Unha de Marcas.

Boas. Como saben, escribín xa varias veces en relación cos produtos alimentarios con garantía de orixe. E o caso é que, durante a procura de datos para documentar os traballos, téñome atopado en moitas ocasións con informacións que indican un estado de confusión sobre o que representan as diferentes figuras de promoción, ben sexan marcas comerciais, de garantía ou ligadas á orixe. Cómpre recoñecer que o tema está bastante liado a nivel normativo é que non sempre é doado seguir o fío. Ou sexa que toca hoxe poñer o pucho de filántropo e preparar outro tema de oposicións -ma non troppo-, desta vez sobre Marcas.

Por outro lado, aparecen periodicamente noticias relacionadas con novas denominacións ou con modificacións das existentes (a penúltima, a solicitude de prohibición de variedades como o Albariño ou o Godello fóra das nosas fronteiras), e nos foros desátanse agrias polémicas (de novo, ma non troppo) sobre se as figuras de promoción da orixe deben ser macro (modelo “cousas de comer de Galicia”) ou micro (versión “o viño da parra que teño debaixo da horta do cura”). Para non estenderme demasiado neste, dedicarei outro post a botar unha ollada a como está a cousa por Europa adiante, e tamén a dar a miña opinión, que xa saben que se non me meto nun charco rebento.

Cociñeiros ou mecánicos?

Boas. Hai uns poucos días lin na de D. Jorge Guitián un post [la dictadura del plato cuadrado (o del camarero vestido de negro)] esclarecedor por demais: resumindo moito, trata sobre o fartazgo que a algúns membros da gastrosfera estalles a producir a sobreactuación de certos establecementos de restauración, que substitúen a falta de ideas e mesmo de calidade culinaria cunha parafernalia “de deseño”, simbolizada no artigo no abuso dos pratos cadrados ou nos uniformes negros do persoal do restaurante  (desculpe, Sr. Guitián, o groseiro do resumo).

Nos comentarios a este artigo houbo un que me chamou particularmente a atención: o de delokos (editor dun blog moi interesante cheo de receitas e sentido común), que dunha maneira un tanto críptica (nas súas propias palabras) falaba do uso e abuso de pratos preparados ou precociñados no mundo da restauración. Eu, que son menos críptico e bastante máis imprudente, quero aproveitar ese fío para facerlles chegar algúns exemplos, unha anécdota e un par de reflexións relacionadas con ese tema.

Miserábeis.

Boas. Hoxe preséntome ante vostedes, humildemente, para confesar que son un miserábel. Un dos responsábeis directos da crise que está a levar ao paro e á desesperación a millóns de persoas. Estou a aproveitar esta situación para incrementar as miñas ganancias -xa de por si estratosféricas- e para facer limpeza. Nas escasísimas ocasións nas que pago impostos -hei de  recoñecer que defraudar está na miña natureza- pago menos da terceira parte que calquera de vostedes, asalariados. Descorcho unha botella de champán cada vez que a podo botar á rúa a alguén. Póñolle a zancadilla aos cegos nos pasos de peóns. Roubo ás viúvas nos calexóns e quítolle o bocata aos nenos cando os atopo camiño da escola. En fin: todo o que vostedes podan  especular sobre a miña  torticería é pouco, porque eu, señores,  son empresario. E ademais autónomo. O que significa adicionalmente que nin por asomo pago o IRPF que me corresponde. Lo-peor-de-lo-peor, en definitiva.

Esaxero? Todo o contrario. Isto non é máis que unha pequena escolma -o dos cegos, viúvas e nenos non; o que non quere dicir que non haxa quen o pense- do que durante moitos anos, e sobre todo estes últimos meses, escoito e leo, procedente de todo tipo de fontes: sindicais, funcionariais e sobre todo xornalísticas, o que ao final  significa que é a verdade incontestábel do pobo sabio e soberano. O mesmiño que ocorre coa defensa a ultranza de Belén Esteban, a supernai das cocretas.

Pois non. E como é que non, e estou cabreado, vou facer un exercicio de yoísmo -digan o que digan  os manuais do perfecto blogger- para que vostedes coñezan polo menos unha visión alternativa.  E a realidade é que a situación, esta da crise e a outra de vacas gordas, é imposíbel de soportar con  estoicismo para unha enorme proporción daqueles que contan entre as súas circunstancias persoais a de ser o que se ten dado en denominar “empresarios”.

Bos, bonitos e ás veces ata baratos (II): A pataca (final).

