motivo para que os amigos cataláns deixen de protestar polo do noso AVE: o turismo espermatozoico.