Unha cuestión pendente: a obtención de pataca para semente.

A pataca doméstica é unha especie tetraploide, isto é, conta con catro xogos de cromosomas (neste caso, 48 cromosomas en 4 grupos de 12). A poliploidía (máis de 2 xogos cromosómicos) é un fenómeno bastante común nos vexetais, e mesmo pódese provocar , entre outros factores, por choques térmicos durante a fase de embrión ou por indución mediante colchicina.

O carácter tetraploide da pataca fai que a garantía de conservación das características varietais durante a reprodución sexual sexa  complexa e pouco probábel. Por iso, no caso das variedades comerciais,  recórrese á reprodución vexetativa, isto é, non se empregan polo xeral sementes (aínda que é tecnicamente factíbel) senón tubérculos da variedade en cuestión, ben sexa de pequeno tamaño e cultivados especificamente  para tal fin (pataca de sementeira) ou ben tubérculos adultos en anacos que conten polo menos cun ollo: o que se adoita facer en moitas explotacións galegas é reservar unha parte da colleita anterior para a produción, ben de pataca de sementeira, ben de anacos para sementar, como todos temos visto algunha vez.

O problema principal do reemprego na explotación das patacas de colleitas anteriores é que non é posíbel garantir a sanidade do material empregado: se por exemplo nunha colleita produciuse unha infestación, aínda que sexa en pequeno grao, dunha virose, o resultado é que na nova colleita estase a sementar pataca contaminada, o que vai supor un menor rendemento e calidade, debilidade da planta e maior posibilidade de novos ataques. Ao cabo de tres ou catro ciclos as consecuencias poden ser moi graves, non para a seguridade alimentaria dos consumidores, senón para o rendemento económico do cultivo: colleitas moi pobres e defectuosas, de imposíbel comercialización.

Todos a cuberto, veñen os esloufudis!!

Leo con certo desasosego a noticia na Voz de hoxe referente a que en Torino veñen de aprobar a creación dun Convivium Galaicum dos esloufút. Aínda que a información non é nova e xa falara no seu momento desta posibilidade, a miña desazón non está motivada pola propia creación do tenderete -faltaría máis, que aquí todo o mundo ten dereito a comer amodo, a todaleche ou simplemente a non comer- senón pola calidade e cantidade da información brindada.

Eu, que son un firme crente en que o xornal coruñés non só é o noso referente informativo por antonomasia, senón que deberían ser aspirantes ao Pulitzer ata os seus anuncios breves, non podo menos que rachar as miñas -pobres- vestimentas e emporcarme de cinzas ao observar a pobreza dos contidos desta nova e os artigos ampliatorios que a acompañan (síntoo, seguro que en xerga xornalística teñen un nome, pero eu bastante teño con saber algo do meu). Extraídos todos eles da páxina principal dos esloufút -ou dun resumo de prensa que anda a rular por aí, non o sei, porque todos os artigos que vou lendo sonche cuspidiños, sexa quen sexa o perpetrador- insisten nas barrilas esas da asociación sen ánimo de lucro, as invasións homoxeneizadoras e o insoportábel ritmo de vida actual.

Bos, bonitos e ás veces ata baratos (II): A pataca (primeira parte).

Boas. Unha vez collida carrerilla vamos co vindeiro produto: A pataca. Notarán vostedes que desta vez non fago referencia no título do artigo á denominación de calidade ligada á orixe, que a hai, é unha Indicación Xeográfica Protexida e chámase IXP Pataca de Galicia. As razóns desta omisión verémolas ao final do post. Pero non adiantemos acontecementos e vaiamos ao principio.

E ao principio tiña pensado soltarlles unha conferencia desas que ao amigo Padrón parécenlle dignas dun temario de oposicións, pero revisando a wiki vin que o artigo correspondente está bastante completo. Con que, se teñen interese, bótenlle unha ollada e converteranse en expertos patacólogos.

Como todos sabemos, a pataca (solanum tuberosum) procede de América, e foi un dos primeiros vexetais en ser importado polos europeos a partires da súa chegada ao continente (recoiro, que difícil resulta non empregar a palabra Descobremento). As primeiras novas sobre o seu cultivo en Europa danse paralelamente en Sevilla (entre 1571 e 1574) e Galicia (no 1574). Neste último caso, o cardeal Jerónimo del Hoyo narra que, por encargo do Arcebispo Francisco Blanco, no mosteiro dos Recoletos de Herbón (Herbón de novo, meus, os monxes pasaban o día con experimentos) plantáronse papas (así as chamaban aínda) que posteriormente foron arrincadas “por bastas”. E non volve haber novas dese cultivo ata mediados do século XVIII, no que aparecen documentados diversos preitos por impago de diezmos entre labregos e clero na provincia de Mondoñedo.

Bos, bonitos e ás veces ata baratos (I): A Faba de Lourenzá.

Boas. Dado que xa me gañei un tirón de orellas dun amigo lector do blog, que di que ultimamente ando pouco produtivo, póñome mans á obra. Conste que moito entusiasmo non teño, que anda un pesimista e pouco belicoso con isto da crise. Outro día contareilles dos sinsabores dun pequeno -realmente case microscópico, e máis coa evolución da miña plantilla- empresario nestes escenarios, que empezo a aborrecer iso de escoitar gilipolleces e pensamentos – lixo da boca de sindicalistas, bancarios, encorbatados deses con cargo tipo product manager e -como non- políticos. Pero iso será cando recupere algo de mala baba, que agora ando escaso de forzas e ademais son hipertenso.

Comezo hoxe unha nova serie dedicada a algúns dos nosos produtos alimentarios de calidade diferenciada. Van ser só uns poucos, aqueles dos que poda aportar algunha información pouco coñecida ou certa visión crítica, case sempre por razóns de proximidade profesional. Aínda que hoxe estou mansiño, como me coñezo sei que nalgúns casos rematarei por atropelar sensibilidades. Pois éche o que hai. E outro aviso para repunantes e gastrosabihondos en xeral: teño pensado baixar o nivel ata o mínimo, que os expertos non precisan das miñas explicacións, e o común dos mortais ás veces si. Que un está canso de ler certos artigos que  tratan ao lector como se Schopenhauer fose un compañeiro seu de mus.

Imos pois embora. O primeiro dos produtos que vou tratar é a Indicación Xeográfica Protexida Faba de Lourenzá. As razóns? Basicamente filantrópicas e solidarias: tentar  que non lle dea un pallá ao amigo Colineta, que cada vez que alguén fala deste tema sulfúrase como unha hidra.

.

.

.

.

De urbanismos e ruralismos.

Boas. Despois dun par de post con sabor a política, volvo ao meu, que é o agro, pero conste que ameazo con volver, como sigan a inflarme as meninxes.

Dun tempo a esta parte andan a aparecer nos xornais diferentes noticias sobre a modificación da vixente lei do solo galega, que afectará a nonseicantos Plans Xerais de Ordenación Urbana. Parece ser que está a prepararse, polo Goberno Feijóo, un plan de medidas urxentes para a reforma da Lei, que conta xa co beneplácito da FEGAMP, e que vai afectar fundamentalmente á construción no medio rural.

Pero o caso é que non existe esa Lei do Solo. Hai unha “Ley del Suelo” española, pero en Galicia o instrumento que regula esas materias é a Lei 9/2002 de Ordenación Urbanística e Protección do Medio Rural, redactada e deseñada polo equipo de Xosé Cuíña e que sufriu tres  modificacións: unha no tempo de Núñez Feijóo como Conselleiro do ramo (lei 15/2004) e dúas no bipartito (lei 6/2007 e lei 6/2008).

Tanto na primeira redacción como nas sucesivas, incluído o pouco que se sabe da nova proposta, a parte “protección do Medio Rural” da lei non é máis ca un rótulo de corrección política. Nin sequera lle faltan as correspondentes referencias ao desenvolvemento sostíbel para converterse nun texto máis deses que non levan a ningures. Mellor dito, levan a algún sitio ben diferente do expresado no seu título.

En realidade, se obviamos a exposición de motivos, inzada de referencias bucólicas aos grandes valores paisaxísticos, ao patrimonio natural, á ordenación do territorio e demais zarandajas gratuítas, o enfoque da lei é o de sempre: onde e como construímos. O territorio rural é  conceptuado como unha especie de reserva comanche, que permanece á espera dun aproveitamento posterior, obviamente para vivendas. De feito, segundo parece, a discusión da nova reforma céntrase en se hai que deixar construir só nos núcleos rurais ou ampliar esa posibilidade á construción entre dúas vivendas illadas.

Eu quero ser turco.

Non, non se me alporicen os LERInistas: non é que teña pensado cambiar as miñas querencias futbolísticas da equipa do Sur á do Norte, aínda que os últimos resultados dese feixe de tuercebotas fan que ún considere seriamente a posibilidade de facerse seareiro do Rápido de Bouzas.

O asunto ven por unha noticia de hai uns días relativa a unha demanda de extradición de Turquía ao Reino Unido, nada menos que dunha ex membro da realeza: Sarah Ferguson. A cousa foi que a boa da señora, ao máis puro estilo Mercedes Milá, cámara oculta en ristre, colouse de rondón nun orfanato turco para denunciar as condicións de trato aos nenos, que non cuestiono que sexan lamentábeis. O malo é que, en Turquía, o numerito en cuestión é un delito, e tal como son os cárceres turcos, supoño que a Sra. Ferguson pasará unha temporada sen saír de baixo das saias da Raíña, non vaia ser o conto que lle ocorra o que a Pinochet.

Independentemente das boas intencións da aristócrata, que non poño en dúbida -outra cousa é a visión tan británica da palla no ollo propio e a viga na allea-, o cerne da cuestión non está -tal como predica a Sra. Milá, coñecida especialista en destapar “escándalos” – en xustificar o uso da gravadora “cando se persigue un delito”, entre outras cousas porque, a pesares da súa actitude de cabo furriel de húsares, que eu saiba Mistress GranHermano carece de cargo ou encomenda como autoridade pública. Nin sequera a discusión debería ser sobre cando e onde é lexítimo empregar a técnica do bolso con burato e videocámara Sony para obter unha ilustración máis ou menos cutre a unha información máis ou menos baladí. A elección debería consistir en penalizar o atropelo con penas de cárcere ou simplemente con traballo social reeducativo. E de aí non baixo.

Analoxías idiotas.

E digo eu, da mesma maneira que Porto é Porto e non Oporto, nin O Porto nin El Porto, Coruña non podería ser Coruña e nin A Coruña nin La Coruña, e despois que cada un lle poña o artigo determinado aseghún lle conveña ou lle pareza máis bonito???

Nota Acraratoria para Patxis e/ou  Pachis: Que unha cidade teña dous nomes oficiais está ben (ou non, que niso non me meto), sempre e cando sexan do estilo Vitoria-Gasteiz, Fuenterrabía-Hondarribia ou Pedernales-Sukarrieta, poñamos por caso. A Coruña/La Coruña non son dous nomes oficiais, é unha gilipollez con dous artigos.

Nota Acraratoria 2: Se insisten na gilipollez, que primeiro cambien a lei, non sexa que nos dean ideas aos contribuíntes e decidamos de motu propio aplicar criterios de conveniencia ao pago do IVE.

Sine agricultura nihil.

Boas. Quérolles dedicar este post, agarimosamente:

A todos os que pensan que o noso futuro está no deseño, nas TIC e no I+D+i+x+y+z, sen querer ver, pobres ilusos, que Sillicon Valley está xa inventado, e que o mundo non anda agardando a que nós espabilemos.

A todos os que apostaron polo textil, la-moda-gallega e demais zarandajas. e aos que lles quedou cara de tontos ao ver que os nosos grandes e patrióticos industriais levaban a a súa fabricación primeiro a Portugal e agora, moito, moito máis lonxe.

Aos que pensan que cómpre apoiar sen ningún tipo de límite unha industria automobilística como a nosa, nas mans dunha multinacional que ten demostrado ate a saciedade que non lle trema o pulso á hora de “deslocalizar” a produción.

Porque son os mesmos que consideran que “ciertas actividades con gentilicio gallego -la leche, la pesca, la energía- que, vistas con realismo, apenas son más que fragmentos estratégicos de una economía con vocación de proteccionismo y subvención” (San Barreiro dixit). Ou os mesmos que pensan que a agricultura e o rural son os atrancos para a construcción dunha conciencia nacional galega, sexa iso o que fora.

Non lles direi que, de tanto ollar para as marabillas do mundo, poderáselles estar quedando cara de neoiorquinos, pero o cerebro seguirá a ser construído na Estrada.

Mística cuántica e cociña molecular.

Boas. Todos escoitamos falar algunha vez da mecánica cuántica, e moitos coñecemos o seu significado con maior ou menor grao de precisión. Sabemos que pertence ao eido da física teórica, que xurdiu para dar resposta a comportamentos das partículas submicroscópicas non explicábeis pola física clásica, e que moitos dos avances da tecnoloxía moderna non se terían producido sen o seu coñecemento.  Sabemos tamén –ou deberíamos saber- que a formulación teórica é terribelmente complexa e que require dunha gran formación física e matemática. En suma, que non está ao alcance máis que duns poucos, entre os que desgraciadamente non me conto.

Agora ben: a mecánica cuántica presenta dúas peculiaridades: a primeira, o seu nome, con reminiscencias Science Fiction, sempre tan atractivas (di o Prof. De la Torre que se evitarían  a metade dos problemas se os seus creadores a chamaran por exemplo “teoría de cota inferior á acción para o modelado de sistemas físicos”).  A segunda, a derivada da formulación verbal dos seus principios matemáticos. Moitos deles conteñen implicacións filosóficas sobre a percepción da realidade, sobre o determinismo e sobre a intuición que inevitabelmente atraen a atención, en primeira instancia de filósofos, en segunda de divulgadores científicos, pero despois, como as moscas á merda (perdoando), de todo tipo de místicos, charlatáns e curandeiros “cuánticos”.

.

Esta versión tirikitraun da mecánica cuántica tocou teito na aparición de fenómenos como o que se produciu co filme What the Bleep Do We Know!, na que se pretendía dar un verniz “científico” a unha restra de estupideces “cuánticas” promovidas por unha secta, a “Ramtha’s School of Enlightment”, dirixidas por unha señora de antecedentes persoais dubidosos á que, un día na súa cociña, se lle apareceu un guerreiro da Atlántida de 35.000 anos de idade chamado Ramtha (alguén debería poñerse a estudar por que todos estes personaxes teñen nomes tan doados de pronunciar polos terráqueos contemporáneos e tan similares aos dun can, en troques de chamarse hurlmphneotpoulmhb, poñamos por caso). Outro exemplo desta querencia polo cuántico sería a dos seguidores de Kyron (de novo, nome doado de pronunciar e axeitado para mascotas), que, en troques de ectoplasmas,veñen  sendo intergalácticos (concretamente Arcturianos), ao máis puro estilo Raticulín, que imparten, mediante o procedemento da “transferencia” (unha especie de conexión telepática entre por exemplo un portugués e un enxeñeiro sideral) un grupo de “coñecementos” aos iniciados de nome a cal máis rimbombante (por exemplo, cura cuántica estelar).

.

.

Líbreme Ramtha de establecer comparacións entre a mística cuántica e a cociña molecular, pero, salvando por suposto todas as distancias que vostedes queiran e sempre con espírito amigábel e conciliador, eu atopo certos paralelismos entre os dous discursos.

Sobre Seguridade Alimentaria, aditivos e cociñeiros.

Boas. Este  vai ser un post moi coñazo, témome, pero non queda outra. Xa o verán vostedes.

Como todos sabemos, e por un quítame-allá-esos-aditivos,  hai algún tempo desatouse a guerra  entre dous señores que fan de comer a prezos que nin a maioría de vostedes nin moito menos eu estamos en condicións de pagar, as súas respectivas cohortes de jovenzuelos con perilla ulisqueadores de cubos de nitróxeno, e mesmo os nosos amigos de esloufút  (de fondo, os aficionados  ao deporte de fotografar pratos coa lente macro, xa saben, a de ver formigas, que coa normal quedarían borrosos por mor do tamaño). Desa loita, para nada incruenta, ademais do sentido común, saíu prexudicado un elemento que en principio debería estar au dessus de la melée, pero que sufriu danos colaterais. Estoume a referir ao rigor técnico e científico nesto da comida. A base de banalizar, alarmando por un dos bandos con supostos riscos de envelenamento por consumo de espesantes, e polo outro con restras de boutades (non o digo en ton desprezativo, senón descritivo) que aínda non remataron. As penúltimas:  Solicitar aos poderes públicos que aclaren a cuestión dos aditivos -que leva sendo diáfana un porrón de anos, como veremos-, ou manifestarse partidario do uso de conservantes “se son utilizados en pouca cantidade”. Eu, deste home, só agardo a ver se a base de levitar acaba na troposfera. Ou no Olimpo, xunto con Petrini.

O problema é que o emprego de aditivos –e o non menos importante da bioquímica e tecnoloxía dos alimentos, sumido nun proceso de simplificación e vulgarización que dá como resultado a chamada “cociña molecular”, tema ao que estou desexando meter o dente-, lonxe de ser motivo de experimentos nas reboticas, está rixidamente regulamentado en todo o mundo e moi especialmente na Unión Europea. E non é posíbel falar do tema dos aditivos como se houbesen tocado nunha tómbola, sen encadralos no medio dunha estrutura certamente complexa e ás veces non doada de comprender.

Vaite amodo, Slow Food (V e final)

AS FONTES DE FINANCIAMENTO E AS AMIZADES PERIGOSAS

Antes de nada, unha advertencia: Non esperen aquí grandes sorpresas, nin misterios sen conto ou escándalos deses que fan tambalear estruturas. Para nada. Nin eu son xornalista, nin moito menos investigador, nin creo que SF garde ese tipo de misterios, nin as fontes de información dispoñíbeis (a pesares do recorrente alarde de transparencia do que SF fai gala en todas as súas publicacións) son para tirar foguetes. Así que me limitarei a resaltar algunhas pequenas contradicións que aparecen ao cruzar os datos contando cunha pouca de paciencia.

En primeiro lugar: de onde proceden os recursos?

Se un abre a páxina web de Slow Food International, versión en español, verán que aparece no frontispicio a seguinte afirmación: ”Slow Food es una asociación ecogastronómica sin ánimo de lucro financiada por sus miembros” (o subliñado é meu). Isto, aquí e en Uzbekistán, quere dicir que a totalidade dos fondos da organización procede da aportación dos compoñentes, ou polo menos eu, que debo ser torpe, é o que entendo.

Vaite amodo, Slow Food (IV)

A Gastrouniversidade.

Sobre este tema vanme permitir que pase de puntillas, sen facer moito sangue. É que ás miñas ocupacións habituais como crooner, explotador de obreiros e flaxelo de Kobes e Petrinis, teño que confesar que uno a de profesor –a tempo moi parcial, iso si, que era o que me faltaba- nun campus universitario onde se imparte formación, ente outras cousas, en disciplinas alimentarias. Dado que o último que querería é ser sospeitoso de corporativismo (total, eu empecei por vocación, sigo por rutina e estou a milímetros do fartazgo, aparte de manter incólume nos recintos do saber a miña tendencia a facer amigos) digamos que non vou entrar moito no fondo, e quedarei na forma (ou non, que se me quento teño tendencia a esquecer os meus firmes propósitos, e case nunca releo o que escribo, por se acaso me arrepentise).

Ben, vamos ao noso, que xa esta ben de yoísmos:

O primeiro labor para constituír este modesto centro de saber lévase a cabo aló polo ano 2000, cos traballos de restauración dun palacete sito en Pollenzo, perto de Bra (lembramos que Bra é a patria do líder e polo tanto a sede mundial do movemento). A tal fin constitúese a sociedade anónima chamada Agenzia di Pollenzo S.p.A., que a 31-12-08 contaba cun capital social de máis de 25 millóns e medio de euros (outra minucia) e 375 accionistas: 356 privados (entre os que se atopa SF Italia e non podo confirmar se tamén SF International; así mesmo, non coñezo a porcentaxe exacta de participación de SF, por moito que o procurei.; consecuencia sen dúbida da política de tansparencia) cun 46,57% do capital, 7 Bancos (si, dixen Bancos) cun 17,57% e 12 entidades públicas (concellos, gobernos rexionais e Ministerio de Agricultura, todos italianos) cun 35,86%.

Que dura é a vida do profeta

Boas. Hai pouco tempo, falando da crise do sector leiteiro, escribía: “Leo agora mesmo que na sede do Ministerio algunhas organizacións agrarias, as Cooperativas, a industria e parte da distribución veñen de asinar un acordo para resolver o problema en base á xeneralización dos contratos homologados. Non quero exercer de cenizo, pero, á vista do perfil de parte da peña asinante, e do escrito arriba, a ver o que dura……”.

Pois iso, durou o conto un mes e unha semana. A excusa, por agora, é que a marca fluvial de leite non está integrada na FEPLAC, patronal do sector das industrias asinantes do convenio. A Xunta neste caso chámase andana porque, a pesares das axudas públicas, seica é un conflito entre privados. E a distribución que, de acordo co que se dixo, tiña que reservar nos andeis espazo preferente para as industrias que mantivesen contratos homologados, segue ao seu, ou sexa, a vender marcas brancas. E o que dicía nese post, o de facer constar a orixe no envase debe ser propio de xentes amargadas coma mín.

O dito, que é moi dura a vida do profeta……

PS. Como curiosidade: existe por aí unha marca de leite que alardea de ser a única exclusivamente galega. Eu pregunto: de quen é a segunda marca que anda por aí a venderse a pouco máis de 50 céntimos nas grandes superficies de dentro e de fóra de Galicia? miña? Galega non sei se será, pero barata de máis….

Vaite amodo, Slow Food (III).

AS PATAS DA TÁBOA

Ata de agora describín, dunha maneira un tanto desordenada, dunha serie de eventos e institucións –ademais dos convivia dos que xa falamos- : Salón do Gusto, Presidia, Fundacións…. que conforman o que é Slow Food. Vou tentar poñer un pouquiño de orde na exposición, que xa bastante espeso está o tema.

Os eventos gastronómicos

As xuntanzas de presentación e degustación de produtos tradicionais e de excelencia gastronómica representan, na miña opinión, ao movemento en estado puro, cos seus defectos e as súas virtudes.

Ademais dos eventos locais, organizados polos convivia, consistentes en cursos, paparotas e viaxes gastronómicas diversas, Slow Food organiza tinglados gastronómicos de proxección “planetaria”, entre os que destaca, ao xeito da nai de todos os eventos, o mastodóntico Salón Internacional do Gusto, que se celebra con carácter bienal no recinto feiral de Ligotto (propiedade da multinacional francesa GL events, a través da súa filial italiana GL events Italia S.p.A.; supoño que o aluguer gratis non é), en Torino (a última edición foi do 23 ao 27 de outubro de 2008), organizado, como xa se dixo, por Slow Food Promozione, S.L coa colaboración do Goberno rexional do Piamonte e o Concello de Torino.

O Salón é aberto ao público, e, polo que se pode ver, enormemente ben organizado, onde se expoñen os produtos e os proxectos dos convivia, dos presidia e das fundazioni, ademais de outros produtos excelentegastronómicos que non teñen nada que ver con Slow Food pero que están moi bos e sobre todo son moi caros. Teatro, cine, ponencias coñazo, laboratorios do gusto, paparotas…. en fin, como o Club do Gourmet do centro comercial no que todos pensamos pero a-lo-bestia e de deseño.

Vaite amodo, Slow Food (II)

Boas de novo. Continuamos:

Como xa dixen, o movemento nace en 1989, con carácter internacional. Na xuntanza de París había representantes de 15 países, e alí asinan o famoso Manifesto fundacional, que reza así:

“O noso século, que comezou e se desenvolveu baixo a enseña da civilización industrial, primeiro inventou as máquinas e despois converteunas no noso modelo de vida.

Estamos escravizados pola velocidade e todos sucumbimos ao mesmo virus insidioso: a Fast Life (vida rápida), que altera os nosos hábitos e invade a privacidade dos nosos fogares, obrigándonos a alimentarnos de Fast Food.

Para ser digno do seu nome, o Homo Sapiens debería librarse da presa antes de que a reduza a una especie en perigo de extinción.

Unha firme defensa do pracer material tranquilo é o único xeito de opoñerse á tolemia universal da Vida Rápida!.

Doses axeitadas de pracer sensual garantido e o seu disfrute lento e duradeiro pódenos preservar do contaxio da multitude que confunde tolemia con eficiencia.

A nosa defensa debería comezar na mesa co Slow Food (comida lenta). Deixarnos descubrir os aromas e sabores da cociña rexional e desterrar os efectos degradantes do Fast Food.

No nome da produtividade, a Fast Life cambiou a nosa maneira de ser e ameaza o noso entorno e as nosas paisaxes. Así que Slow Food é agora a única resposta autenticamente progresista.

Isto é o que significa a auténtica cultura: o desenvolvemento do gusto en lugar do seu decrecemento. E que mellor camiño para conseguilo que un intercambio internacional de experiencias, coñecementos e proxectos?

Slow Food garante un futuro mellor. Slow Food é una idea que precisa una gran cantidade de partidarios cualificados que poden axudar a converter este movemento (lento) nun movemento internacional, co pequeno caracol como símbolo”.

.

Unha declaración de principios, na miña opinión breve, concisa e ben construída: unha chamada a combater as presas da civilización industrial, e volver a apreciar os beneficios da calma, a reivindicación do pracer, e o redescubrimento dos sabores da cociña tradicional. Mesmo unha referencia ao progresismo desa visión (a autodefinición como “única resposta progresista” non vaticina no entanto nada bo). Finalmente, o recurso á colaboración internacional para conseguir eses fins. Ata aquí, nada que obxectar.

O texto incluído arriba é unha tradución directa do orixinal en inglés, que segue a ser recollido textualmente en case todas as webs. No entanto, a Guía Oficial Slow Food en español, brinda unha versión do Manifesto adecuadamente “posta ao día”: Así, a palabra “progresista” é substituída por “vangardista”, engádese “sen excesos” á defensa do pracer (que alguén me diga onde aparece “sen excesos” na frase “…suitable doses of guaranteed sensual pleasure and slow, long-lasting enjoyment preserve us….”) e desaparece o último parágrafo. Serán os signos dos tempos, digo eu…..

Vaite amodo, Slow Food (I)

[Unhas poucas palabras en ton serio, sesudo e mesurado:

1.- Sei perfectamente que a miña maneira de contar as cousas, que uns chaman irónica e outros frívola e impertinente, pode resultar certamente irritante. E mira que eu me empeño en poñerme serio, pero non me sae. Prego polo tanto que se estea máis atento ao fondo que á forma para evitarmos malentendidos.

De todos os xeitos, artigos de perfil laudatorio e entusiasta sobre Slow Food hainos a moreas na blogosfera. Non vos podedes imaxinar o que me custou atopar, en calquera idioma, páxinas que tiveran un ton minimamente crítico ou unha biografía que profundizara algo nas orixes do líder,  tendo en conta que se trata nada menos que dun European Hero do Times Magazine (menos mal que hai polo mundo doctorand@s). Polo tanto, supoño eu que os lectores agradeceredes algo de mala baba, por variar. Serva esta introdución como desculpa xenérica, que non teño pensado andar pedindo perdón cada vez que solte algunha das miñas.

2.- Inicialmente non tiña a menor idea da extensión que ía coller este post, pero estou preocupado, porque non dou chegado ao final, e cando empecei con isto lin que todas as Guías para ser un blogger de éxito insisten na brevidade. Para máis inri, achaques de saúde propios da idade fan que teña que escribir amodo. De maneira que vou ir publicando isto en forma de serial. Prego paciencia, e, de todos os xeitos, con non lerme asunto arranxado.  ]

Boas. Aquí estamos de novo, tentando meterlle o dente ao asunto este do Slood Food. A verdade é que estou preocupado: quen me mandaría a min meterme nestas lerias, nada menos que oitenta e pico mil membros en cento vinte países, duascentas Universidades colaborando (cales son? nin idea: non dou atopado máis información ca esta) e un exército de polo menos mil cociñeiros, rigorosamente uniformados, cos seus puchos – cheminea e os seus cazos, contando co patrocinio nada menos que de Santo Adriá e San Paulbocusse (pensei que estaba xubilado, pero non) e unha tropa composta de rapaces con perillas raras e mandilóns de deseño. Unha grea de tanta cantidade e calidade terá que ter a razón de todas todas, penso eu. Entón, que fago perdendo o meu tempo, e, o que é peor, facéndollelo perder a vostedes, e, sobre todo, correndo o risco de molestar -no improbábel caso de que chegara aos seus ouvidos- a tan esgrevio elenco de persoeiros? A resposta, como sempre: non podo deixar a lingua no seu sitio, estamos en agosto (tempo de programas refrescantes de televisión e aparicións de Nessie) e digo eu que se atopo algo de chicha, ao mellor botamos unhas risas.

Tempos de asembleas.

Boas. Preparando o prometido post sobre Slow Food (aproveito para dicir que me vai levar máis tempo do que pensaba: vaia mundo e vaia fauna) e mergullado nas procelosas augas das súas orixes ideolóxicas (xa sei que pensarán que debo ser parvo), tirando do fío fun dar cun concepto que había décadas non escoitara: a autonomía obreira. Por se non o saben, e resumindo, trátase dun movemento xurdido en Italia nos anos 70 e 80, ligado á chamada esquerda extraparlamentaria, que entre outras cousas cuestionaba o rol de partidos e sindicatos tradicionais na acción sindical e mesmo política (por resumir e simplificar, que non é diso do que quero falar).

Esas verbas e esas ideas leváronme, a iso das 3 da mañá dunha noite de insomnio, a trinta e tantos anos atrás, cando un tiña máis futuro, menos bandullo e o mesmo pelo (só que máis longo).  Daquela eu vivía e estudaba en Madrid, e militaba –por primeira e única vez na miña vida- nunha historia (se daquela alguén tivera a ousadía de chamala partido houbese saído por patas) denominada Asamblea Popular Galega.